Als we in contact komen met iemand anders of een groep, passen de meesten zich automatisch aan. We doen dat om erbij te horen en niet te worden buitengesloten. Mensen voelen goed aan wat er van ze wordt verwacht. Ze zetten vaak automatisch hun maskers op, zetten delen vooraan die goed in het systeem passen en houden delen van zichzelf verborgen. Feilloos hebben de meesten geleerd het vooral goed te doen. Zich tot hun omgeving en de verschillende systemen te verhouden. Door onze enorme afhankelijkheid van de groep als kind hebben we door ons aanwezige overlevingsinstinct een sterk individueel aanpassingsvermogen ontwikkeld. Ons ego is een product van ons karakter en onze aanpassing aan de verschillende systemen.

Als je binnen ons systeem niet mee kunt, val je sneller buiten de boot. Het aanpassen blijft van cruciaal belang. Dit houdt ons extra afhankelijk. Veel mensen ‘sturen’ zichzelf op deze automatische manier aan. Ons ego leeft eigenlijk nooit in het nu. Het analyseert veel wat er in het verleden is gebeurd of overdenkt wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. Met het gevolg dat onze gevoelens en lichaamssensaties worden weggedrukt, omdat we vooral in ons hoofd leven. Vaak draait daar een bekend verhaal met overtuigingen in dezelfde kringetjes rond. Een verhaal dat voorkomt uit je persoonlijke geschiedenis en waar we ons volledig mee identificeren. Bijvoorbeeld; ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’, ‘Het is er niet voor mij.’, ‘Als het teveel wordt, sluit ik me af.’, ‘Ik ben waardeloos.’, ‘Als ik heel hard mijn best doe, vind je mij lief.’, ‘Als ik mij kwetsbaar opstel, dan pak je me.’ Eigenlijk voelen we ons allemaal wel ergens niet goed genoeg en leven er automatisch naar. We hebben vaak onvoldoende verbinding met dit gevoel.

Van onze omgeving voelen we ons afhankelijk en hebben we verwachtingen. Het ego probeert ons onprettige gevoel zoals angst te onderdrukken, zich automatisch aan te passen om de situatie/de ander onder controle te houden. Het functioneert het beste in een situatie waarin alles voorspelbaar en comfortabel is. Omdat de omgeving nooit voorspelbaar is, ervaren we altijd wel ergens stress. Hoe meer je stress ervaart, hoe strakker je in het ego-denken komt vast te zitten. Totdat het niet meer voor jou werkt of zelfs destructief wordt. Vaak is een life event (zoals een echtscheiding, ziekte, stevig conflict, verlies van werk of een dierbaar iemand) de aanleiding dat je met jouw pijn wordt geconfronteerd. Door de enorme stress en pijn, is ons ego niet meer in staat de pijn te onderdrukken. Een voorbeeld van zo’n situatie is een burn-out. Dit is vaak de aanleiding om de weg naar binnen te maken. Ik zie het veel om mij heen, heb veel klanten die ermee worstelen en ervaar het natuurlijk ook zelf. Kijk maar eens naar mijn eerste reeks blogs ervaringsverhalen, mijn zoektocht naar vrijheid. Alle onprettige ervaringen hebben mijn bewustzijn verruimd en dichter bij mezelf gebracht. Mijn hele leven ben ik nieuwsgierig naar de waarheid. Ik ben dan ook van mening dat het de bedoeling is dat de mens ontdekt wie hij in essentie is.

Als je je niet meer aanpast, laat het ego stemmetje zich in eerste instantie harder horen. Het doet er echt alles aan om je weer terug te brengen naar jouw bekende situatie. Deze ‘oefenfase’ vinden mensen altijd wel een lastige fase. Je bent bewust en wilt daar anders naar handelen, maar het ego pakt de regie toch nog vaak van je over. Als je het dan weer niet goed genoeg doet, laat het ego graag van zich horen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Als we dit ego-denken kunnen stoppen door te focussen op onze diepere gevoelens, dan ontstaat er meer vrijheid in plaats van controle. We herstellen hiermee de innerlijke verbinding waardoor er steeds ruimte ontstaat zelf onze onafhankelijke keuzes te maken en meer tot ons recht te komen.

Wanneer individuele mensen hun bewustzijn verruimen, meer vanuit hun hart leven en autonoom zijn, heeft dit effect op jouw directe omgeving. Niet meteen op het grote collectief. Wel als genoeg mensen dit doen en hierin volharden. Als mensen meer autonoom zijn, ontstaat er schuring tussen oude en nieuwe normen en waarden. Dit is eigenlijk een evolutionaire groepsontwikkeling. Net zoals we bij een persoonlijke verandering een reactie krijgen van het ego, komt er in eerste instantie een controle- en machtsreactie terug uit het collectieve ego-veld. Dat wat zich in het klein afspeelt, ziet men terug in het collectief. Het ego drukt onze gevoelens weg en in het collectief zie je een mechanisme waarin onder andere onze natuur en verbinding worden weggedrukt. Kijk maar naar onze maakbare wereld van tegenwoordig. Dat is geen samen. Wanneer het ons lukt door deze fase te komen, ontstaat er collectief meer intimiteit en verbinding.

Het is al een tijdje aan het schuren. Sinds Corona er is, is het voor mij nog veel meer zichtbaar en voelbaar. Inmiddels is het aan het stormen. Met man en macht wordt er getracht angst te zaaien en alles te controleren om mensen terug in hun aanpassing te krijgen. Kijk maar eens heel goed om je heen. We worden opeens meer autoritair en top down aangestuurd. Ze nemen alle beslissingen en trekken verantwoordelijkheden naar zich toe. Leiders baseren zich op macht en worden zelfs aanvallend. We worden als een stel kleine kinderen behandeld. Dit is een meer traditionele manier die mijn inziens toch eigenlijk niet meer in deze tijd past. Leiders en experts laten zich tegenwoordig vooral leiden door rekenmodellen en scenario’s in de toekomst en willen daarmee controle houden.

Vooral door corona en de maatregelen ervaren veel mensen stress, angst en frustratie. Veel mensen hun ego’s worden extra actief en in een reactie gezogen. Wanneer leiders richting geven, volgen automatisch veel anderen. Onbewust, maar ook bewust worden mensen beïnvloed en gemanipuleerd. Leiders weten hoe actie-reactie dynamieken werken en zetten dit in voor hun politieke- en ideologische belangen. In de praktijk worden gedragswetenschappers, marketing, spindoctors en media ingezet om de massa te bespelen. Deze kennis hoe deze beïnvloeding en interventies werken, droeg ik jaren geleden ook over aan mijn studenten. Wel belangrijk om ons daar bewust van te zijn.

De schuring reikt tot diep in alle systemen. We doen het zoals ze zeggen samen. In de praktijk ervaar ik juist meer afstand en het gevoel dat ik mij moet verhouden. Soms zelfs het gevoel dat ik mij moet opofferen voor de behoeften van een ander. Tussen relaties, vrienden, familie en in de samenleving onderling ontstaat er steeds meer afstand. Het ego ervaart een onprettig gevoel bij een afwijkend perspectief van een ander. Het projecteert dit onprettige gevoel op een ander en wijst de ander af. Er stroomt nogal wat donker door ons heen. Wat je ook ziet gebeuren, is dat in de media zelfs bepaalde groepen worden gedehumaniseerd. Dit wordt weer overgenomen door anderen. Bestaande waarden moeten blijven gehandhaafd. Zoals hierboven beschreven komen we terug bij de directieve autoritaire benadering waarin vaak angst wordt ingezet om ons in de juiste richting te krijgen. Of ons ego nu reageert door zich aan te passen of door in opstand te komen. We bevestigen hiermee de macht. Tegen creëert altijd tegen. Samen houden we dit polariserende veld in stand en houden we onszelf gevangen, We laten ons verdelen.  

Ons ego is naar mijn mening de achilleshiel van de mensheid. Als we vanuit ons ego automatisch blijven reageren, is er een kans dat we deze fase niet goed doorkomen. De samenleving valt dan terug en moet opnieuw beginnen. Dat hebben we in de historie vaker gezien. Er is ook grote kans dat we de actie-reactie dynamieken uiteindelijk doorzien en onze onderdrukte gevoelens juist nog meer aan de oppervlakte komen. Waardoor mensen de aandacht naar binnen kunnen richten en we collectief kunnen doorgroeien naar meer verbinding.

We staan allemaal voor persoonlijke uitdagingen. Het kunnen waarnemen van de systemen en de rol die jij er in speelt, is het begin van de verandering. Het systeem verandert pas als wij niet meer in een automatische reactie overgaan. Als we de innerlijke verbinding hebben hersteld, dan kan onze essentie door ons ego heen bewegen. We zorgen voor onszelf, onze eigen behoeften en hebben ook ruimte voor de behoeften van een ander.

Iedereen heeft hierin zijn eigen ervaringen, perspectief. en pad. We zijn allemaal anders. Dat zullen we ook altijd blijven, maar iedereen hoort er wel bij. Alleen vanuit gelijkwaardigheid kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. In mijn ogen is dat een gezonde verbinding. We stappen op eigen wijze naar voren en bundelen onze krachten. Waarmee we om ons heen een reactieveld creëren van samen. Samen creëert namelijk altijd samen.

Deze blog was de laatste binnen de reeks Vrijheid in de praktijk. Sommige onderwerpen zijn eerder uitgebreider in deze reeks beschreven. Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan op mijn blogpagina voor meer informatie of klik op deze link, https://www.devrijekameleon.nl/category/blogreeks-vrijheid-in-de-praktijk/ Een mooie afsluiting van een intense periode. Een afsluiting creëert ook weer ruimte voor een nieuw onderwerp, mijn krachtveld neerzetten. Hoe ik dat met jullie ga delen, weet ik nog niet.

Warme groetjes,

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

Praktijk Innerlijke Verbinding & groepsverbinding

The post Vrijheid in de praktijk, Blog 19: Van verhouden naar verbinden appeared first on De Vrije Kameleon.

In maart 2020 werd tijdens de eerste persconferentie gezegd dat we allemaal het corona virus zouden krijgen. Het idee om met elkaar samen langzaam groepsimmuniteit op te bouwen, sloot aan bij hoe ik naar gezondheid kijk. Een spannend idee vond ik dat wel. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat het een ‘killervirus’ was. In april 2020 veranderde dit collectieve perspectief en werden we gebombardeerd met boodschappen over het nieuwe normaal en dat we alleen met een vaccin uit deze crisis zouden komen. Dat nieuwe perspectief past helemaal niet bij de manier hoe ik in het leven sta. Daar schrijf ik graag meer over.

Tijdens mijn leven ben ik opgevoed met het idee dat het beter is je lichaam en je immuunsysteem uit te dagen. Ik werd wel gevaccineerd tegen kinderziektes. Gewone ziektes zoals keelpijn moest ik overwinnen zonder ondersteuning van medicatie. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit antibiotica heb gekregen. Een keer via de tandarts, maar die werd aan de kant geschoven. Je kon dat beter uitstellen voor als je echt nodig zou hebben. Ik herinner mij nog dat ik met zware keelontsteking met koolbladeren om mijn nek lag. Dat hielp tegen de zwelling. Soms kreeg ik wat homeopathische middelen om mijn lijf te ondersteunen, maar meestal ging het uitzieken op eigen kracht.

Als klein meisje had ik in eerste instantie een ‘ouderwetse’ huisarts. Hij communiceerde niet prettig en kwam wat hard en autoritair over. Daar had ik last van. Toen ik oorpijn had en mijn huisarts mijn oor er bijna af trok, ben ik overgestapt naar een antroposofische huisarts. Die was zachtaardig en vriendelijk. Hij heeft nooit zijn autoriteit ingezet om mij te vertellen wat ik had en ermee moest doen. Hij luisterende naar mijn klachten en mijn eigen gestelde diagnoses. Naast het voelen van emoties voel ik zelf ook mijn lichaam heel goed. Bovendien heb ik in verbinding met een ander behoefte aan gelijkwaardigheid, autonomie en ruimte. Hij paste bij mij. Ik realiseer me nu nog meer hoe fijn deze samenwerking was. Hoe dankbaar ik daarvoor mag zijn in een wereld waarin dat blijkbaar nog steeds niet normaal is.

Mijn moeder vertelde mij als eerste over antroposofie en het holistische perspectief. Een mens is nauw verbonden met de aarde, de zon, de maan en de sterren. Hoe meer je verbonden bent met de natuur, hoe beter je je voelt. Alles hangt met elkaar samen. Iets kan niet bekeken of geanalyseerd worden door alleen naar een gedeelte van dat geheel te kijken. Onze omgeving, emoties, gevoelens, essentie, ons denken en lichaam zijn nauw met elkaar verbonden. Door mijn fijngevoeligheid en andere kijk op gezondheid stopte ik bijvoorbeeld 18 jaar geleden met de anticonceptie pil. Al die hormonen in mijn lijf voelde niet meer goed en ik wilde mijn eigen natuurlijke cyclus voelen en volgen. Ook heb ik bijvoorbeeld gekozen voor het aanpassen van mijn voeding om galsteen aanvallen te voorkomen in plaats van de standaard verwijdering van mijn galblaas.

Ik ben een bewust iemand en ik maak bewuste keuzes en afwegingen voor mezelf. Die maak ik op basis van mijn eigen gevoel, condities, perspectief en onderzoek. Als ik klachten heb, is het voor mij normaal eerst naar de oorzaak op zoek te gaan en alternatieve routes te lopen. Hierdoor heb ik onder andere zelf EMDR therapie, accupunctuur, bio-resonantie, mindfulness en een lichaamsgerichte benadering ontdekt. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel en mijn lichaam. Als er een symptoom optreedt, is er vaak iets onderliggend aan de hand. Medicatie voor een symptoom neem ik dan ook niet zo snel.

Ik ben altijd op zoek naar mijn eigen ervaringen en antwoorden. Als ik zelf de ervaring niet heb, ga ik op zoek naar informatie. Zo ook met het corona virus. Ik was in de eerste week best wel een beetje bang door alle overweldigende informatie in de media. Er zit in mij ook een klein bang meisje die, als zij wordt getriggerd en de overhand krijgt, een bepaalde passiviteit (bevriezing) en aanpassing veroorzaakt. Onze trauma’s en overlevingsmechanismen bepalen hoe we omgaan met angst. Hier heb ik in eerdere blogs al over geschreven. Ik kon gelukkig mijn angst doorvoelen (reguleren) waardoor ik niet bevroor en zelf op zoek kon gaan naar meer informatie over immuniteit en virussen. Dit gaf mij rust en vertrouwen in mijn lichaam en eigen immuunsysteem.

Omdat ik al snel geen angst meer had, kon ik de situatie veel meer vanaf een afstand waarnemen. Wat ik heb waargenomen in de aansturing van deze crisis is veel propaganda, angst makerij, perspectief- en gedragsbeïnvloeding en een autoritaire benadering. De media speelt een cruciale rol in het afleiden van onze waarneming, het zwart maken, framen en buitensluiten van andersdenkenden. Veel mensen nemen deze door de overheid voorgeschreven werkelijkheid over. Tussen mensen onderling is veel meer afstand ontstaan. Ik kan niet ontkennen dat ik (indirect) veel afwijzing heb ervaren. Omdat ik hier zo gevoelig ben, is het ook een hele mooie oefening geworden bij mezelf te blijven.  

Natuurlijk heb ik ook de corona vaccins bestudeerd. Vaccins ontwikkelen voor een snel muterend virus is een uitdaging. Het is ze in de afgelopen 100 jaar nog niet echt gelukt. Genoeg geleerde wetenschappers wisten van tevoren al dat het een herhaalrecept zou worden. Ik zal in mijn blog niet delen wat ik erover heb gelezen. Er is super interessante informatie die je zelf makkelijk op het internet kunt vinden. Op de TV mogen ze blijkbaar niet worden uitgenodigd. Discussie binnen de wetenschap krijgt mijn inziens onvoldoende platform. Wat mij opvalt, is dat veel mensen informatie missen. Bovendien mis ik binnen onze samenleving een bepaalde nederigheid voor onze ondoorgrondelijke natuur. We weten nog zoveel niet. In mijn ogen probeert de wetenschap antwoorden te vinden. Een eenzijdige benadering en een autoritaire houding vind ik daar zeker niet bij passen.

Ons immuunsysteem heeft een zelfhelend en lerend vermogen. Zolang ons lichaam bestaat, evolueert ons immuunsysteem. Het is zo’n bijzonder mechanisme. Zodra je in contact bent geweest met een nieuw virus, bouwt je lichaam immuniteit op. Eerst zijn de immuniteit cellen nog een paar maanden actief. Na verloop van tijd als je niet meer in contact komt met het virus, gaan ze naar je geheugencellen. Als je daarna weer in contact komt met een nieuwe mutatie van hetzelfde virus, worden de geheugencellen aangesproken en kan jouw lichaam het virus als dat nog nodig is opnieuw bestrijden. Dit mechanisme werkt bij het corona virus echt niet opeens heel veel anders.

Het is voor mij duidelijk dat zowel vaccineren als niet vaccineren risico’s met zich mee kan brengen. Voor mij voelt op een natuurlijke manier immuniteit opbouwen als de juiste keuze. Het is aan één ieder deze risico afweging met het oog op gezondheid zelf te maken. Het bijzondere is dat we inmiddels naast de persoonlijke gezondheidsafweging ook onze persoonlijke waarden mee moeten laten wegen. We doen het onder andere voor onze vrijheid, vakantie, familie in het buitenland, toegang tot de samenleving, voor een ander of door groepsdruk. Wie ben ik om een ander zijn of haar keuze te veroordelen? Ik weet toch helemaal niet wat iemand beweegt. Belangrijkste vind ik dat iedereen voor zichzelf bepaalt wat belangrijk voor hem of haar is en wat er met zijn of haar lichaam gebeurt. Als je er zelf voor kiest de afweging door een ander te laten bepalen, is die keuze ook aan jou.

Ik ervaar een minderheidsstem en -kijk op het leven en gezondheid. Deze minderheidspositie ken ik al mijn leven lang. Om te overleven en niet te worden buiten gesloten, heb ik mij in het verleden veelal mij op anderen afgestemd en als een kameleon aan mijn omgeving aangepast. Het geven van al die ruimte aan anderen heeft me veel energie en kracht gekost. Er is een punt in mijn leven geweest dat ik besloten heb mezelf niet meer te verlaten. Ik ben mezelf. Ik denk en voel voor mezelf en maak mijn eigen beslissingen op basis van mijn eigen werkelijkheid. En daar sta ik achter omdat ik weet dat het van binnenuit komt en uit mijn hart. In eerdere ervaringsverhalen hebben jullie over dit proces kunnen lezen.

Eindelijk kreeg ik pas zelf ook het corona virus. Ik had de weken ervoor ook heel veel van mezelf gevraagd. Misschien ook niet vreemd dat ik er op dat moment meer vatbaar voor was. Voor mij was het zeker niet zomaar een verkoudheid of zo. Normaal gesproken knap ik na één of twee dagen wel weer op. Nu heb ik twaalf dagen lang last gehad van hoofdpijn, smaak- en reukverlies, een aanhoudende vlammende verhoging en algehele malaise. Trouwens zonder mijn nauwe contacten te besmetten. Wat mij trouwens wel heeft verrast door alle verhalen. Wat ben ik blij dat ik me niet van mijn stuk heb laten brengen. Niet zoals vroeger mezelf heb verlaten door een overtuiging van een ander. Gelukkig is de zorgvuldigheid die ik naar mezelf voel inmiddels één die krachtiger staat. Ik ben dankbaar dat mijn eigen immuunsysteem is uitgedaagd. Daar wordt mijn lichaam alleen maar sterker van. Als mijn persoonlijke afweging onjuist was geweest, had ik ook de consequenties gedragen. Ik voel nog meer vertrouwen in en liefde voor mijn lichaam. Het heeft altijd haar best gedaan voor mij te zorgen. Mijn lichaam is mijn kompas. Het heeft mij laten voelen wat voor mij belangrijk is en heeft mij ook nu niet in de steek gelaten.

Ik ben mij ervan bewust dat deze blog mensen kan raken. Dat is natuurlijk ook helemaal niet gek. Zoals ik eerder deelde, raakt dit thema persoonlijke emoties, waarden en behoeften. Omdat mijn ego zich afgewezen heeft gevoeld, zit er bij mij een neiging de inhoud van mijn onderzoek uit de doeken te doen. Dit doe ik niet omdat deze blog over mijn perspectief gaat. Hoe ik naar de werkelijkheid kijk. Wat ik erbij voel en ervaar. In verbinding zijn met een ander gaat het niet over gelijk hebben. Verbinding gaat over onszelf zijn en de ruimte voor elkaar te dragen door onder andere elkaars perspectieven te respecteren. We zijn allemaal anders en dat zullen we ook altijd zijn. Alleen vanuit een gelijkwaardige autonome positie kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. Dan pas kunnen we met elkaar samen groeien, leven en zijn. Blijkbaar hebben wij mensen hier voor onszelf en met elkaar samen nog veel in te leren. Door mezelf zuiver zichtbaar te maken en mensen te ondersteunen met verbinding draag ik voor mijn gevoel bij aan een betere wereld.

The post Vrijheid in de praktijk, Blog 18: Ode aan mijn immuunsysteem appeared first on De Vrije Kameleon.

Veel mensen hebben tijdens het opgroeien geleerd dat ze zich op de ander moeten oriënteren. Ze hebben in eerste instantie vaak minder goed zicht op de eigen gevoelens en behoeften. Omdat ze vanuit hun overleving hebben geleerd deze te onderdrukken. Ze kunnen daarentegen energie, lichaamssignalen, gevoelens en behoeften van anderen heel goed lezen en anticiperen daar vaak op. Herken je dit van jezelf? Stel je je afhankelijk van anderen op? Cijfer je jezelf vaak weg? Houd je je in contacten vaak terug? Pas je je snel aan? Vind je het fijn anderen mensen blij te maken?  

Er zijn ook mensen die hebben geleerd, dat het alleen maar over hun eigen behoeften gaat en dat een ander hen daarin tegemoet moet komen. Deze groep mensen heeft de oriëntatie vooral op zichzelf. Vaak overrulen ze de ander, houden ze geen rekening, nemen ze veel ruimte in of halen ze de ander onderuit. Bij de oriëntatie op zichzelf zit vooral de uitdaging meer de oriëntatie naar de ander te verplaatsen. Te leren dat er ook een ander is met een eigen belevingswereld en andere behoeften dan die van hen.

In beide gevallen gaat de persoonlijke ontwikkeling over het kunnen balanceren tussen jezelf en de ander(en). Herken je bij jezelf de oriëntatie op de ander/ omgeving of een oriëntatie op jezelf? In deze blog schrijf ik over de groep die de oriëntatie vooral op de ander heeft en waar de persoonlijke groei meer in oriëntatie op zichzelf zit.

De meeste mensen van deze groep hebben tijdens het opgroeien geleerd zichzelf, en daarmee de eigen behoeften, te verlaten voor een ander. Onderliggend kunnen ze last hebben van minderwaardigheidsgevoelens en gedachten. Een overtuiging als: ‘Ik ben niet belangrijk genoeg’, ‘Ik ben niet okee’ zijn veelvoorkomende gedachten. Veelal hebben ze met de onderliggende gevoelens onvoldoende verbinding. Ook als deze mensen heel sterk op je overkomen. Zij kunnen de eigen gevoelens juist heel goed onderdrukken. Daar hebben ze allemaal maniertjes voor.

Ik ken deze gevoelens inmiddels zelf als geen ander. Heel diep in mij zit een verwaarloosd klein meisje die zich waardeloos kan voelen. Iedereen die mijn ervaringsverhalen heeft gelezen, weet waar ik het over heb. Als kind hebben mensen met de oriëntatie op de ander dit vaak als overleving nodig gehad. Bij mij is deze oriëntatie onder andere ontstaan omdat ik er als klein kind voor zorgde dat mijn mama zich goed voelde. Mijn moeder kon zichzelf niet zo goed dragen. Als zij zich goed voelde, voelde ik mij ook beter. Ik kon aan haar loopje al zien hoe zij zich voelde. Mijn vader had het zwaar en ik leerde mij als klein meisje zo onzichtbaar mogelijk te maken. Naast dat ik mijn ouders goed kon invoelen, zorgde ik ervoor dat iedereen in mijn omgeving mij aardig vond waardoor ik bij iedereen welkom was. Buren, familie, juffen en meesters en ouders van kinderen. Ik heb hier in mijn vorige blogreeks uitgebreid bij stil gestaan. Je hoeft niet persé zelf als kind direct trauma te hebben meegemaakt. Vaak zijn de oriëntaties teveel op jezelf of teveel op een ander al veel dieper in het systeem van herkomst opgeslagen. Meerdere factoren zoals DNA, opvoeding, cultuur, maatschappij, religie etc. spelen mee. Die laat ik voor nu buiten beschouwing. 

De oriëntatie teveel op een ander zorgt ervoor dat mensen goed in staat zijn de ander of omgeving te scannen. Velen zijn hoogsensitief en voelen de behoeften en gevoelens van anderen. Wanneer ze iets voor zichzelf doen, voelt het vaak egoïstisch. Terwijl er tussen beide uitersten van jezelf verlaten en egoïsme heel veel ruimte zit. Tijdens onze opvoeding werden schaamte- en schuldgevoelens vaak ‘aangepraat’. Voor jouw behoeften kunnen zorgen, noem ik zelfzorg, zelfliefde en zelfvertrouwen.

Wat je als kind hebt geleerd, neem je als volwassene met je mee. Onbewuste volwassenen met de oriëntatie meer op de ander of hun omgeving hopen dat hun persoonlijke behoeften vaak extern worden vervuld. Sowieso omdat ze onvoldoende verbinding hebben met zichzelf en de eigen behoeften. Ze proberen goed te doen en aardig gevonden te worden. Als ze iets voor een ander doen en de ander is blij dan voelt die persoon zich ook beter. Je snapt waarschijnlijk wel dat dit enorm veel afhankelijke gevoelens en indirecte verwachtingen met zich kan meebrengen. Als het niet lukt om jouw behoeften extern te vervullen, ontstaan er onprettige gevoelens. Deze gevoelens worden vaak direct weer terug geprojecteerd op de omgeving.

Het zit vaak heel ingewikkeld in elkaar. En bij iedereen werkt het ook weer anders. Om er een beetje beeld bij te krijgen probeer ik in het kort een schets te geven van mijn innerlijke strijd. Zelf dacht ik niemand nodig te hebben. Ik zorgde voor de ander. De onderliggende pijn werd voor mij alleen maar zichtbaar als ik iemand te dichtbij had gelaten. Dan ervaarde ik wantrouwen, geen controle en voelde ik mij afhankelijk. Veel oude pijn werd op de situatie geprojecteerd. Dat was zo’n onprettig gevoel. In mij zat een dieper verlangen te worden gezien, terwijl ik er ook alles aan deed om mijn kwetsbaarheid onzichtbaar te maken.

Toen ik mezelf begon te voelen en voor mijn behoeften leerde zorgen, veranderde alles. Ik leerde dat mijn gevoelens en lichaamssensaties, oftewel mijn lichaam, continu met mij communiceren. Ze geven aan waar ik grenzen mag stellen en waar ik ruimte aan mag geven. Deze gevoelens en lichaamssensaties zijn direct verbonden met mijn persoonlijke behoeften. Behoeften als bewustzijn, vertrouwen, rust, verbinding, wederkerigheid, gezien worden, samenwerking, eerlijkheid, expressie, intimiteit, onafhankelijkheid, creatie, van belang zijn, plezier, vrijheid, ruimte, avontuur, onderzoek en groei staan heel dicht bij mijn essentie.

Hoe meer zelfkennis iemand heeft en zijn of haar werkelijke essentie leeft hoe autonomer iemand is. Een autonoom iemand voelt verantwoordelijkheid voor zijn of haar eigen behoeften en gevoelens maar houdt ook rekening met die van de ander.

Misschien komen jouw behoeften met die van mij overeen. Zijn ze net even anders, liggen ze uit elkaar of zijn ze zelfs complementair aan elkaar. We zijn allemaal anders en vinden andere dingen belangrijk. Alleen wanneer je je afhankelijk maakt van de ander of onuitgesproken verwachtingen hebt dan kun je last hebben van mensen met andere behoeften.

Als mensen elkaar ontmoeten, hebben mensen met de oriëntatie op de ander de neiging zich aan de ander aan te passen. We zetten eigenschappen of de voorgrond en andere eigenschappen op de achtergrond. Een veelvoorkomend voorbeeld dat iedereen wel kent is als we gaan solliciteren. Je zet dan vaak je beste beentje voor om die eerste indruk te beïnvloeden. We houden delen van onszelf verborgen. We zeggen de juiste dingen. In ieder geval dat proberen we. Iemand die zich op de ander oriënteert, houdt zich hier heel veel mee bezig. Het voelt bijna als zijn of haar eigen natuur. De persoon is vaak bezig met wat de ander van hem of haar denkt. Kan erover piekeren als die denkt een fout te hebben gemaakt en is vaak helemaal niet bezig met wat voor hem- of haarzelf belangrijk is.

Als je dit doet met iemand of een omgeving waarmee je langer in contant bent, dan is de kans dat je niet goed tot je recht komt en jezelf verlaat levensgroot. De momenten dat je je onprettig voelt, wijd je vaak aan andere dingen omdat je niet goed hebt geleerd naar jezelf te luisteren. Als je het uitmaakt met je relatie, stopt met een vriendschap of bijvoorbeeld ontslag neemt, realiseer je je vaak pas achteraf dat er belangrijke momenten zijn geweest waar je wel wat voelde maar niet naar handelde. Dat bewustzijn ontstaat pas als je meer afstand van de ander of situatie hebt. De vraag waarom je niet naar je gevoelens hebt geluisterd is interessant.

Jouw persoonlijke behoeften leren kennen door te voelen, is verhelderend. Je leert jezelf meer kennen en krijgt meer regie over jouw eigen geluk. Omdat je jouw behoeften zelf leert vervullen, ontstaan meer prettige gevoelens en tevredenheid. Naast jouw behoeften zelf leren invullen, is open leren communiceren over wat voor jou belangrijk is net zo belangrijk. Met communicatie bedoel ik niet de ander overhalen, manipuleren of met elkaar samen in het midden uitkomen. Nee, ik bedoel het echte contact. Jezelf zijn en je kunnen uiten. De ander zichzelf laten zijn door de ruimte voor de ander te kunnen dragen. Zonder oordeel, mening of advies. Zonder jezelf weg te houden of de ander te willen veranderen. Zo kunnen we individueel en ook collectief groeien, want er is ruimte genoeg voor iedereen.

Het onderwerp behoeften staat tijdens mijn praktijksessies vaak centraal. Omdat veel mensen tijdens het opgroeien hebben geleerd dat ze hun persoonlijke behoeften moesten opofferen in de situatie waarin ze zijn opgegroeid. Alle maniertjes, coping strategieën, overlevingsmechanismen, rollen, onuitgesproken gevoelens, gedachten en verwachtingen, verhalen, automatische reacties en projecties. We hebben ze allemaal. We hebben allemaal wel ergens pijn ervaren en allerlei maniertjes ontwikkeld om bij die pijn weg te blijven of ervan weg te bewegen. Als collectief zitten we hier best wel in vast. Ik ervaar het als een grote dikke brei. Een wir war aan onduidelijkheid, gedoe en ruis. Een vervlechting van projecties, triggers en trauma. Eén groot spel waar we allemaal een rol in spelen. En het kost zoveel energie. Weinig mensen kunnen de ruimte voor zichzelf en voor de ander dragen.

We zijn makkelijk te manipuleren, af te leiden en te sturen door anderen, omdat veel mensen de verbinding met hun eigen essentie missen en/ of onbewust zijn. Ik heb ook het idee dat de komst van social media en de smart phones onze reactiviteit en de oriëntatie op de omgeving hebben versterkt. Snel hebben we een mening en worden gestimuleerd ergens iets of van iemand te vinden. Of de mening is al gevormd. Je hoeft dan alleen nog maar een like of dislike te geven. De media, platforms als Facebook, etc zijn hier goed op ingericht. In een situatie waarin veel stress is en onduidelijkheid, zoals nu het geval is, zie je dus veel mensen doen wat er wordt gezegd. Veel mensen denken en voelen niet voor zichzelf. Missen een innerlijke verbinding, voelen angst en oriënteren zich op de omgeving omdat die houvast geeft. Het is eigenlijk net als die slechte relatie. Er zijn momenten geweest dat jouw gevoel of lichaam aangaf dat je je onprettig voelde, maar toch ging je eraan voorbij. 

Wat als we hier uit zouden stappen? Onszelf zouden ontvlechten uit die dikke brei en rondom onszelf alles zuiver maken. Dit kunnen we doen door bij een onprettig gevoel de weg naar binnen te maken. Hierdoor creëren we meer afstand van de situatie of de ander. Telkens ontvlecht je jezelf opnieuw. Vooraf door de verschillende behoeften en verwachtingen af te stemmen. Achteraf wanneer je pas later bewust wordt of in het moment. Hoe meer je je gewaar wordt en jezelf accepteert hoe zuiverder jij en daarmee jouw omgeving wordt. Hierdoor leer je steeds beter in alle situaties en contact met anderen jezelf te zijn, kun je jezelf sneller bijsturen en op jouw eigen pad blijven.

Iets voor een ander willen doen, is natuurlijk niets mis mee. Er zit ongelooflijk veel kwaliteit, kracht, liefde, ruimte en empathie voor de ander in de mensen die zich op anderen oriënteren. Het gaat er meer om dat je iets voor de ander doet waarin je je bewust bent van jezelf. Dat er geen spel wordt gespeeld maar dat het zuiver is. En dat vraagt veel bewustzijn in elk moment. Alles voelen, doorvoelen en kiezen.

Als je uit de ‘dikke brei’ stapt, de weg naar binnen maakt en jezelf en daarmee ook al jouw verbindingen van elk maniertje bevrijdt, wordt alles in jouw leven meer zuiver en echt. We hebben allemaal nog wel iets te ontvlechten. Toch geloof ik dat het kan en dat we daar naartoe bewegen. Alleen dan komen we weer meer met onszelf en met elkaar in verbinding. Ik draag graag mijn steentje aan dit zuiveringsproces bij door het zelf (steeds meer) te zijn en anderen erbij te ondersteunen.

Om voor mezelf weer een stap in het zuiveringsproces te zetten, voel ik al een tijdje dat het beter zou zijn van Facebook af te gaan. Veel zienswijzen van anderen worden gecensureerd. Er wordt zoveel gemanipuleerd. Meer dan we ons realiseren, voel ik. Ook zie ik veel afwijzende berichten of reacties. De hardheid spat soms van mijn scherm af. Het gaat vooral over de behoeften van de ander en wat volgens Facebook het juiste is. Ik ervaar er onprettige gevoelens bij, want het ligt zo ver af van mijn behoeften en wie ik in essentie ben. Het creëert een aanzuigende verslavende werking en het zet mij aan tot reactiviteit. Ook al reageer ik bijna nooit. In mijzelf gebeurt er van alles. Het beïnvloedt vaak mijn gemoedstoestand. Als ik echt eerlijk ben en trouw blijf aan mezelf, verlaat ik dit platform. Ook al vind ik er waardevolle contacten, mooie berichten en geeft het ook hele interessante informatie. Ik merk dat ik voor mezelf moet kiezen om het niet ten koste van mezelf te laten gaan. Ik wil geen energie meer geven aan het spel dat er wordt gespeeld en stap uit deze dikke digitale brei.

Het daadwerkelijk loslaten van Facebook (die mijn oriëntatie op anderen en de omgeving extra voedt) is best spannend. Het voelt bijna als het uitmaken van een slechte relatie die mij niet meer dient. Eerst was het vrij en toegankelijk. Gaandeweg werd het steeds minder vrij en zelfs manipulatief. Alsof ik nu vastzit in een verstrikking. Heel diep van binnen weet en voel ik dat het ontvlechten mij goed gaat doen. Ik vertrouw er bovendien op dat ik met anderen verbonden blijf.

Over een paar weken verwijder ik definitief mijn Facebook account. Vind je het leuk om mij of mijn blogs te blijven volgen, schrijf je dan in voor mijn blog op mijn website.
www.devrijekameleon.nl

Of zoek De Vrije Kameleon op Telegram.

https://t.me/joinchat/A_729Tu8LUQwOGU0

Natuurlijk vind ik het fijn om op een andere manier contact te houden. Mocht jij contact met mij willen houden dan kan je sowieso mijn contactgegevens op mijn website vinden.

www.devrijekameleon.nl


Liefs,

SIrpa
De Vrije Kameleon

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post Vrijheid in de praktijk, blog 17: Ontvlechten appeared first on De Vrije Kameleon.

De energetische wereld

Als ik met een holistische en systemische bril naar mijn lichaam, geest en de natuur kijk, ben ik verwonderd. Ons lichaam en brein die tot de tastbare wereld behoren, bestaan uit een opbouw van cellen, moleculen en atomen die nauwgezet en zeer fijngevoelig met elkaar samenwerken. Ze lezen elkaars informatie, spelen informatie door en doen waarvoor ze zijn bedoeld. Alles klopt en is opgebouwd tot één magisch geheel. Wanneer iets uit balans is, zal het lichaam zich laten voelen. Naast het lichaam heb je ook de geest die uit verschillende lagen bestaat. We voelen bijvoorbeeld emoties en hebben een sterke intuïtie. De geest, het lichaam en de omgeving vormen met elkaar samen een ingenieus samenspel van verschillende niveaus. Het één staat niet los van het ander. Het voelt groots. We reageren op een onzichtbare wereld. In verbinding met elkaar scheidden we DNA af. Wisselen we hormonen uit. Creëren met onze emoties rondom ons een energetisch veld waar de ander of onze omgeving weer op reageert. Met elkaar samen creëren we één grote kolk aan energie en een bewustzijnsveld. We staan in verbinding met alles om ons heen. Met onze omgeving, natuur, dieren, oceanen, planten, hogere zelf, planeten, het universum, multiversum en andere wezens. Alles staat op zichzelf en is met elkaar verbonden. Wat zich buiten ons afspeelt, vinden we terug in onszelf. Ik merk dat ik de woorden niet heb om te beschrijven wat ik voel als ik mij verbind met deze magie. Het brengt in mij een gevoel van liefde op gang dat vanuit mijn hart begint te stromen. Deze ervaring gaat nog veel dieper dan het waarnemen alleen. Soms gaat het tintelen in mijn lijf en mijn oren beginnen te suizen. Zo overweldigend dat ik er emotioneel van word, een soort van heimwee gevoel ervaar en er een helder weten in mij ontwaakt Een wijsheid die al van kleins af aan ervaar. Bovendien voel ik vertrouwen dat ik word gedragen en ervaar dan zoveel rust. Deze ervaring wordt versterkt als ik in de natuur wandel, een diepere verbinding ervaar met mezelf, met een ander of een dier. Met deze wereld die uit zoveel lagen bestaat, ben ik verbonden. Het stroomt in mij. En ik geloof in iedereen. Het voelt als een wonder dat we er überhaupt zijn. Wanneer ik mij met deze wereld verbind, leef ik meer in harmonie en overgave. Kan ik meer zijn met alles wat er is. Een onzichtbare wereld met oneindig veel mogelijkheden, boodschappen en vrije wil. Onze aanwezigheid hier op aarde voelt misschien klein en miniem. Sinds ik mij verdiep in deze wereld (o.a. bewustzijn, systemen en kwantumfysica) realiseer ik mij dat onze aanwezigheid van belang is. Ieder mens is een belangrijke schakel in het grotere geheel.

De tastbare wereld

De tastbare wereld bestaat voor mij uit alles wat we feitelijk kunnen waarnemen met onze vijf zintuigen. Binnen onze maatschappij zijn we mijn inziens steeds verder verwijderd geraakt van de energetische wereld en magische verbinding. We zijn te ver doorgeschoten in de wereld van tastbaarheid. Met allerlei gevolgen van dien. Als ik me verbind met onze verwijdering van de natuur en magie voelt het koud, mechanisch en afgesloten. Hieronder een aantal voorbeelden zoals ik het waarneem. Veel mensen leven teveel in hun hoofd. De verbinding met hun lichaam en gevoel is vaak geblokkeerd. Veel mensen zijn niet in staat het grotere geheel waar te nemen. Mensen onderzoeken slechts delen. Als het niet bewezen is, sluiten veel mensen het uit. Kennen we het niet, doen we hetzelfde. Er wordt getracht het leven wetenschappelijk te benaderen. Met wetenschap is natuurlijk niets mis. Mijn inziens wel als er een overtuiging op zit dat alles vanuit deze wereld te verklaren is. De kwantitatieve onderzoekswereld van tabellen en cijfers. Hoe verhoudt zich dat dan tot onze natuur?

Er is zo’n enorme controle drang aanwezig. Veel gedrag wordt beheerst door macht, geld, hebzucht, oppervlakkigheid, symptoombestrijding en verdeeldheid. Als reactie hierop zien we mensen reageren vanuit onmacht, afhankelijkheid en angst. Of boosheid en frustratie. In deze wereld zitten we gevangen in een actie-reactiedynamiek. Ik schrijf hier verder meer over.

Onze natuur staat onder druk door vervuiling en verwaarlozing. Net zoals onze lichamen en geest. Veel mensen ervaren het leven en het lichaam als iets vanzelfsprekends. Onprettige gevoelens worden ervaren als iets lastigs. Mensen hebben allerlei maniertjes deze te onderdrukken. Sommigen mensen stoppen eten in het lichaam dat niet voedend is. Weer anderen leven een gejaagd leven. Veel mensen zitten vast in trauma, het onbewuste gevoel niet goed genoeg te zijn, automatische programma’s en overleving. Dit schrijf ik trouwens zonder oordeel. Ook mijn persoonlijkheid is een product van mijn opvoeding en onze maatschappij. Omdat we in deze afgescheiden wereld zijn groot gebracht, is deze wereld in ons allemaal aanwezig. Veel mensen hebben op dit moment een beperkt vermogen van het ‘zien’ van magie. Vooral als er sprake is van angst en weinig bewustzijn zit op die angst. Door de komst van Corona en de maatregelen is deze wereld nog strakker aangetrokken.

Onze buitenwereld is uit balans. Net zoals onze binnenwereld.

Ons programma

Ieder mens past zich op zijn of haar eigen manier aan. Aanpassen aan de omgeving is op zich geen probleem, maar wel als het ten koste gaat van onszelf en onze waarheid. We zitten vaak gevangen in een vaste scripts, in rollen, maniertjes en verwachtingen. Diep van binnen hebben we behoeften die door onze ouders niet of onvoldoende zijn vervuld. Om hier toch in te worden ontmoet en de pijn die we hierbij ervaren te onderdrukken, hebben we tijdens het opgroeien allerlei onbewuste maniertjes en strategieën ontwikkeld. Om een voorbeeld te geven hoe dit werkt, blik ik terug op mijn kindertijd. Ik had vroeger bij mijn vader thuis enorm veel behoefte aan vrijheid. Hij wees mijn gevoelswereld, de dingen die ik deed en de mensen waar ik mee omging af. Hierdoor ging ik ondergronds. Ik vertelde hem gewoon niet meer wat ik deed, wat mij bezig hield en met wie ik omging. Als volwassene behoorde dit echter tot een van mijn vaste strategieën. Ook leerde ik bijvoorbeeld als kind mijn gevoelens en kwetsbaarheid te onderdrukken. Thuis was ik sterk en zelfstandig. Daaronder voelde ik me vaak eenzaam en gefrustreerd. Ik onderdrukte deze gevoelens met maniertjes zoals altijd wat te doen te hebben, met eten of mij vooral op de ander te oriënteren. Hierdoor zette ik mijn eigenschappen als lief, behulpzaam en kritiekloos op de voorgrond. En werd hierin gezien. Mensen vonden mij aardig. Ik liet mijn eigenwaarde afhangen van de erkenning van de ander. Dit creëerde een gevoel van afhankelijkheid. Mezelf verlaten deed ik eerder dan dat ik de ander zou verlaten. Als kinderen passen we ons allemaal aan onze opvoeders en omgeving aan. We zijn afhankelijk en om te overleven hebben we een zeer goed ontwikkeld overlevingsinstinct. Om erbij te horen, hebben we geleerd ‘goede’ eigenschappen van onszelf op de voorgrond te plaatsen en niet gewenste eigenschappen naar de achtergrond. We passen ons aan de verwachtingen van de omgeving aan. Onbewust wordt onze persoonlijkheid geboren. We raken onze oorspronkelijke zelf en de regie steeds meer kwijt. Een vast programma dat we als volwassenen blijven continueren.

Dit vaste programma voelt vaak comfortabel totdat je erin vastloopt. Wanneer je de verbinding herstelt en stappen buiten je eigen comfortzone zet, zal jouw superego er alles aan doen je naar jouw vaste programma terug te laten keren. De verinnerlijkte stem, een echo uit het verleden, is meestal helemaal niet lief, spreekt bestraffend en is vaak kritisch. De meeste mensen zijn daarom ook het meest in conflict met zichzelf als ze uit hun vaste patronen en het systeem willen stappen. Het superego heeft namelijk ook allerlei maniertjes in huis om ons te verleiden of af te leiden. Trouw blijven aan onszelf en onszelf zichtbaar maken, gaan gepaard met daadkracht, moed en volharding. Natuurlijk krijg je ook te maken met tegenwerking uit je omgeving. Als je het systeem en je aanpassing eraan loslaat, verstoor je de energetische balans Het systeem zal er alles aan doen terug te keren naar zijn oude balans.

In maart vorig jaar werd ik geïnspireerd mijn belevingswereld met jullie te delen. Niet om mijn mening op te dringen, maar om mijzelf zichtbaar te maken, trouw te blijven aan mijzelf en anderen te inspireren en te informeren. Ik weet zeker dat de meesten van ons extra worden getriggerd in oude trauma’s en automatisch gedrag. Het delen van mijn waarheid was voor mij niet meer zo spannend omdat ik eerder al een blogreeks over mijn verborgen verleden en kwetsbaarheden had gedeeld. Al mijn blogs zijn geschreven vanuit mijn essentie. Voor het schrijven, neem ik zorgvuldig de tijd. Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is het verschil ervaren tussen het delen vanuit mijn angst of vanuit mijn essentie. Een snelle reactie of een creatie van binnenuit. Bovendien heb ik nog beter leren omgaan met afwijzing. In de huidige eenzijdigheid van mijn omgeving voel ik dat mijn verhaal er niet mag zijn. Een minderheidsstem hebben in een groep is soms best spannend en roept allerlei gevoelens en ervaringen op.

Reactie

Na het lezen, horen of zien van bepaalde informatie ontstond er soms direct de drang andere mensen te informeren. Omdat ik mij dan afhankelijk voel van het bewustzijn van de ander. Een reactie dat voortkomt uit mijn angst om mijn vrijheid te verliezen. Vanuit die reactie kon ik een ander triggeren. Waardoor de ander dan weer minder open stond voor een gesprek en mij afwees. Voor het gevoel van afwijzing ben ik vanuit het verleden extra gevoelig. Het kan mij extra bezig houden of ik schiet automatisch in de verdediging, trek mezelf terug of wijs de ander af. Dit hele proces vindt plaats in ons gevoel, de ongeziene wereld.

Het doet mij verdriet dat mensen niet zien wat ik zie of vertrouwen hebben in hun gevoel, onze natuur, ons magische verbinding en het grotere geheel. Het is goed bedoeld, maar wie ben ik om mijn werkelijkheid en belevingswereld op de ander te projecteren? Mijn projectie kan soms heel subtiel gaan. Als ik bijvoorbeeld iemand alleen in het bos zie lopen met een mondkap, voel ik automatisch mijn lichaam reageren. Zij staan representant voor de angst om mijn vrijheid te verliezen. Mijn gemoedtoestand wordt beïnvloed door het automatisch ontstaan van negatievere gedachten. Alsof het script al geschreven is. Door het kijken, voelen en waarnemen van de buitenwereld kan ik soms minder goed bij mijn eigen energie blijven.

Vroeger heb ik mensen de ruimte gegeven hun angst, frustratie, irritatie, jaloezie, bitterheid en afgunst etc. op mij te projecteren. Ik was veel te lief en zorgzaam. Mijn waarde liet ik afhangen van de erkenning van de ander. Een ander tegemoet komen in het oplossen van het onprettige gevoel was vaak prioriteit. Ik voelde mij verantwoordelijk en paste mijn gedrag daarop aan. Deze zelfafwijzing heb ik al een tijdje geleden achter me gelaten. Aan mezelf en mijn gevoel twijfel ik gelukkig niet meer. Wel zit er een uitdaging op mijn angst en het omgaan met mijn omgeving. Als ik even niet oplet, word ik afgeleid en verleid te reageren.

Projectiespel

Eerder schreef ik over de actie-reactiedynamiek. Ik noem het ook wel het projectiespel. We voelen allemaal ergens angst. Angst voor het virus, ziek te worden, angst onze vrijheid te verliezen, angst het niet goed te doen, angst te worden afgewezen, er niet meer bij te horen en ga zo nog maar even door. En hebben allemaal onze maniertjes hoe we hiermee omgaan. Als de ander zijn angst op mij projecteert, heeft dat niets met mij te maken. Als automatische reactie zijn wij mensen geneigd vanuit dezelfde energie te reageren. Een projectie vanuit irritatie en afwijzing creëert vaak een automatische reactie vanuit dezelfde tegen energie. Nu er zoveel afwijzing, en polarisatie is, leer ik nog beter de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn gevoel en de projecties van anderen zonder oordeel bij de ander te laten. We hebben allemaal onze eigen bagage. Iedereen draagt zijn of haar eigen verantwoordelijkheid voor de eigen rugzak en gevoelens. In de praktijk hebben we geleerd bij onze onprettige gevoelens weg te bewegen of een vinger naar de ander te wijzen. Dit patroon zit diep en is zeer gelaagd in ons systeem verankerd. En is nu zo voelbaar en zichtbaar.

Aan dit projectiespel doe ik niet meer mee. Dit gedrag is helemaal niet in lijn met wie ik ben. Als we niet opletten, laten we ons verdelen. We worden uitgedaagd onze innerlijke verbinding te herstellen. Bij onszelf te blijven. De verleiding te weerstaan niet in het projectiespel te stappen. In verbinding te blijven met onszelf en de ander. De hele dag door ontvangen we informatie waar we direct iets van vinden. In onze gedachten en in onze reacties. Heel snel geven we, als we iets zien of lezen, een like of een dislike. De sociale media en de smartphone werken hier niet echt aan mee. Het gave is dat ik nu heel bewust ervaar hoe ik het projectiespel word ingezogen. Hoe mijn systeem vanzelf onprettige emoties projecteert. Hoe ik projecties van de ander incasseer en hoe ik er weer uit beweeg. Deze dynamiek leidt af van de creatie van mezelf en de ander. Mijn inziens hebben we allemaal een stukje van de puzzel om de disbalans in onszelf en onze omgeving te herstellen. Daarom is onszelf vergelijken met een ander zeer ontkrachtend. Onze belevingswereld op de ander projecteren, is net zo belemmerend. Iedereen loopt zijn eigen pad, neemt zijn eigen plek in, ervaart zijn eigen proces en heeft zijn eigen waarheid.

Creatie

We kunnen ons leven creëren. Nu ik nog meer uit de dynamiek van actie – reactie kan blijven, begint mijn energie van binnenuit nog meer te stromen. Ik weet dat we met elkaar en onze energie samen een collectief bewustzijnsveld creëren. Voor mijn energie zorgen, is het hoogst haalbare. Dat betekent dat ik het donker in mezelf en het donker dat zich in de buitenwereld afspeelt, en mij triggert diep doorvoel en onderzoek. Ik heb, net als vele anderen, de magie van het leven en de verbinding met mezelf terug gevonden. Met ons brein alleen is de magie van het leven niet te ontcijferen. We hebben hier ook ons lichaam en gevoel bij nodig. Hierdoor herstellen we de innerlijke verbinding. Krijgen meer regie oftewel zelfbeschikking over ons leven en laten de automatische piloot en overlevingsmechanismen vrij. Jezelf in beide werelden herkennen, ertussen balanceren en hiermee de disbalans herstellen, is mijn inziens onderdeel van de (r)evolutie van de mens. Tegelijkertijd vindt er herstel plaats in onze buitenwereld. Omdat wij niet meer reageren, maar creëren. Vanuit onze creatie, creëren we een nieuwe wereld. Waar beide werelden meer in dienst komen te staan van elkaar en van de mens.

Ik kan gaan wachten tot mijn omgeving geeft waar ik naar verlang. Ik kan mij net als toen ik kind was mij er afhankelijk van opstellen. En mijn waarheid opofferen. Hiermee organiseer ik meer van hetzelfde. Als ik onzichtbaar ben, word ik niet gezien. Als ik mezelf afwijs, krijg ik afwijzing retour. Ben ik wantrouwend, dan krijg ik wantrouwen terug. Maar het werkt ook andersom Als ik mij afwachtend opstel, dan is de kans dat anderen mijn ruimte innemen wel heel erg groot. Blijf ik stil, dan zullen anderen mijn overstemmen. Als ik verandering wil, zal ik zelf de verandering moeten zijn. Want als ik liefde geef, krijg ik liefde terug. Als ik zuiver ben, krijg ik zuiverheid terug. Als ik open ben, krijg ik openheid terug. Wees vrijheid en je krijgt vrijheid terug. Samen creëert samen. De energie die jij creëert, beïnvloedt direct het collectief. Alles wat je van je van de buitenwereld gespiegeld krijgt, geeft elke keer weer een kans bij jezelf naar binnen te gaan.

Zuivere verbinding

Door de huidige omgeving leer ik mezelf op het gebied van zuiver verbinden nog meer te zichtbaar te maken. Ik wil een zuivere verbinding dan zal ik zuiver zijn. Ik leer de energie van de ander meer in liefde waar te nemen. De projectie van de ander met compassie terug te geven. Je mag hier zelf naar kijken en het doorvoelen. Net zoals ik de verantwoordelijkheid neem voor mijn gevoel en ervaring,. Bovendien sta ik open voor het kijken naar mijn aandeel. Ook ik heb mijn blinde vlekken. Samen kunnen we de onprettige gevoelens en projecties onderzoeken. Alleen als de ander ook in staat is de verantwoordelijkheid te nemen en naar zijn of haar eigen aandeel te kijken. Een wederkerigheid die voor mij voorwaardelijk is voor een diepere verbinding. Samen zien we meer en kunnen we groeien.

Ik weet dat wij als mensen in staat zijn elkaar werkelijk te ontmoeten. Dat we naast elkaar kunnen staan met onze verschillende waarheden. We zullen namelijk nooit hetzelfde zien, voelen en ervaren. Dat is inherent aan mens zijn. Maar samen zien wij meer. Dit is precies mijn kwaliteit. Natuurlijk word ik geraakt als ik merk dat we onderling van elkaar verwijderd raken en meer polariseren. Ik kan gefrustreerd raken en in een reactie gaan of mij op mezelf richten en zelf de zuivere verbinding zijn. Hier voel ik mijn commitment. Ik zie het als een grote uitdaging steeds minder in een reactie te schieten. Te balanceren tussen beide werelden vanuit rust, aanwezigheid en waarneming. 

♥️

Sirpa

De Vrije Kameleon

The post Vrijheid in de praktijk, blog 16: Voor mijn waarheid staan appeared first on De Vrije Kameleon.

Ik zag een gepantserd mens. Omdat mevrouw haar voelsprieten altijd aan stonden, was zij zich extra bewust van elke energie, kortheid, stress, werkdruk en/of afwezigheid van de ander. Mijn cliënt was hoog sensitief. Dit zie je vaak bij mensen die door een onveilige thuissituatie als kind hebben geleerd zich op hun omgeving te oriënteren. Alle zintuigen zijn alert en het autonome zenuwstelsel staat continu aan om de omgeving te kunnen scannen op veiligheid. Ze ervaarde hierdoor elke dag stress, voelde zich onprettig, duwde mensen vaak weg om zichzelf te beschermen en kon zoals ze zelf zei ‘spinnig’ zijn. Eronder zat een diep verlangen naar echt contact, gelijkwaardigheid en oprechtheid. Ze zat hierin vast.

Automatisch reageerden veel mensen met ’tegen’ energie. Het ontmoeten van ‘moeilijk’ gedrag doet vaak ook iets met ons eigen zenuwsysteem en hechtingsgeschiedenis. Hoe meer stress, hoe meer ons beschermingsmechanisme wordt geactiveerd. Zo ontstaat er een wisselwerking met de ander of onze omgeving, een actie-reactie dynamiek.

Door mijn contact met haar realiseer ik me nog meer hoe ongelooflijk belangrijk het is met elkaar te verbinden. Vooral wanneer iemand afhankelijk van ons is. Daarom eerst meer over mijn zienswijze met betrekking tot verbinden. Ten slotte deel ik mijn terugblik op onze bijzondere ontmoeting.

—————————————————————————————————————————————–

Als mensen (of professionals) werkelijk met elkaar willen verbinden, is het belangrijk om van vijf zaken bewust te zijn:

• Overdracht
• Afhankelijkheid
• De actie-reactie dynamiek
• (Zelf) ontwapenen
• De ruimte dragen

Overdracht
Zodra je in contact komt met iemand anders, vindt er overdracht plaats. Je vindt iemand aardig of onaardig omdat er energie wordt uitgewisseld die je als prettig of onprettig ervaart. Ervaar je prettige gevoelens dan verloopt de ontmoeting vaak prima. Voelt het onprettig dan wordt het werkelijk ontmoeten van elkaar lastiger. Jouw eigen geschiedenis, eerdere ervaringen en gevoelens beïnvloeden jouw waarneming.

Vaak projecteren we ons onprettige gevoel direct op de ander. We geven een oordeel over het gedrag en automatisch passen we ons gedrag hier op aan. Een reactie uit zelfbescherming die meestal onbewust plaatsvindt. We kunnen vaak niet door iemand ander zijn of haar pantsering heen kijken. We weten vaak niet wat er diep van binnen bij de ander leeft. We hebben regelmatig de neiging het gedrag van de ander te verklaren vanuit ons eigen perspectief. We begrijpen het niet, gebruiken onszelf als meetlat en vullen veel in zonder de ander ernaar te vragen. We projecteren zoveel op anderen dat we vaak niet eens bewust zijn van onszelf. Hierdoor ontstaat veel miscommunicatie.

Afhankelijkheid
Als er binnen de relatie een disbalans is, bijvoorbeeld in de rol van ouder, partner, leidinggevende, zorgmedewerker, hulpverlener, leraar, arts, leider, politicus, politieagent en/ of autoriteitsfiguur, is het extra belangrijk rekening te houden met overdracht. Binnen deze relaties met machtsverhouding is de één afhankelijk van bijvoorbeeld de zorg, besluitvorming, oordeelsvermogen en/ of liefde van de ander. Wanneer de persoonlijke behoeften binnen deze afhankelijkheidsrelatie onvoldoende worden vervuld, ontstaan er onprettige gevoelens. De autonomie en het gevoel van verbonden te zijn staan onder druk waardoor de overdracht van onprettige gevoelens groter wordt en de pantsering (oftewel het beschermingsmechanisme) actiever. Hoe groter het gevoel van afhankelijkheid van de ander, hoe meer projectie er plaatsvindt. Bovendien kan de persoon die aan de andere kant staat, misbruik maken van zijn of haar machtspositie. We zijn hier allemaal gevoelig voor, omdat we allemaal tijdens ons opgroeien wel ergens een gevoel van niet genoeg zijn en ongelijkwaardigheid hebben ervaren.

Het is belangrijk te weten dat overdracht binnen een afhankelijke relatie wordt gebaseerd op eerdere ervaringen uit de geschiedenis. Wanneer je als kind niet zulke beste ervaringen hebt gehad met jouw ouders en/of opvoeders (onze eerste ervaring met een afhankelijkheidsrelatie) bestaat de kans dat er oude gevoelens in de nieuwe situatie meekomen. Bijvoorbeeld als iemand je doet denken aan je vader die jou vroeger altijd afwees. Een persoon waar jij je afhankelijk van voelt met vergelijkbare eigenschappen als jouw vader zal jou in een nieuwe situatie extra triggeren. Er is dan sprake van overdracht en het voelen van oude pijn.

Actie-reactie dynamiek
Naast overdracht en afhankelijkheid is het belangrijk bewust te zijn van de actie-reactie dynamiek. Er vindt een constante uitwisseling plaats met de ander of jouw omgeving. We reageren vaak automatisch en onbewust op elkaar. Wanneer jij degene bent die professioneel met mensen werkt of als je iets wilt veranderen in de relatie met een ander, is het belangrijk bewust te worden van deze uitwisseling en ontstane dynamiek. Wordt deze als onprettig ervaren dan ontstaat er veel ruis in de verbinding. Niet alleen bij jezelf maar ook bij de ander. Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, ontmoeten ook twee hechtingsgeschiedenissen elkaar.

(Zelf) ontwapenen
Onder het gedrag van een ander gaat dus een hele andere wereld schuil. Soms moet je ergens doorheen. Zoals ik ook in mijn vorige blog over mijn eigen terughoudendheid schreef. Iemand moet echt nieuwsgierig zijn om mijn innerlijke wereld te mogen betreden. Ik laat iemand daar niet zomaar toe. Deze angst heb ik onder andere in verbinding met een paard onderzocht. Het paard spiegelde mijn angst, terughoudendheid en wantrouwen. Pas wanneer ik zelf met vertrouwen en een initiatief kwam, spiegelde het paard precies wat ik gaf. Als je vertrouwen geeft, krijg je vertrouwen terug. Zo werkt dat ook met mensen. Verandering in onze situatie ontstaat wanneer wij zelf iets veranderen.

De ruimte dragen
Afstand en nabijheid zijn twee belangrijke termen die gaan over de verbinding tussen professionals en cliënten. Mijn inziens gaan afstand en nabijheid niet over het letterlijk nemen van afstand (en nabijheid). Zoals het wel vaak wordt geïnterpreteerd.

Afstand gaat over de cliënt voldoende ruimte geven in zijn of haar eigen autonomie. Vooral als deze door afhankelijkheid wordt ondermijnd. Het gaat erom dat we onze cliënten niet nog afhankelijker maken dan ze al zijn. Dat we ze niet belasten met onze sores zodat ze het gevoel krijgen voor ons te moeten zorgen. Het gaat over het bewust zijn van onze eigen gevoeligheden en het dragen van onze verantwoordelijkheid daarin.

Nabijheid gaat over jezelf zichtbaar maken in je eigen mens zijn. Het gaat over de liefde die we geven. Over de warmte die we uitstralen. Over de verbinding die we kunnen voelen. Het gaat over het bekrachtigen van de ander. Over het vertrouwen dat we geven.

Afstand en nabijheid gaan over veiligheid, het afstemmen van de persoonlijke behoeften. Het gaat over een afgestemde verhouding in ruimte, vrijheid en verbinding. Het gaat over gelijkwaardigheid en menselijkheid. Ik noem het zelf de ruimte voor iemand dragen. En die ruimte is voor iedereen anders. We kunnen er niet vanuit gaan dat wat wijzelf ‘normaal’ vinden voor een ander ook zo is. Afstemming op persoonlijke behoeften is noodzakelijk. Door mijn persoonlijke ervaring weet ik wat ervoor nodig is de ander werkelijk te mogen ontmoeten en de ruimte daarin voor de ander te dragen.

Om goed te kunnen verbinden met een ander hebben we zelf ook ruimte nodig. Nu staat die ruimte regelmatig onder druk. We ervaren werkdruk of stress omdat de focus vaker komt te liggen op de taken die moeten worden afgerond of de resultaten die moeten worden geboekt. De relatiegerichtheid komt hiermee vaak in het gedrang. Toen ik nog in de reguliere zorg werkte, werd mijn caseload (aantal cliënten) telkens hoger. Daarna kreeg ik ook in het onderwijs steeds meer administratieve- en neventaken. De werkelijke aandacht en verbinding, waar ik zo goed in ben, verdwenen hierdoor steeds meer naar de achtergrond. Waardoor ik steeds minder plezier kreeg in mijn werk. Mijn inziens is dit een structureel probleem binnen de zorg en het onderwijs. Ik ben nog steeds dankbaar dat ik voor mezelf ben begonnen. Waardoor ik precies dat kan doen waar ik zo goed in ben: verbinden!

—————————————————————————————————————————————–

Door mevrouw haar onvermogen en wantrouwen naar de ander kon en durfde ze de verbinding niet zelf te maken. Haar harnas was te strak en haar muur te dik.

Ik ben mezelf (bijna altijd?). Je maakt niet iemand extra afhankelijk als je jezelf laat zien. Er ontstaat alleen maar een verbinding. Wanneer er trauma zit op de verbinding dan is het belangrijk zelf volledig aanwezig te zijn. Ik liet mijn kwetsbaarheid zien en ik kreeg kwetsbaarheid terug. Door rust uit te stralen, kreeg ik rust terug. Omdat ik dieper durfde te verbinden, ontving ik verbinding terug. Ik benoemde alles wat ik voelde en dacht. Legde uit waarom ik iets deed. De projectie en ruis in onze verbinding kregen hierdoor geen kans. Door onze uitwisseling in energie, werd het ook haar ervaring en kreeg ze vertrouwen. Ze deelde haar geheimen, haar kwetsbaarheid en pijn. Haar muurtje liet ze vallen en haar harnas deed ze uit. Ze zei eerst nog dat haar prettige gevoel door mij kwam. Ik herinnerde haar eraan dat het niet van mij was, maar dat ze zelf in staat was deze te voelen. Het was van haar. Aan het einde zaten we in stilte, hielden elkaars handen vast, keken elkaar aan in de ogen en genoten van de uitwisseling en rust.

Als je net als mijn cliënt afhankelijk was van zorg, maar ook gevoelig, gepantserd en getraumatiseerd, dan voelt
elke dag als vechten. Het was zwaar. Toen ze uiteindelijk zelfstandig besloot dat haar strijd in dit leven genoeg was geweest, pakte ze haar autonomie terug. In eerste instantie ervaarde ze een soort van ‘fuck you‘ gevoel. ‘Nu pak ik de regie terug.’ Een oud thema. Dat was duidelijk. Dit gevoel had ze nodig om haar kracht te voelen en voor zichzelf te gaan staan. Het voelde enorm bevrijdend waardoor er iets in haar veranderde. In de korte periode van het afscheid nemen werd haar bescherming zachter en durfde ze anderen meer toe te laten. Ze was verwonderd van het effect op haar omgeving.

Dag lief, mooi en prachtig mens. Zoals beloofd, gooi ik straks als ritueel een zware steen voor jou in de zee. Deze staat symbool voor al jouw pijn, voor al jouw verdriet en zwaarte. Het is klaar.

Je bent nu vrij. Vrij van je lichaam, je pantsering en pijn….

Ik ben dankbaar dat ik de ruimte voor jou mocht dragen. Dat ik zo dichtbij mocht zijn en je werkelijk mocht ontmoeten. Want in de werkelijke ontmoeting met de ander, ontmoet je jezelf. ♥️

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 15, Ontwapenen appeared first on De Vrije Kameleon.

In deze energie kan ik het nog wel eens lastig vinden de ruimte voor mijn behoeften te creëren. Ik wil soms mijn frustratie en onmacht, wanneer ik vastloop in het bespreekbaar maken, nog wel eens op de ander projecteren. Ik zit dan vast in mijn oude ‘kindpijn’. Maar ik twijfel niet meer aan mijn eigenwaarde en ook niet aan mijn verhaal. Wanneer ik het bespreekbaar maak in de verbinding, ontstaat er vaak iets magisch. Als de ander het durft te ontvangen. Zijn of haar gevoeligheid durft te onderzoeken en te delen, stappen we samen uit de actie-reactiedynamiek die ons zo gevangen houdt. De energie gaat stromen en er wordt aan beide kanten of in de groep een diepere verbinding gevoeld.

Door onder andere mijn ervaring niet tot mijn recht te komen en mijn belemmerende patroon heb ik het talent ontwikkeld de ruimte voor anderen te dragen. Een ruimte waarin iedereen aanwezig kan zijn. Ongeacht de verschillen in beleving, perspectief en werkelijkheid. Want jij, de ander en ik zijn allemaal okee.

Iedereen loopt zijn eigen pad. Heeft zijn eigen gevoelens, ervaringen, behoeften en uitdagingen. Niemand is verder, beter en groter of kleiner, minderwaardig en loopt achter. We zijn precies daar waar we moeten zijn. En zijn allemaal uniek.

Omdat we bijna allemaal wel ergens het gevoel hebben niet goed genoeg te zijn, kunnen we delen van onszelf in het contact met de ander verborgen houden. En vindt er geen eerlijke ontmoeting plaats. Pas wanneer we de ruimte aan elkaar geven en kwetsbaar durven te delen, ontstaat er tussen mensen een diepere verbinding.

Wat je vaak ziet, is dat mensen andere mensen opzoeken die overeenkomstige eigenschappen hebben. Of zich aan elkaar aanpassen en een soort van gemeenschappelijkheid creëren. Dit geeft minder ongemak, maar mensen komen dan ook minder tot hun recht.

Wat mij betreft ligt onze uitdaging op het ontmoeten van onze verschillen. Van het uitspreken van onze kwetsbaarheden en behoeften in het contact. Want als we elkaar ontmoeten, worden gevoeligheden geraakt. We bevrijden onszelf als we ons niet meer afhankelijk opstellen van een ander, maar dit voor onszelf creëren. En daarmee bedoel ik jezelf en de ander werkelijk te ontmoeten in alles wat er is. Zodat niemand (delen van zichzelf) zich hoeft te verstoppen.

Dat doen we door de ruimte voor elkaar te dragen oftewel holding space. Dit betekent aandachtig te luisteren zonder een mening, oordeel of advies. Wees nieuwsgierig en stel vragen. Laat er duidelijke of gelijke beurtwisselingen ontstaan, creëer wederkerigheid. Blijf aanwezig bij alles wat er komt. Ook onprettige emoties. Als we uitgaan van de eigen wijsheid en intuïtie van de ander neem je die niet van de ander af. Geef iemand de ruimte. Ook om het niet ‘goed’ te doen. Door dit met elkaar te creëren, bekrachtigen we onszelf en elkaar.

Ja, het raakt me diep wat er op grote schaal gebeurd. De onderlinge verdeeldheid, polarisatie en elkaar afwijzen. Het raakt me in mijn hart. Het raakt mijn persoonlijke thema en zie het terug in het collectief.

En dat is precies wat ik hier kom brengen. Ik sta voor ruimte, voor autonoom zijn en diversiteit. Voor een diepere verbinding met jezelf en met de ander(en). Laten we elkaar ontmoeten, bekrachtigen en samen groot zijn.

Wil je nog meer lezen over holding space, lees dan onderstaande artikel.
https://www.happinez.nl/groei/7-wetten-holding-space/

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 14, Samen groot appeared first on De Vrije Kameleon.

-Hoe eerlijk durf ik voor mezelf te gaan staan?

-Hoe open sta ik voor een ander?

-Ben ik open en nieuwsgierig?

Merk je dat je jezelf afwijst? Probeer dan de weg naar binnen te maken en de angst voor afwijzing van anderen te doorvoelen. Probeer jezelf in kleine stapjes zichtbaar te maken. Het is spannend, maar zo enorm bevrijdend als je steeds meer gaat staan en trouw blijft aan jezelf.

Als je merkt dat je vooral anderen afwijst en als schuldigen aanwijst, maak dan ook de weg naar binnen. Het afwijzen van de ander zegt niets over de ander. Als jij zelf onprettige gevoelens of gedachten ervaart dan zegt dit alles over jou.

Bovenop het zichtbaar zijn en ruimte laten voor de ander, is het stil te staan bij de aanwezige (niet uitgesproken) spanning de grootste uitdaging. Door het delen van onze kwetsbaarheid en emoties die ondergronds worden gevoeld, ontstaat er ruimte uit onze harnassen stappen. Dan ontstaat er een diepere verbinding. Een verbinding op wie we in essentie zijn. Wat ons allemaal met elkaar verbindt in energie en frequentie. Terug naar onze oorsprong, onze natuur. Onze menselijkheid.

Warme groetjes,

Sirpa

Foto

https://yoo.rs/51c53ca3f9b4ae696422bb8acee0cebd/blog/het-wortel-wijde-web-1536921432.html

(dd 12-2020)

The post Vrijheid in de praktijk: blog 13, Uit de dynamiek van afwijzing appeared first on De Vrije Kameleon.

Bovendien zijn onze gedachten steeds meer plat. Vanaf het moment dat we naar school gaan, worden onze gedachten steeds minder creatief en verliezen we verbondenheid met onze gevoelens en intuïtie. Door de maakbare wereld, die ook ons onderwijssysteem beheert, denken we vooral lineair. Op school ligt er een constante uitdaging op het gebied van logica, woorden en analyse. Hierdoor wordt ons vermogen tot het ervaren van emoties, onze intuïtie, verbeelding, creativiteit en het kunnen zien van verbanden naar de achtergrond verplaatst.

We zijn vergeten dat we zelf scheppende wezens zijn. Onze gedachten creëren onze omstandigheden. Wanneer je je dat realiseert, worden jouw gedachten belangrijker dan ooit. Laat je gedachten dus niet overnemen door de omstandigheden die door jouw omgeving worden gepresenteerd, als weer een actie- reactie dynamiek. Over deze dynamiek heb ik al veel geschreven. Op dit moment worden we veelal gestuurd door onze omgeving en creëert onze gedachten. Willen we dat? 

Op het moment dat je je realiseert dat je zelf scheppende vermogens hebt door jouw eigen gedachten te creëren, zit de uitdaging vooral in het opnieuw leren gebruiken van jouw rechterhersenhelft oftewel jouw creatieve brein. Want met jouw creatieve brein vergroot je jouw verbeeldingskracht. 

Dus wil je invloed uitoefenen op jouw omstandigheden, verbeeld je dan dagelijks in hoe jij jezelf, jouw leven en de wereld wilt zien.
Stel je eens wat we met z’n allen kunnen creëren als we dit met meer gaan doen? 

Om uit een reactie te blijven, is de weg naar binnen, aanwezig zijn in elk moment en het creëren van jouw essentie een uitdaging. Hoe je dat ontwikkelt, lees je in verschillende blogs die ik vanaf maart aan het delen ben. 

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 12, Scheppende gedachten appeared first on De Vrije Kameleon.

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 11, Een maakbare wereld appeared first on De Vrije Kameleon.

Door jouw aanwezigheid te vergroten of te borgen, ben je beter in staat jouw gedachten, emoties en lichaamssensaties op te merken. Soms komt een informatieveld zo diep binnen bij je binnen dat er een kans bestaat jezelf te verliezen.

Een gevoeligheid voor bepaalde triggers is vaak ergens in onze kindertijd ontstaan. Ik trigger bijvoorbeeld op onvrijheid en afwijzing. Hier heb ik al heel veel over geschreven. Check mijn website, mocht je hier meer over willen lezen. Het gaat niet perse om het verhaal, maar om de gevoeligheid die ergens in jouw lichaam ligt opgeslagen en wordt geraakt. Het is alsof het informatieveld van buiten ergens op vastklinkt en er een vast programma gaat draaien. Als je niet oppast, kom je in een ondermijnende reactie van jouw wezen terecht. Hieronder leg ik verder uit hoe het werkt.

Wanneer een ander (situatie of omgeving) met jou in contact komt. Iets doet, uitzendt wat jou raakt, kun je je laten verleiden automatisch te reageren. We komen dan in actie- reactie dynamiek terecht. Om er een goed voorbeeld van te geven. We kennen allemaal wel de welles/ nietes discussies. We staan in onze opvattingen tegenover elkaar. We kunnen dat op een vriendelijke manier doen. Meestal gaat het gepaard met irritatie. Irritatie heeft een bepaalde energie en die wordt met de boodschap meegezonden. Wanneer je in zo’n discussie terecht bent gekomen, voel je zelf vaak ook irritatie. Je merkt bijvoorbeeld dat je lichaam zich aanspant om kracht bij te zetten. Je reageert vaak automatisch en vanuit hetzelfde energieveld als het bij jou is binnen gekomen. Dit is een simpel voorbeeld. In de werkelijkheid gaat het soms zo diep en werken verschillende informatievelden gelaagd door elkaar heen. Dus aanwezigheid is elk moment is belangrijk.

Soms gaat de reactie zo snel dat je niet eens de kans hebt te ervaren wat een bepaald informatieveld met jou doet. We nemen onvoldoende de ruimte om te voelen en te ervaren. We trillen meteen op de energie van het informatieveld mee en reageren direct vanuit dezelfde energie weer terug.

Soms raak je het effect in jouw binnenwereld snel weer kwijt, maar het wil ook nog wel eens blijven hangen. Voel je je na of tijdens een contact met iemand wankel? Begin je aan jezelf te twijfelen? En kom je in een gedachtestroom terecht dat niet in lijn is met jouw essentie? Zelfs zo ondermijnend is dat je de verbinding met jouw essentie kwijt raakt en je jezelf verlaat, dan kun je werken aan jouw aanwezigheid en het versterken van jouw essentie.

Hoe doe je dat?

Hoe meer gevoeligheid je hebt in jouw systeem door eerdere ervaringen hoe gevoeliger je bent voor bepaalde triggers. De vraag is, ben je sowieso met jezelf verbonden? Veel mensen hebben in het verleden iets meegemaakt waardoor ze de verbinding met hun lichaam en gevoel zijn verloren. Ze hebben zich moeten afschermen en leren leven vanuit hun overleving. Ons programma oftewel overleving bestaat uit een arsenaal van onbewuste maniertjes en strategieën die perfect op onze omgeving is afgestemd. Vaak ben je je er helemaal niet van bewust. Totdat mensen er in vastlopen.

Informatievelden creëren dus emoties als gevoelens en lichaamssensaties. Wanneer we onprettige emoties ervaren, gaat ons automatische overleefsysteem aan. Hoe iedereen daarmee omgaat, is voor iedereen anders. De meeste mensen hebben geleerd, weg te bewegen van onprettige emoties. Door onbewust automatisch gedrag in te zetten zoals het wegdrukken, het rationaliseren, degene die ‘het slechte nieuws’ brengt, afwijzen, constant de strijd aangaan, jezelf opofferen etc. Want jouw overleef systeem heeft altijd heel goed voor jou gezorgd. Gezorgd dat je niet te veel of zelfs geen pijn ervaart.

Door jouw aanwezigheid te vergroten, kun je jouw automatische reactie vertragen. Als je altijd aanwezig bent, herken je jouw automatische reacties en aanpassing aan jouw omgeving. Je blijft aanwezig bij jouw interne reactie. Je blijft aanwezig, doorvoelt het en blijft bij jezelf. Vanuit die aanwezigheid kies je voor een innerlijke actie, oftewel creatie. Vanuit jouw essentie en jouw diepste wezen die in lijn is met wie jij bent en waar je voor staat.

Je kunt boos zijn op de wereld en meteen gaan hakken. Vanuit het denkveld, onverbonden met jouw essentie. Of je kunt je boosheid doorvoelen en vanuit jouw innerlijke kracht reageren. Als er bijvoorbeeld angst ontstaat, is het belangrijk die angst te doorvoelen. Als je dit niet doet, dringt de energie van het informatieveld bij je binnen en worden jouw gedachten, gevoelens, gemoedstoestand en eigen energie beïnvloed. Veel mensen weten dit niet.

Met jouw aanwezigheid en bewustzijn vergroot je jouw keuzevrijheid. Omdat je kunt reageren zoals jij wilt. Er is niets mis met boosheid, maar wel als het een niet verbonden boosheid is. Als je je kracht in jouw kern niet voelt. Voordat je het weet, word je in het energieveld van die ander, van jouw omgeving of in de situatie mee gezogen. Laat je je afleiden, verleiden en je zelfs van je spoor afbrengen.

Als je werkelijk zou weten hoeveel kracht je hebt met jouw ‘reactie’ dan zou je hier waarschijnlijk veel bewuster mee omgaan. Want dan weet je dat je met jouw energie zelf een nieuw informatieveld creëert. Je kunt met jouw aanwezigheid en jouw ‘reactie’ verschil maken in het collectieve veld. Jouw ‘reactie’ bepaalt meer van hetzelfde of een verandering.

Jouw lichaam beschermt jouw frequentie door jou continue van feedback te voorzien. Wil je jezelf ontdekken en neerzetten dan kun je heel goed afgaan op de subtiele feedback van jouw lichaam. Die geeft feilloos aan wanneer er iets gebeurt wat niet prettig is en niet in lijn is met wie je bent. Weten waar jij voor staat en wat jij komt brengen, is cruciaal. We hebben allemaal een stukje van de puzzel. Wanneer het niet direct lukt, kun je altijd de verbinding met je ware zelf herstellen en erop terugkomen. In je eigen kracht gaan staan, zie ik als levenskunst en een proces dat gepaard gaat met vallen en opstaan.

Wil je hier meer over lezen, neem dan eens een kijkje op mijn website. Bovendien ben je altijd welkom om vragen te stellen.

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 10, Aanwezig appeared first on De Vrije Kameleon.