video item over paardencoaching

The post Item over paardencoaching bij tv West appeared first on De Vrije Kameleon.

Ik werk graag samen met een paard omdat ze zo gevoelig zijn en ons onderbewustzijn, lichaamstaal en emoties spiegelen. Ze nemen tijdens de sessie kleine verschillen waar en reageren hier direct op. Deze informatie in combinatie met wat jijzelf ervaart, voelt en inbrengt, brengt je in verbinding met de kern van jouw blokkade(s). Jouw (bewustzijns-) proces wordt hiermee versneld. Om de verbinding met een paard te ervaren, hoef je geen paardenliefhebber te zijn of ervaring met paarden te hebben. Je mag er zelfs nog een beetje bang voor zijn. We werken samen met het paard vanaf de grond. Binnen een traject werk ik ook in de natuur of binnen mijn eigen praktijk met je samen. Hoe en waar het plaatsvindt, is afhankelijk van jouw vraag.

‘De stralende ogen en glimlach waarmee ik verwelkomd word maakt dat ik me meteen veilig voel. Sirpa leidt het pad naar inzicht, wijsheid en visie middels de ‘spiegeling’ van haar paard. Haar toewijding, betrokkenheid en kennis versterkt de indrukwekkende ervaring op zeer positieve wijze.’……- Jeanine.

Over de behandeling

Binnen mijn coaching vertraag ik jouw proces door afstand te nemen van de ‘waan van alledag’. Via een lichaamsgerichte benadering breng ik je in verbinding met jouw gevoel, lichaam en gedachten. Hierdoor ontstaat er ruimte om dieper te ervaren. Blokkades die jouw functioneren in de weg staan, sporen we op. Door deze diepere verbinding met jezelf wordt jouw (blokkerende) energie in beweging gebracht, neemt jouw vitaliteit toe en kun je mogelijke blokkades loslaten. Je krijgt meer inzicht en door het bewustzijn op jouw lichaamssignalen te vergroten jouw gevoel van individuele vrijheid en autonomie versterkt. Vanuit de innerlijke verbinding met jezelf kan er een zuivere verbinding met een ander of omgeving worden gemaakt.

Over de behandelaar

Mijn ontwikkeling als holistisch coach begon toen ik in 2000 mijn passie, contact met mensen, begon te volgen. Ik ben hoog en breed opgeleid. In 2015 ben ik mijn eigen praktijk gestart. Mijn leven en vooral de manier waarop ik hiermee ben omgegaan, hebben mij naast alle verworven kennis door werkervaring/ opleidingen/ trainingen/ workshops gevormd als mens en professional. Binnen De Vrije Kameleon combineer ik alle bronnen van kennis.

Tarieven en vergoeding

Een sessie kost tussen de €89,- tot €159,- (inclusief BTW). Het tarief is afhankelijk van de omgeving waarin je gecoacht wordt en het aantal minuten. Als je aanvullend bent verzekerd, wordt door een aantal zorgverzekeraars mijn sessies vergoed. Ben je jonger dan 25 jaar, vraag dan naar het speciale tarief.

The post Samenwerken met een paard appeared first on De Vrije Kameleon.

Na mijn terugkomst uit België en het vertrek van mijn vriend ontving ik mijn diploma van de Middelbare Hotelschool. Bij mijn vader thuis (mijn vader en ‘stiefmoeder’) waren ze trots. Ondanks dat ze in eerste instantie mijn keuze lastig vonden. Mijn moeder was zelfs zo trots dat ze een verassingsfeestje bij haar thuis had georganiseerd. Zelfs mijn vader was door haar uitgenodigd. Voor mijn moeder was dat een enorme overwinning. Voor het eerst sinds de scheiding waren mijn ouders echt samen op een bijzondere gelegenheid. Eerder kwamen ze niet of apart van elkaar en zaten dan op een andere plek. Verjaardagen bijvoorbeeld moesten altijd apart van elkaar worden georganiseerd. Toen ik nog thuis woonde was dat nog te doen. Ik wist niet beter. Eenmaal op mezelf kreeg ik daar last van. Mijn moeder vond het altijd moeilijk om in mijn vader zijn omgeving te zijn. Ik had hierover dan ook veel discussies met haar. En nu had ze zichzelf voor mij opzij gezet. Ook mijn grootvader, de vader van mijn moeder en mijn beste vriendinnen waren erbij. Mijn ‘stiefmoeder’ besloot thuis te blijven. Zij zou alleen maar in de weg lopen, was haar veronderstelling. En ik denk dat ze gelijk had.

Angst er niet bij te horen

Ik werkte in dat jaar in twee hotels. Eerst in hotel bij Amsterdam Airport. Daar werd ik door een collega gevraagd mee te gaan naar een nieuw op te zetten hotel in Den Haag. Ik ging met ze mee. Toen ik daar een bijna een jaar werkte begon het mij te vervelen. Na alweer 10 jaar in de horeca te hebben gewerkt, was ik het altijd op mijn benen staan zat. Het directe contact met mensen vond ik leuk, maar het gaf mij niet genoeg uitdaging meer. Dit zou ik nooit mijn leven lang vol kunnen houden.

Precies op dat moment leerde ik een leuke jongen kennen. Hij studeerde bouwkunde aan een Hogeschool. Met zijn komst in mijn leven kreeg ik een rustiger bestaan. Dit was een relatie anders dan ik gewend was. Hij was serieus, vond mij leuk en steunde mij. Bovendien werd ik door hem helemaal niet afgeleid. We waren redelijk in balans. Hij stimuleerde mij zelfs stil te staan bij de vraag; ‘Wat wil ik?’ Het werken in de horeca leverde mij niet die verdieping op waar ik zo’n behoefte aan had. De Hogeschool leek voor mij altijd zo ver weg. Omdat ik nu een vriendje had die studeerde aan een Hogeschool stond die overtuiging opeens ter discussie. ‘Zou ik op een HBO kunnen studeren?’, ‘Hij was niet heel veel slimmer dan ik.’ Ik had zo vaak te horen gekregen dat ik het niet zou kunnen. Ik was altijd die middelmatige leerling die zich maar moeilijk kon concentreren. Ik liet mij vaak afleiden door mijn omgeving. Als het niet mijn omgeving was, dwaalde ik zelf met mijn gedachten af. Wat betreft schoolwerk was ik ook iemand die op de basisschool niet opviel of wilde opvallen. Ik hield er niet van in de klas dingen voor te doen, voor te lezen, spreekbeurten te houden en werkstukken te maken. Ik was onzeker en voelde mij extra onzeker als ik het gevoel had te worden beoordeeld. Terwijl ik mezelf wel graag op een podium liet zien. Als er dingen georganiseerd moesten worden of als we een uitje hadden. Ik was degene die daar het voortouw in nam.

Bij mijn vader thuis werd er vaak teleurgesteld gesproken over mijn mindere schoolprestaties. Of denigrerend over laag opgeleide mensen. Mijn ´stiefmoeder´ was daar, in mijn beleving, de grote drijvende kracht achter. Tot haar komst had mijn vader niet eens omgekeken naar mijn school. Sinds zij thuis de scepter zwaaide, werd dat een heel groot ding. Daarmee had ze natuurlijk de beste intentie. Ze wilde dat ik goed terecht zou komen. Mijn ouders en stiefmoeder waren alle drie hoger opgeleid. Mijn moeder had echter een aversie tegen het schoolsysteem en ik spiegelde mij zeker niet aan mijn vader en mijn ´stiefmoeder´. Er was voor mijn gevoel een enorme kloof tussen mijn wereld en de intellectuele wereld van hen. Ik was op straat groot geworden en in die ‘straatomgeving’ was eigenlijk niemand hoog opgeleid. In zo’n omgeving met lager opgeleide mensen voelde ik me juist thuis. Ik identificeerde mij met deze groep. Mijn hele leven met de hakken over de sloot en altijd onverschillig over schoolwerk. Ik had een minderwaardig zelfbeeld ontwikkeld en geloofde zelf ook dat ik niet kon studeren.

Een uitdaging

Na veel wikken en wegen besloot ik toch een HBO opleiding te gaan volgen, Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Die opleiding sloot het beste aan op mijn interesses en kwaliteiten. Toen ik dat besluit zelfstandig had genomen, deelde ik het bij mijn vader thuis. Ze waren niet enthousiast en maakten mij, vast onbedoeld, angstig en onzeker. ‘Ik had net mijn diploma en waarom nu zo’n ommezwaai?’ Misschien was de ongerustheid ook aanwezig omdat ik met deze keuze in mijn moeders voetsporen trad. Zij was ooit, in betere tijden, creatieve therapeute geweest. En daar raakte zij zichzelf kwijt. Zij begrepen helemaal niets van mijn moeder haar ‘zweverige’ wereld.

Het was best lastig dat ik niet werd aangemoedigd, maar ik volgde mijn gevoel. Omdat ik al fulltime bij het hotel werkte en geld nodig had om mijn vaste lasten te betalen, besloot ik een HBO deeltijd opleiding te volgen. Naast de opleiding moest ik verplicht relevant werk vinden. Ik solliciteerde bij een Geestelijke Gezondheid Zorg (GGZ) insteling. Ze waren erg enthousiast en ik werd meteen voor 32 uur aangenomen. Ik ging één dag in de week naar school. Ze namen zelfs de kosten van de opleiding voor hun rekening. Eerst keek ik een beetje de kat uit de boom, maar na het ontvangen van zoveel bevestiging begon ik steeds meer in mijn eigen kunnen te geloven. Mijn motivatie was enorm. De ervaringen met het studeren, andere studenten en docenten vielen mij erg mee. Ik hoorde er bij en durfde mezelf helemaal te laten zien. Het filosoferen met docenten, samenwerken met studenten, presenteren, het schrijven van opdrachten en reflectieverslagen. Ik kon er bij mijn nieuwe opleiding geen genoeg van krijgen. Alles wat ik las, wist ik al. Hoe gek dat misschien ook klinkt. Zo voelde het. Ik leefde helemaal op. Had onwijs veel energie en zelfvertrouwen. Dit gevoel was volgens mij precies hoe ‘een flow’ hoort te voelen.

Inzicht

Ik had al heel veel inzicht in mezelf. Op de opleiding kon ik bovendien alles, wat ik tot dan toe in het leven mocht ervaren, koppelen aan de aangeboden theorieën. Vooral ontwikkelingspsychologie en de hechtingstheorie van o.a. Bowlby gaven mij nog meer zelfinzicht. Mijn kindertijd was bijzonder eenzaam geweest. Ik constateerde dat ik onveilig gehecht was aan mijn moeder (en misschien ook wel aan mijn vader). De fysieke afwezigheid en de afwezigheid van aandacht van mijn moeder als baby en klein meisje hadden een enorme impact gehad op mijn ontwikkeling. Bovendien was zij heel onvoorspelbaar in haar gedrag. Dit inzicht kon ik thuis bij mijn moeder heel goed bespreken. Tijdens de opleiding gingen we samen weer vaak de diepte in. Samen onderzochten we mijn inzichten. Zij gaf alle ruimte aan mijn interpretaties. We spraken ook over haar ervaringen. De reden waarom ze het lastig vond mij te koesteren. Haar vertrek. De afwezigheid van haar zelfliefde. Haar ambivalentie in haar gevoel en gedrag. En de effecten en de gevolgen daarvan op mij. Haar tekort aan zelfvertrouwen en haar afhankelijkheid van anderen. Ze vertelde mij over haar eigen ontwikkeling als meisje en jonge vrouw. Ze deelde over het huwelijk met mijn vader, over haar verwachtingen en wensen. Maar ook over haar donkere sombere periode. Haar onvermogen en pijn had ik altijd al wel gezien en gevoeld. Nu konden we er als volwassenen in alle openheid over praten.

Leren door te ervaren

Naast mijn persoonlijke ervaringen kon ik de directe ervaringskennis van mijn werk ook weer op school verder uitwerken en verdiepen. Op deze manier was het voor mij heel makkelijk te studeren, theorieën en kennis te verwerken en te onthouden. Later begreep ik dat niet iedereen hetzelfde leert. Ik leer vooral door het zelf te ervaren. Bovendien denk ik, anders dan de meeste mensen, in beelden. Ik moet iets kunnen verbeelden om het te kunnen begrijpen. Nu begreep ik dat het reguliere leren voor mij lastiger was. Het onderwijs sloot niet aan op mijn manier van leren en mijn thuissituatie maakte school vroeger voor mij nog moeilijker.

Het werken binnen de GGZ beviel me veel beter dan de horeca. De horeca was fysiek zwaar en ik moest altijd snel schakelen en direct organiseren. Hier werd ik meer uitgedaagd. Ik moest observeren, aanvoelen, interpreteren, reageren en ondersteunen. Dit sloot veel beter aan op mijn kwaliteiten en passie. Ik vond het heerlijk om echt contact te maken met de mensen en ze van jong tot oud te ondersteunen bij het leven. Ieder mens had zijn eigen verhaal. Ik werkte met (ex) tbs-ers, chronisch psychotische mensen, mensen met een persoonlijkheid stoornis, een ernstige depressie of verslaving. Ik kon hier mezelf zijn en zij ook. Mijn kennis, enthousiasme en creativiteit kwamen veel beter tot hun recht.

Schaamte

Wat ik lastig vond was mijn achterstand op taalgebied. Elke student wordt als je bij een Hogeschool binnenkomt getoetst op taal. Ik maakte wel eens een grapje dat ik een analfabeet was. Natuurlijk was het niet zo ernstig, maar het was wel heel slecht. Ik kon geen normale zin, alinea of een verslag opbouwen. Mijn spelling was slecht. Ik begreep niets van de spellingsregels. Die had ik ook nooit opgepikt tijdens school. Ik was heel erg onzeker en schaamde mij ook voor mijn achtergrond. Vooral studenten die de Nederlandse taal niet als eerste taal spreken, halen deze toetsen niet. Of je moet ernstige dyslexie hebben. Dyslexie zit in mijn familie. Soms twijfelde ik of ik het misschien ook zou hebben? Mijn vriend keek elk verslag na en haalde alle oneffenheden eruit. Ik volgde taallessen en ging steeds beter schrijven. Uiteindelijk haalde ik beide taaltoetsen.

Mijn koers blijven volgen

In de zomervakantie tussen het tweede en derde schooljaar ontmoette ik een nieuwe jongen. Mijn vriend en ik waren al langere tijd niet meer zo heel erg blij met elkaar. We hadden meer een soort van broer-zus relatie gekregen. Ik voelde mij tot de ander zo erg aangetrokken dat ik het uit maakte met mijn vriend. Ik zag dit als een bewijs dat het tussen ons echt niet meer werkte. Het was lastig om het los te laten. Zijn familie was onderdeel geworden van mijn leven. Het had mij zoveel goeds gebracht. Die nieuwe jongen werd uiteindelijk mijn man. In een volgende blog hier meer over. Dolverliefd was ik. Ook dat weerhield mij er niet van te blijven presteren. Ik liet mij niet meer afleiden en bleef gedreven en gemotiveerd. Veel mensen om mij heen vonden mijn gedrevenheid wat overdreven en probeerde mij te af te remmen met opmerkingen als “een zesje is toch ook goed genoeg”. Ik vond dat echt vervelend want ik voelde mij juist heel goed. Bij elke overwinning en positief resultaat groeide mijn zelfwaardering. Het was verslavend. Eindelijk was ik ergens goed in. En was zelfs de beste van de klas. Het voelde alsof ik alle verloren tijd in één keer inhaalde. Bij mijn vader thuis werd ik ook meer zichtbaar. Ik durfde meer mee te praten over zaken die zij belangrijk vonden. Zelfs na het plotselinge overlijden van mijn moeder (waar mijn volgende blog over gaat) in 2003 met alle organisatie na afloop zoals alles opruimen, een huis verkopen en rouwen, ging ik daadkrachtig door. Ik studeerde met lof af. Voor mijn eindgesprek kreeg ik zelfs een tien. Ik had een juiste keuze gemaakt. Het HBO, de opleiding en het werk waren op mijn lijf geschreven.

Blog 8 wordt op zondag 3 september geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je email adres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog is geplaatst

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 7, Hoor ik erbij? appeared first on De Vrije Kameleon.

Het is zo onbekend. Hoe leg ik uit wat het is? Je moet het ervaren om te begrijpen wat ik bedoel. Bovendien is elke ervaring dan ook weer heel persoonlijk, elke sessie is anders. Om mensen kennis te laten maken met deze bijzondere werkvorm houd ik regelmatig proefsessies. Hieronder zal ik kort proberen uit te leggen waarom ik deze vorm zo bijzonder vind.

Werkvormen binnen coaching worden vaak ingezet om hier en nu situaties te creëren en deelnemers ervarend te laten leren. Dat is precies wat paarden coaching doet, ervarend leren. Binnen deze vorm maak ik gebruik van het natuurlijke instinct van het paard. Paarden zijn kudde en vlucht dieren. Zodra jij in contact komt met een paard scant ze jouw energie die je bij je draagt. Ze ziet jou als ‘kudde genoot’ en om te moeten vluchten is ze afhankelijk van jouw innerlijke kracht. Ze zal dan ook altijd haar best doen om jouw energie in balans te brengen. Ze spiegelt jouw onderbewustzijn, lichaamstaal en emoties. Als jij voelt en ervaart, neemt zij kleine verschillen waar en reageert hier direct op. Paarden leven altijd in het hier en nu en leven altijd vanuit hun hart/gevoel. Ze hebben geen oordeel zoals wij mensen dat kunnen hebben. Je zult merken dat zodra je met het paard in contact bent, je wordt uitgedaagd om ook te voelen en in verbinding te komen met jouw lichaam. Er gebeurt van alles en vaak precies afgestemd op dat wat er speelt in jouw leven. De combinatie van inzicht krijgen en het direct kunnen ervaren door te voelen, is zeer effectief. Soms kan één sessie met een paard al voldoende zijn jouw proces in beweging te brengen. Laatst zei een deelnemer dat ‘één ervaring gelijk staat aan zes gesprekken met een psycholoog.’ Het vindt plaats op een ander niveau dan het denken en praten. Wij mensen zitten vaak zo vast in het denken en het hoofd dat er soms meer nodig is om de verbinding met jezelf (jouw innerlijke bewustzijn), jouw lichaam en gevoel te herstellen. Ik onderzoek dan ook hoe ik dit proces het beste kan ondersteunen. Hoe kunnen wij mensen de verbinding met onszelf, ons lichaam en ons innerlijke bewustzijn vergroten. Voor jou, maar ook voor mezelf. Want hoe meer ik in verbinding ben met mezelf hoe beter ik jou kan begeleiden.

Eigenlijk maken we verbinding met ons oorspronkelijk vermogen. We maken contact met ons lichaam, gevoel en hart. Vanuit dat contact kunnen we meer vanuit onszelf leven, het eigen leven vormgeven en onze eigen koers uitzetten.

Ik werk vanuit vertrouwen, contact en gelijkwaardigheid. Jij staat als deelnemer centraal en ik mag dit bijzondere proces begeleiden. Meestal weet je zelf heel goed wat het paard je wilt vertellen en sluiten we daar op aan. Ik zet tijdens de coaching en ontmoeting met de ander(en) mezelf en het paard in als spiegel. Als het nodig is, vertaal ik de lichaamstaal van het paard en ben ook constant met mezelf in contact zodat ik goed kan blijven voelen. Het liefst maak ik contact via oogcontact, voelen en ervaren. Ook om de energie niet te verstoren want het gevaar bestaat dat we uit de diepere laag van ontspanning komen als we beginnen met praten, denken en interpreteren. Binnen de sessie maak ik naast het paard, jou en mezelf, gebruik van de ruimte, van de stilte, van eventueel aanwezige representanten, van vloerankers, van pionnen en van het niet weten. Ik weet nooit wat er gaat ontstaan. Dat vraagt van mij vertrouwen in het proces, in jou, in mezelf, in het paard en in alles wat zich aandient.

Deze werkvorm geeft een extra dimensie aan het coachtraject, maar kan dus ook heel goed ingezet worden als eenmalige sessie of workshop. Het is een vorm met onbegrensde mogelijkheden. Om een sessie of workshop met een paard te ervaren, is er geen affiniteit met paarden nodig. We werken met het paard samen vanaf de grond. Naast deze werkvorm, heb ik andere samenwerkingsvormen met een paard die ik inzet bij de verschillende workshops, groepscoaching en mindvoel paardrijden. Naast samenwerken met een paard heb ik ook andere werkvormen tot mijn beschikking die misschien beter aansluiten bij jou en of de groep. Ik ben creatief en opgeleid werkvormen te ontwerpen en ik kan ook bestaande werkvormen inzetten die aansluiten op de vraag.

The post Individuele paarden coaching? appeared first on De Vrije Kameleon.

Compleet coachpakket: telefonische intake, 5 coachgesprekken en 1 gratis terugkom sessie voor €360 (incl. BTW). Voor een coachsessie met een paard wordt er per sessie €30 extra in rekening gebracht.

Ben je onder de 25 jaar kijk dan voor het speciale tarief.

Coaching met een paard

Kennismaking met deze bijzondere werkvorm in een groep vanaf 2 deelnemers €45 p.p (incl. BTW) per uur. Hoe groter de groep hoe goedkoper het tarief p.p. Een individuele sessie tijdens de lopende actie voor €90 per uur.

The post Lente actie! t/m 21 juni 2016 appeared first on De Vrije Kameleon.