In mijn persoonlijke en professionele zoektocht ben ik erachter gekomen dat in onze onprettige gevoelens in het hier en nu vaak pijn uit het verleden zit verstopt. We bewegen er vaak onbewust van weg. Wanneer je steeds meer je aandacht naar binnen beweegt en je emoties doorvoelt, merk je op dat het weg bewegen van je gevoel verschillende reactiepatronen kent. In deze blog leg ik de nadruk op het ontstaan en de uitwerking van die verschillende maniertjes en gedrag. Tijdens ons opgroeien van ongeveer – 0 tot en met 10 jaar vormen we ons karakter. We lopen in interactie met onze opvoeders en directe omgeving verschillende ontwikkelingsstadia door. Deze menselijke ontwikkeling is gekoppeld aan vijf basisbehoeften: veiligheid, afstemming, ruimte, vrijheid en vitaliteit. Onze ouders hebben ons met de beste bedoelingen opgevoed, maar worstelden vaak bewust of onbewust met hun eigen problemen en onvermogen. Hierdoor zijn er verstoringen ontstaan op verschillende gebieden in onze ontwikkeling.

Naast de ontwikkeling die we in interactie met onze opvoeders doorlopen, zijn we als baby en kind bovendien afhankelijk van diezelfde opvoeders. Je kunt je misschien voorstellen dat een klein kind, dat afhankelijk is van zijn ouders, in eerste instantie veel stress ervaart bij het onvermogen en de problemen van zijn ouders. Deze stress creëert gevoelens als boosheid, irritatie of frustratie. Of zorgt voor paniek, angst of ongerustheid. En als de stress aanhoudt, kan het zelfs tot dissociatie, afwezigheid, depressie of machteloosheid leiden. Juist door die enorme afhankelijkheid hebben we een sterk overlevingsinstinct en aanpassingsvermogen. De pijn die het onvermogen van onze ouders veroorzaakt, wordt uiteindelijk onderdrukt door een samenspel van reactiepatronen. Dit samenspel wordt als vaste bedrading opgeslagen in onze hersenen en autonome zenuwstelsel. Ons overlevingsmechanisme.

Als volwassenen worden we onbewust geleid door de verstoringen uit het verleden. Bijvoorbeeld iemand heeft als kind onvoldoende vrijheid ervaren en durfde zich niet te uiten, omdat een ouder het kind telkens de mond snoerde. Dat deed toen pijn. Het kind heeft zich aangepast aan de situatie zoals ik hierboven heb uitgelegd. Dat wat we niet hebben kunnen ontwikkelen, blijven we tegenkomen in ons leven. Zo werkt ons systeem. Je ziet bijvoorbeeld vaak dat we een partner kiezen die op één van onze ouders lijkt. Of komen telkens weer in situaties terecht waarin we dezelfde ‘problemen’ tegenkomen. De geschiedenis herhaalt zich.

Als klein meisje heb ik vooral onvoldoende vrijheid gevoeld om te zijn wie ik was. Mijn gevoeligheid en kracht waren vaak lastig voor mijn ouders. Als automatische reactie maakte ik me vaak te klein. Behoeften en oordelen van anderen kon ik heel goed voelen. Als een kameleon paste ik me onbewust aan de behoefte van de ander aan. Dit ging vaak ten koste van mijn zichtbaarheid, energie en grenzen. Omdat thuis niet echt een thuis was, voelde ik meer afhankelijk van mijn omgeving. Ik durfde ook daar mezelf niet werkelijk te laten zien. Aardig gevonden worden door mijn omgeving was noodzakelijk. Dit ging vaak ten koste van mijn kwetsbaarheid en wederkerigheid. De diepere pijn van boosheid en angst door verwaarlozing en afwijzing kon ik nog niet voelen. Bovendien ontwikkelde ik onbewust maniertjes hoe ik extern wel bevestiging kreeg. Aandacht van jongens door het inzetten van mijn genotzuchtige prinses of de presteerder door hard te werken en later in mijn leven maar te blijven studeren. Met mijn persoonlijkheid ging ik de wijde wereld in met alle ervaringen van dien. Deze ervaringsverhalen kun je lezen in mijn levensverhaal, mijn zoektocht naar vrijheid. https://www.devrijekameleon.nl/wp-content/uploads/2018/12/De-Vrije-Kameleon-zoektocht-naar-vrijheid..pdf

Niemand is vrij van ontwikkeltrauma. We hebben het allemaal. Moest het kind als grote zus (omdat moeder het te zwaar had) voor alle kleine broertjes en zusjes zorgen, dan is het volwassen geworden kind waarschijnlijk heel erg zorgzaam. Een hele mooie kwaliteit. Ze kan veel dragen van anderen, maar kan zich schuldig voelen als zij voor zichzelf kiest. Dus doet ze dat vaak niet. Ze stelt geen grenzen en onderdrukt regelmatig haar gevoelens en houdt de energie binnen. Als ze deze automatische reactie telkens weer onbewust inzet, kunnen er lichamelijke klachten ontstaan. Het gaat nog veel dieper dan dat, want haar moeder heeft het niet voor niets zwaar. Als je terugkijkt in de geschiedenis van onze ouders en voorouders kom je vaak veel trauma en de effecten daarvan tegen. Bijvoorbeeld een vroeg overleden moeder of vader. De effecten daarvan op de alleenstaande ouder. De zoon die op de plek van de overleden vader kwam te staan waar alle aandacht naartoe ging. De hemel in werd geprezen. Later in zijn leven houdt hij die extra behoefte aan aandacht. Blijft erg gericht op zichzelf en vindt het ook lastig naar de ander uit te reiken. Of als je ouders jou vooral bevestigden in sporten en onvoldoende ruimte gaven je gevoelens te uiten, dan ben je waarschijnlijk heel sterk en sportief. Tegelijkertijd vind je het moeilijk jezelf te uiten en verberg je jouw gevoeligheid en kwetsbaarheid onder een groot sterk lijf.

Wat voor effect heeft dat op jouw kinderen? En wat hebben jouw ouders en voorouders meegemaakt waardoor zij zichzelf onbewust afsloten van hun gevoel? Ze zeggen dat tot wel zeven generaties terug de effecten van ontwikkeltrauma nog steeds in ons familie systeem voelbaar of zichtbaar zijn. Het kind dat meer stress ervaren heeft, is waarschijnlijk gevoeliger voor stress in de toekomst. De bandbreedte is smaller. Of iemand echt vastloopt, heeft met verschillende factoren te maken. Daar ga ik nu niet dieper op in.

Onze verschillende maniertjes vormen ons karakter gebaseerd op onder andere aanpassing aan onze omgeving. Boodschappen hoe het hoort en moet hebben we geïnternaliseerd naarmate we ouder worden. Ons werkelijke potentieel komt hiermee minder tot zijn recht. Onbewust zetten we delen van onszelf op de voorgrond en andere delen houden we verborgen. Hiermee creëren we onbewust onze eigen gevangenis. Hoe meer stress we ervaren, hoe meer we terugvallen op ons automatische samenspel van reactiepatronen.

In de huidige Corona tijd waarin onze menselijke basisbehoeften nog eens extra zwaar onder druk staan, waar we allemaal wel ergens een gevoeligheid hebben, is het niet zo gek dat mensen nog eens extra stress ervaren en meer in hun overleving schieten. Mensen in hun overleving zijn minder goed in staat stil te staan bij de gedachten en gevoelens van de ander. Dit creëert weer meer een actie – reactie dynamiek, polarisatie en onrust. Ze zijn ook minder verbonden met de eigen gevoelens en gedachten, waardoor ze gevoeliger zijn voor invloeden van buitenaf.

Zoals ik voor mezelf heb gedaan, maak ik soms ook met mijn klanten een karikatuur van herkenbare delen. Delen die zo groot zijn geworden dat ze er in vastlopen. Je kunt denken aan een terminator die maar doorgaat, weinig rust neemt, niet meer goed kan voelen en in een burn out is terecht gekomen. Of de boze heks die in een relatie heel erg kritisch is naar haar partner. Ze controleert veel en wijst gedrag af, maar eigenlijk wijst ze zichzelf af. De partner die zijn grenzen vanuit zijn opstandige kind probeert aan te geven en daar last van heeft. Een ander heeft weer een innerlijke slavendrijver. Gedachten die zich met alles bemoeien. Het moet altijd sneller en beter. Echt kunnen genieten of ontspannen is ver te zoeken. Het lichaam staat aan met als gevolg dat iemand steeds minder goed slaapt. Een moeder overste weet het altijd beter. Is heel snel in haar gedachten. Ze komt met allemaal to do lijstjes. In de samenwerking zorgt het ervoor dat de anderen steeds meer naar achteren gaan leunen. We hebben ook nog Bokito. Die wordt groot, koud en ijzig als iemand anders zijn of haar ruimte en vrijheid inneemt. En bijvoorbeeld Calimero die vaak denkt; ‘ik ben klein en jullie zijn groot en dat is niet eerlijk’. De clown die altijd zijn of haar best doet er een feestje van te maken. Of de vermijder die confrontaties uit de weg gaat. Veel van zich af laat glijden. Een kluizenaar die zich terugtrekt in zijn holletje. En dan hebben we nog de drama-queen, de rasoptimist, een pleaser, maar ook de zwartkijker of guru etc.

Herken je jezelf in één of meer van bovenstaande karikaturen? Of kun je er zelf één bedenken? Als je die van jezelf begint te ontdekken, is dat best confronterend. Met soms een beetje humor erbij wordt het ontmaskeren ook grappig en is acceptatie van jezelf dichterbij.

Gelukkig hebben we allemaal maskers. Als je durft te delen over jouw eigen gevangenis, jouw maniertjes, pijn en gevoelens die erbij vrijkomen, de verantwoordelijkheid niet meer bij de ander neerlegt of er geen verhaal meer van maakt, dan helpt jou dat bij het accepteren van jezelf. Je hoeft jezelf niet te veranderen. Alle maskers mogen er zijn. In het verleden hebben ze ons geholpen te overleven. Je accepteert jezelf zoals je bent. De leuke en minder leuke eigenschappen. Ook jouw schaduwkanten.

Mijn overleving om mijn gevoeligheid onzichtbaar te maken en de diepe angst voor afwijzing hebben me altijd weerhouden mijn gevoeligheid echt te laten zien en te uiten. Op het moment dat ik mijn gevoel werkelijk ben gaan doorvoelen, werden mijn maniertjes vanzelf minder strak. Er ontstond meer ruimte te zijn wie ik werkelijk ben. Echt niet zonder slag of stoot. Daar waar ik buiten mijn comfortzone stapte, ging alles aan en voelde ik veel onrust, negatieve gedachten en stemmetjes. Als ik het dan toch deed, voelde ik alle onrust verdwijnen en ontstond er juist kracht en rust.

Als we de aandacht wel naar binnen verplaatsen, kunnen we de tegenstellingen in onszelf helen en onszelf bevrijden van onze gevangenis. Je vertraagt, doorvoelt en merkt op. De samenwerking tussen jouw denken, voelen en lichaam herstelt zich. De stress die je ervaart en alles wat het activeert, weet je steeds beter zelf te reguleren. Jouw bandbreedte wordt hiermee vergroot. Je leert beter te luisteren naar wat je lichaam jou te vertellen heeft. Er ontstaat een innerlijke verbinding. Je reageert steeds minder automatisch. Er is minder afleiding. Je voelt, ziet en hoort meer. Jouw bewustzijn verruimt.

Sirpa van der Steen – Ilsink

Praktijk De Vrije Kameleon

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 8: Jezelf ontmaskeren appeared first on De Vrije Kameleon.

video item over paardencoaching

The post Item over paardencoaching bij tv West appeared first on De Vrije Kameleon.

De Vrije Kameleon, zoektocht naar vrijheid.

The post Zoektocht naar vrijheid: Ervaringsverhalen van De Vrije Kameleon gebundeld appeared first on De Vrije Kameleon.

Jij en de ander(en)

Als jij iets ervaart in de ontmoeting met een ander, dan kan dit jou iets vertellen. De positieve eigenschappen die je in andere mensen bewondert zijn eigenschappen die je bij jezelf herkent. Mensen die je negatief beoordeelt, laten jou zien wat in jouw systeem nog ‘aangeraakt’ mag worden. Als ik mij in de ontmoeting met een ander voel afgewezen. Dan is er nog een deel in mij die zichzelf nog afwijst. Werk aan de winkel dus. Want iedere keer dat ik me geraakt of gekwetst voel, krijg ik de kans mezelf dieper te onderzoeken. Niet alleen ik. Iedereen.

‘Your perception of me is een reflection of you.’ My reaction to you is an awareness of me.’

Het is gaaf om wat je gespiegeld krijgt met een ander te delen. Om eerlijk te durven aangeven wat lastig is. De verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de geraaktheid te dragen. Om vervolgens samen te onderzoeken waar het vandaan komt. De ander oordeelt niet, maar kan met aandacht erbij blijven en ontvangen. Onderzoekt bij zichzelf of hij of zij er zelf iets mee kan. Zo groeien we met elkaar samen. Om dit samen te kunnen, is er lef, kwetsbaarheid en gelijkwaardigheid nodig.

De groep groeit

Binnen groepen speelt zich vaak van alles af. Als er een groep ontstaat of als je er nieuw bij komt, dan maakt de groep een ontwikkeling door. We wachten af, kijken de kat uit de boom. We oriënteren ons. Richten ons op overeenkomsten. Voelen goed wat wel en niet gewenst is. En wie het voor het zeggen heeft. Dit hoort erbij. We zijn sociale wezens zoals ik eerder in deel 1 beschreef.

Kom je dit met zijn allen goed door dan is er ruimte voor meer verbinding. Je vertelt wat meer over jezelf en voelt vertrouwen. Je kunt jezelf zijn, waardoor je ook kwetsbaarder durft zijn. Je ‘maskers’ wat meer af te zetten, Te delen, grenzen te stellen. Je groeit. Niet alleen jij. Ook de ander(en). De groep. In de praktijk zien we de groepsontwikkeling helaas vaak stagneren.

Onderstroom

Deze innerlijke en interactie processen en patronen fascineren mij al heel lang. En heb tijdens mijn opgroeien een gevoeligheid voor het waarnemen van deze signalen ontwikkeld. We houden ons groot, maken ons klein, houden het af, schuiven het van ons af, etc. Vanuit verschillende posities maken we met elkaar contact. Heel vaak voelen we dat we niet helemaal tot ons recht komen. En vaak hebben we niet in de gaten wat het effect daarvan op de ander (de groep) is.

Dit is ook de reden waarom ik graag met groepen mensen en paarden werk. Mensen worden in contact met een paard gespiegeld. In groepen gebeurt er van alles binnen de interactie. In verbinding met een paard is gaaf, maar wij mensen spiegelen elkaar ook. Dit is waardevolle informatie waarmee kan worden gewerkt. Ook binnen mijn één op één coaching staat de ontmoeting tussen ons beiden regelmatig centraal.

Omdat we het vaak lastig vinden echt contact met elkaar te maken, ontstaat er een onzichtbare stroom, de onderstroom. Dingen worden niet uitgesproken. Er is binnen een groep bijvoorbeeld wantrouwen en indirecte weerstand aanwezig. Gedoe over macht en onmacht. Meestal voel je het en hebben we het er niet over. Soms komt er iets aan de oppervlakte. En denk je. ‘Waar gaat dit over?’ Denk maar bijvoorbeeld aan families waar ruzies nooit worden uitgesproken. Teams waar niemand elkaar durft aan te spreken. Organisaties waar grote afstand tussen het management en de werkvloer bestaat, etc. En de meeste mensen hebben vaak de beste intenties. Tijdens een etentje, bij het koffiezetapparaat en bijvoorbeeld in de wandelgangen zoeken we mensen op waarvan we weten dat zij ons begrijpen en er hetzelfde over denken. Dit kan heel functioneel zijn. We zijn op zoek naar veiligheid. Maar als er te lang niets wordt besproken dan komen we terecht in een neerwaartse spiraal. Door de ervaring van onveiligheid komen mensen nog meer vast in hun pantser te zitten. En sluipen er binnen de groep collectieve gedragspatronen in.

Collectieve patronen

Het gaat nog veel verder dan dat. Vaak zie je dat mensen met dezelfde gedragspatronen voor bepaalde beroepen kiezen. Dat er binnen organisaties mensen worden aangenomen waarin we onszelf herkennen. Met als gevolg dat individuele gedragspatronen vaak collectief in de groep aanwezig zijn. En bepaalde patronen onderdeel van de cultuur worden. Om een voorbeeld te geven. In zorg en welzijn zie ik regelmatig dat het lastig is om voor jezelf op te komen. Jezelf te profileren. Ze maken zich vaak klein. In groepen waar de directeur de confrontatie uit de weg gaat, zie je in de groep hetzelfde gedrag terugkomen. Elkaar aanspreken is dan lastig. Want we hebben het zo leuk en gezellig met elkaar samen……

En natuurlijk zie je dat in gezinnen en families ook. We passen ons aan ons systeem aan. Lees ook deel 1.

Zichtbaarheid

Binnen mijn begeleiding neem ik waar, vertraag processen en leg belemmerende patronen bloot. Bovendien creëer ik ruimte en intervenieer waar nodig zodat de onderstroom boven komt drijven en zichtbaar wordt. We hebben het dan over zaken die er echt toedoen.

Net zoals de verbinding met jezelf nodig is om jouw koers te blijven voelen en volgen. Is dat hetzelfde voor een groep, team of organisatie. Stilstaan, processen vertragen en reflectie dragen bij aan het (collectieve) bewustzijn. Hoe doen wij het met elkaar samen? Wat is mijn aandeel in het geheel? Vooral in groepen waar de onderlinge afhankelijkheid  groot is, is het belangrijk de onderstroom aandacht te geven en de dynamiek bloot te leggen. Zaken die ertoe doen worden zichtbaar en bespreekbaar. Mensen durven hun kwetsbaarheid te delen. Maskers en harnassen worden afgedaan. Dit kan vanaf het eerste moment dat een groep ontstaat. Dan creëer je een gezonde groepsontwikkeling. En waarschijnlijk versnel je deze ook. Ook als de groep al langer bestaat, kun je opnieuw met elkaar verbinden. En de ‘vastgeroeste’ patronen in beweging brengen. En zo nodig loslaten.

Bewustzijn op jezelf en de groepsdynamiek zorgen ervoor dat er anders kan worden gehandeld. Hiermee wordt de individuele en collectieve vrije ruimte vergroot. Tegenstellingen, overeenkomsten, alles mag er zijn. Er ontstaat meer energie, gelijkwaardigheid en diversiteit. Vrijheid. Dit is de basis voor een succesvolle samenwerking en gelukkig samenleven.

Herkenning

Herken je jezelf of als groep hierin? Ik heb verschillende methoden om met jullie samen te werken en op onderzoek uit te gaan. Het is af en toe gewoon fijn om een buitenstaander mee te laten kijken, processen te begeleiden in samen werken, leven, leren en groeien.

Durf je de uitdaging met elkaar aan te gaan? Kom dan langs voor een vrijblijvende oriëntatie/ kennismakingsgesprek. Ik zou het super gaaf vinden om samen met jullie, de situatie te onderzoeken. Helpen om de onderlinge verbinding te versterken.

Ben je nieuwsgierig geworden? Stuur mij een pb via mijn website, Messenger of WhatsApp. Like mijn pagina op facebook als je het leuk vindt meer informatie te ontvangen in de toekomst of schrijf je in voor een notificatie op mijn website.

Warme groet,

Sirpa

De Vrije Kameleon creëert verbinding, zet kwetsbaarheid in als kracht en gaat voor echt contact (zichtbaar en zuiver).

www.devrijekameleon.nl

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’ (groepsverbinding) appeared first on De Vrije Kameleon.

Juist in deze tijd waarin er zo’n groot appèl wordt gedaan op ons denken. Een tijd waarin we vaak zo aan het overleven zijn en op de automatische piloot leven, geeft deze bijzondere werkvorm de mogelijkheid om in alle rust stil te staan bij jouw gevoel en alles wat er in jou leeft. Een sessie start met een kennismakingsgesprek in mijn warme tot gespreksruimte omgebouwde stal. Zodra we kort hebben kennis gemaakt en de reden waarom je komt hebben doorgenomen, halen we het paard op. Ik span een touw in de bak om de grote ruimte in tweeën te delen. Aan de ene kant staat het paard en aan de andere kant staan wij. Meestal begeleid ik een meditatie om in diepere ontspanning te komen. Zodra het paard ontspannen is en jij de ruimte voelt, ga je onder het touw door en ziet het paard jou als dat nieuwe lid van de kudde. Het paard scant jouw houding, gedrag en uitstraling/ energie. Ze reageert hier direct op. Hoe ze reageert, is altijd anders en het klopt altijd heb ik ervaren. Tijdens dit proces volg ik ook mijn gevoel. In de bak met een paard, kun je niet zo goed nadenken en kom je beter in contact met jouw gevoel. Zo nodig geef ik feedback, stel ik je vragen en breng ik je waar nodig weer terug in contact met jouw gevoel/lichaam. Wat zich zal aandienen, weten we van tevoren vaak niet. Zodra er iets in jou verandert, zal het paard dit direct opmerken en non verbaal teruggeven. Het paard zorgt ervoor dat jouw denken, voelen en gedrag (opnieuw) met elkaar in verbinding worden gebracht.

Afhankelijk van wat er zich aandient, wat de vraag is en hoe diep we kunnen gaan, doe ik (in afstemming met jou) coachinterventies. De interventies komen voort uit mijn verbinding met mezelf en uitgebreide kennis en ervaring op het gebied van coaching. Je kunt dan denken aan systemische coaching, een meer oplossingsgerichte benadering of een  lichaamsgerichte benadering. Het doel hiervan is jou te ondersteunen bij het ervarend onderzoeken van de situatie en/of jouw vraag. Een sessie duurt gemiddeld 1,5 uur (inclusief een voor- en nabespreking). Paarden coaching is vaak positief confronterend en geeft inzicht op meerdere niveaus. Je bent vaak veel sneller in staat de ervaring te vertalen naar situaties in het dagelijkse leven en om te zetten in nieuw gedrag dan in traditionele ondersteunende situaties. Eén paardencoachsessie kan soms al voldoende informatie geven om processen in beweging te brengen.

Paarden coaching kan op individueel- en op groepsniveau worden ingezet. Omdat ik naast individuele coach ook team- en organisatiecoach ben, kan ik breder kijken dan alleen het individuele niveau en waar nodig coachinterventies op groepsniveau doen. Naast coaching (op maat) heb ik verschillende workshops met een paard voor diverse groepen ontwikkeld.

Voorbeelden waaraan je kunt werken op individueel- en groepsniveau;

Individueel niveau

• in verbinding komen met jouw gevoel
• in balans brengen van denken, voelen en handelen
• voorkomen en/of herstellen van overspannenheid/ burn out
• stress en angst verminderen

Individueel- en groepsniveau

• doelen stellen
• stellen van grenzen
• (lastige) keuzes maken
• inzicht krijgen in vaak onbewuste gedragspatronen en overtuigingen
• inzicht krijgen in dieper liggende oorzaken van ‘problemen’ binnen jouw gezin van herkomst en/of andere systemen waar jij deel van uitmaakt
• inzicht in communicatie/interactiepatronen

Individuele en groepscompetentie ontwikkeling

• persoonlijk leiderschap ontwikkelen
• interactie/ communicatie
• samenwerken

En nog veel meer.

Mijn coaching/workshops/teambuildingsessies kunnen met of zonder paard. Afhankelijk van het thema en jouw (jullie) persoonlijke voorkeur kiezen we een werkvorm die jou (jullie) helpt tot de kern te komen. Wil je meer informatie neem dan contact met mij op 06-55831296 of check mijn website www.devrijekameleon.nl

Om coaching en/of een workshop met een paard te ervaren, hoef je geen paardenliefhebber te zijn en/of ervaring met paarden te hebben. Je mag er zelfs nog een beetje bang voor zijn.

The post Paarden coaching in de praktijk appeared first on De Vrije Kameleon.

Het is zo onbekend. Hoe leg ik uit wat het is? Je moet het ervaren om te begrijpen wat ik bedoel. Bovendien is elke ervaring dan ook weer heel persoonlijk, elke sessie is anders. Om mensen kennis te laten maken met deze bijzondere werkvorm houd ik regelmatig proefsessies. Hieronder zal ik kort proberen uit te leggen waarom ik deze vorm zo bijzonder vind.

Werkvormen binnen coaching worden vaak ingezet om hier en nu situaties te creëren en deelnemers ervarend te laten leren. Dat is precies wat paarden coaching doet, ervarend leren. Binnen deze vorm maak ik gebruik van het natuurlijke instinct van het paard. Paarden zijn kudde en vlucht dieren. Zodra jij in contact komt met een paard scant ze jouw energie die je bij je draagt. Ze ziet jou als ‘kudde genoot’ en om te moeten vluchten is ze afhankelijk van jouw innerlijke kracht. Ze zal dan ook altijd haar best doen om jouw energie in balans te brengen. Ze spiegelt jouw onderbewustzijn, lichaamstaal en emoties. Als jij voelt en ervaart, neemt zij kleine verschillen waar en reageert hier direct op. Paarden leven altijd in het hier en nu en leven altijd vanuit hun hart/gevoel. Ze hebben geen oordeel zoals wij mensen dat kunnen hebben. Je zult merken dat zodra je met het paard in contact bent, je wordt uitgedaagd om ook te voelen en in verbinding te komen met jouw lichaam. Er gebeurt van alles en vaak precies afgestemd op dat wat er speelt in jouw leven. De combinatie van inzicht krijgen en het direct kunnen ervaren door te voelen, is zeer effectief. Soms kan één sessie met een paard al voldoende zijn jouw proces in beweging te brengen. Laatst zei een deelnemer dat ‘één ervaring gelijk staat aan zes gesprekken met een psycholoog.’ Het vindt plaats op een ander niveau dan het denken en praten. Wij mensen zitten vaak zo vast in het denken en het hoofd dat er soms meer nodig is om de verbinding met jezelf (jouw innerlijke bewustzijn), jouw lichaam en gevoel te herstellen. Ik onderzoek dan ook hoe ik dit proces het beste kan ondersteunen. Hoe kunnen wij mensen de verbinding met onszelf, ons lichaam en ons innerlijke bewustzijn vergroten. Voor jou, maar ook voor mezelf. Want hoe meer ik in verbinding ben met mezelf hoe beter ik jou kan begeleiden.

Eigenlijk maken we verbinding met ons oorspronkelijk vermogen. We maken contact met ons lichaam, gevoel en hart. Vanuit dat contact kunnen we meer vanuit onszelf leven, het eigen leven vormgeven en onze eigen koers uitzetten.

Ik werk vanuit vertrouwen, contact en gelijkwaardigheid. Jij staat als deelnemer centraal en ik mag dit bijzondere proces begeleiden. Meestal weet je zelf heel goed wat het paard je wilt vertellen en sluiten we daar op aan. Ik zet tijdens de coaching en ontmoeting met de ander(en) mezelf en het paard in als spiegel. Als het nodig is, vertaal ik de lichaamstaal van het paard en ben ook constant met mezelf in contact zodat ik goed kan blijven voelen. Het liefst maak ik contact via oogcontact, voelen en ervaren. Ook om de energie niet te verstoren want het gevaar bestaat dat we uit de diepere laag van ontspanning komen als we beginnen met praten, denken en interpreteren. Binnen de sessie maak ik naast het paard, jou en mezelf, gebruik van de ruimte, van de stilte, van eventueel aanwezige representanten, van vloerankers, van pionnen en van het niet weten. Ik weet nooit wat er gaat ontstaan. Dat vraagt van mij vertrouwen in het proces, in jou, in mezelf, in het paard en in alles wat zich aandient.

Deze werkvorm geeft een extra dimensie aan het coachtraject, maar kan dus ook heel goed ingezet worden als eenmalige sessie of workshop. Het is een vorm met onbegrensde mogelijkheden. Om een sessie of workshop met een paard te ervaren, is er geen affiniteit met paarden nodig. We werken met het paard samen vanaf de grond. Naast deze werkvorm, heb ik andere samenwerkingsvormen met een paard die ik inzet bij de verschillende workshops, groepscoaching en mindvoel paardrijden. Naast samenwerken met een paard heb ik ook andere werkvormen tot mijn beschikking die misschien beter aansluiten bij jou en of de groep. Ik ben creatief en opgeleid werkvormen te ontwerpen en ik kan ook bestaande werkvormen inzetten die aansluiten op de vraag.

The post Individuele paarden coaching? appeared first on De Vrije Kameleon.