Ik zag een gepantserd mens. Omdat mevrouw haar voelsprieten altijd aan stonden, was zij zich extra bewust van elke energie, kortheid, stress, werkdruk en/of afwezigheid van de ander. Mijn cliënt was hoog sensitief. Dit zie je vaak bij mensen die door een onveilige thuissituatie als kind hebben geleerd zich op hun omgeving te oriënteren. Alle zintuigen zijn alert en het autonome zenuwstelsel staat continu aan om de omgeving te kunnen scannen op veiligheid. Ze ervaarde hierdoor elke dag stress, voelde zich onprettig, duwde mensen vaak weg om zichzelf te beschermen en kon zoals ze zelf zei ‘spinnig’ zijn. Eronder zat een diep verlangen naar echt contact, gelijkwaardigheid en oprechtheid. Ze zat hierin vast.

Automatisch reageerden veel mensen met ’tegen’ energie. Het ontmoeten van ‘moeilijk’ gedrag doet vaak ook iets met ons eigen zenuwsysteem en hechtingsgeschiedenis. Hoe meer stress, hoe meer ons beschermingsmechanisme wordt geactiveerd. Zo ontstaat er een wisselwerking met de ander of onze omgeving, een actie-reactie dynamiek.

Door mijn contact met haar realiseer ik me nog meer hoe ongelooflijk belangrijk het is met elkaar te verbinden. Vooral wanneer iemand afhankelijk van ons is. Daarom eerst meer over mijn zienswijze met betrekking tot verbinden. Ten slotte deel ik mijn terugblik op onze bijzondere ontmoeting.

—————————————————————————————————————————————–

Als mensen (of professionals) werkelijk met elkaar willen verbinden, is het belangrijk om van vijf zaken bewust te zijn:

• Overdracht
• Afhankelijkheid
• De actie-reactie dynamiek
• (Zelf) ontwapenen
• De ruimte dragen

Overdracht
Zodra je in contact komt met iemand anders, vindt er overdracht plaats. Je vindt iemand aardig of onaardig omdat er energie wordt uitgewisseld die je als prettig of onprettig ervaart. Ervaar je prettige gevoelens dan verloopt de ontmoeting vaak prima. Voelt het onprettig dan wordt het werkelijk ontmoeten van elkaar lastiger. Jouw eigen geschiedenis, eerdere ervaringen en gevoelens beïnvloeden jouw waarneming.

Vaak projecteren we ons onprettige gevoel direct op de ander. We geven een oordeel over het gedrag en automatisch passen we ons gedrag hier op aan. Een reactie uit zelfbescherming die meestal onbewust plaatsvindt. We kunnen vaak niet door iemand ander zijn of haar pantsering heen kijken. We weten vaak niet wat er diep van binnen bij de ander leeft. We hebben regelmatig de neiging het gedrag van de ander te verklaren vanuit ons eigen perspectief. We begrijpen het niet, gebruiken onszelf als meetlat en vullen veel in zonder de ander ernaar te vragen. We projecteren zoveel op anderen dat we vaak niet eens bewust zijn van onszelf. Hierdoor ontstaat veel miscommunicatie.

Afhankelijkheid
Als er binnen de relatie een disbalans is, bijvoorbeeld in de rol van ouder, partner, leidinggevende, zorgmedewerker, hulpverlener, leraar, arts, leider, politicus, politieagent en/ of autoriteitsfiguur, is het extra belangrijk rekening te houden met overdracht. Binnen deze relaties met machtsverhouding is de één afhankelijk van bijvoorbeeld de zorg, besluitvorming, oordeelsvermogen en/ of liefde van de ander. Wanneer de persoonlijke behoeften binnen deze afhankelijkheidsrelatie onvoldoende worden vervuld, ontstaan er onprettige gevoelens. De autonomie en het gevoel van verbonden te zijn staan onder druk waardoor de overdracht van onprettige gevoelens groter wordt en de pantsering (oftewel het beschermingsmechanisme) actiever. Hoe groter het gevoel van afhankelijkheid van de ander, hoe meer projectie er plaatsvindt. Bovendien kan de persoon die aan de andere kant staat, misbruik maken van zijn of haar machtspositie. We zijn hier allemaal gevoelig voor, omdat we allemaal tijdens ons opgroeien wel ergens een gevoel van niet genoeg zijn en ongelijkwaardigheid hebben ervaren.

Het is belangrijk te weten dat overdracht binnen een afhankelijke relatie wordt gebaseerd op eerdere ervaringen uit de geschiedenis. Wanneer je als kind niet zulke beste ervaringen hebt gehad met jouw ouders en/of opvoeders (onze eerste ervaring met een afhankelijkheidsrelatie) bestaat de kans dat er oude gevoelens in de nieuwe situatie meekomen. Bijvoorbeeld als iemand je doet denken aan je vader die jou vroeger altijd afwees. Een persoon waar jij je afhankelijk van voelt met vergelijkbare eigenschappen als jouw vader zal jou in een nieuwe situatie extra triggeren. Er is dan sprake van overdracht en het voelen van oude pijn.

Actie-reactie dynamiek
Naast overdracht en afhankelijkheid is het belangrijk bewust te zijn van de actie-reactie dynamiek. Er vindt een constante uitwisseling plaats met de ander of jouw omgeving. We reageren vaak automatisch en onbewust op elkaar. Wanneer jij degene bent die professioneel met mensen werkt of als je iets wilt veranderen in de relatie met een ander, is het belangrijk bewust te worden van deze uitwisseling en ontstane dynamiek. Wordt deze als onprettig ervaren dan ontstaat er veel ruis in de verbinding. Niet alleen bij jezelf maar ook bij de ander. Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, ontmoeten ook twee hechtingsgeschiedenissen elkaar.

(Zelf) ontwapenen
Onder het gedrag van een ander gaat dus een hele andere wereld schuil. Soms moet je ergens doorheen. Zoals ik ook in mijn vorige blog over mijn eigen terughoudendheid schreef. Iemand moet echt nieuwsgierig zijn om mijn innerlijke wereld te mogen betreden. Ik laat iemand daar niet zomaar toe. Deze angst heb ik onder andere in verbinding met een paard onderzocht. Het paard spiegelde mijn angst, terughoudendheid en wantrouwen. Pas wanneer ik zelf met vertrouwen en een initiatief kwam, spiegelde het paard precies wat ik gaf. Als je vertrouwen geeft, krijg je vertrouwen terug. Zo werkt dat ook met mensen. Verandering in onze situatie ontstaat wanneer wij zelf iets veranderen.

De ruimte dragen
Afstand en nabijheid zijn twee belangrijke termen die gaan over de verbinding tussen professionals en cliënten. Mijn inziens gaan afstand en nabijheid niet over het letterlijk nemen van afstand (en nabijheid). Zoals het wel vaak wordt geïnterpreteerd.

Afstand gaat over de cliënt voldoende ruimte geven in zijn of haar eigen autonomie. Vooral als deze door afhankelijkheid wordt ondermijnd. Het gaat erom dat we onze cliënten niet nog afhankelijker maken dan ze al zijn. Dat we ze niet belasten met onze sores zodat ze het gevoel krijgen voor ons te moeten zorgen. Het gaat over het bewust zijn van onze eigen gevoeligheden en het dragen van onze verantwoordelijkheid daarin.

Nabijheid gaat over jezelf zichtbaar maken in je eigen mens zijn. Het gaat over de liefde die we geven. Over de warmte die we uitstralen. Over de verbinding die we kunnen voelen. Het gaat over het bekrachtigen van de ander. Over het vertrouwen dat we geven.

Afstand en nabijheid gaan over veiligheid, het afstemmen van de persoonlijke behoeften. Het gaat over een afgestemde verhouding in ruimte, vrijheid en verbinding. Het gaat over gelijkwaardigheid en menselijkheid. Ik noem het zelf de ruimte voor iemand dragen. En die ruimte is voor iedereen anders. We kunnen er niet vanuit gaan dat wat wijzelf ‘normaal’ vinden voor een ander ook zo is. Afstemming op persoonlijke behoeften is noodzakelijk. Door mijn persoonlijke ervaring weet ik wat ervoor nodig is de ander werkelijk te mogen ontmoeten en de ruimte daarin voor de ander te dragen.

Om goed te kunnen verbinden met een ander hebben we zelf ook ruimte nodig. Nu staat die ruimte regelmatig onder druk. We ervaren werkdruk of stress omdat de focus vaker komt te liggen op de taken die moeten worden afgerond of de resultaten die moeten worden geboekt. De relatiegerichtheid komt hiermee vaak in het gedrang. Toen ik nog in de reguliere zorg werkte, werd mijn caseload (aantal cliënten) telkens hoger. Daarna kreeg ik ook in het onderwijs steeds meer administratieve- en neventaken. De werkelijke aandacht en verbinding, waar ik zo goed in ben, verdwenen hierdoor steeds meer naar de achtergrond. Waardoor ik steeds minder plezier kreeg in mijn werk. Mijn inziens is dit een structureel probleem binnen de zorg en het onderwijs. Ik ben nog steeds dankbaar dat ik voor mezelf ben begonnen. Waardoor ik precies dat kan doen waar ik zo goed in ben: verbinden!

—————————————————————————————————————————————–

Door mevrouw haar onvermogen en wantrouwen naar de ander kon en durfde ze de verbinding niet zelf te maken. Haar harnas was te strak en haar muur te dik.

Ik ben mezelf (bijna altijd?). Je maakt niet iemand extra afhankelijk als je jezelf laat zien. Er ontstaat alleen maar een verbinding. Wanneer er trauma zit op de verbinding dan is het belangrijk zelf volledig aanwezig te zijn. Ik liet mijn kwetsbaarheid zien en ik kreeg kwetsbaarheid terug. Door rust uit te stralen, kreeg ik rust terug. Omdat ik dieper durfde te verbinden, ontving ik verbinding terug. Ik benoemde alles wat ik voelde en dacht. Legde uit waarom ik iets deed. De projectie en ruis in onze verbinding kregen hierdoor geen kans. Door onze uitwisseling in energie, werd het ook haar ervaring en kreeg ze vertrouwen. Ze deelde haar geheimen, haar kwetsbaarheid en pijn. Haar muurtje liet ze vallen en haar harnas deed ze uit. Ze zei eerst nog dat haar prettige gevoel door mij kwam. Ik herinnerde haar eraan dat het niet van mij was, maar dat ze zelf in staat was deze te voelen. Het was van haar. Aan het einde zaten we in stilte, hielden elkaars handen vast, keken elkaar aan in de ogen en genoten van de uitwisseling en rust.

Als je net als mijn cliënt afhankelijk was van zorg, maar ook gevoelig, gepantserd en getraumatiseerd, dan voelt
elke dag als vechten. Het was zwaar. Toen ze uiteindelijk zelfstandig besloot dat haar strijd in dit leven genoeg was geweest, pakte ze haar autonomie terug. In eerste instantie ervaarde ze een soort van ‘fuck you‘ gevoel. ‘Nu pak ik de regie terug.’ Een oud thema. Dat was duidelijk. Dit gevoel had ze nodig om haar kracht te voelen en voor zichzelf te gaan staan. Het voelde enorm bevrijdend waardoor er iets in haar veranderde. In de korte periode van het afscheid nemen werd haar bescherming zachter en durfde ze anderen meer toe te laten. Ze was verwonderd van het effect op haar omgeving.

Dag lief, mooi en prachtig mens. Zoals beloofd, gooi ik straks als ritueel een zware steen voor jou in de zee. Deze staat symbool voor al jouw pijn, voor al jouw verdriet en zwaarte. Het is klaar.

Je bent nu vrij. Vrij van je lichaam, je pantsering en pijn….

Ik ben dankbaar dat ik de ruimte voor jou mocht dragen. Dat ik zo dichtbij mocht zijn en je werkelijk mocht ontmoeten. Want in de werkelijke ontmoeting met de ander, ontmoet je jezelf. ♥️

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 15, Ontwapenen appeared first on De Vrije Kameleon.

In deze energie kan ik het nog wel eens lastig vinden de ruimte voor mijn behoeften te creëren. Ik wil soms mijn frustratie en onmacht, wanneer ik vastloop in het bespreekbaar maken, nog wel eens op de ander projecteren. Ik zit dan vast in mijn oude ‘kindpijn’. Maar ik twijfel niet meer aan mijn eigenwaarde en ook niet aan mijn verhaal. Wanneer ik het bespreekbaar maak in de verbinding, ontstaat er vaak iets magisch. Als de ander het durft te ontvangen. Zijn of haar gevoeligheid durft te onderzoeken en te delen, stappen we samen uit de actie-reactiedynamiek die ons zo gevangen houdt. De energie gaat stromen en er wordt aan beide kanten of in de groep een diepere verbinding gevoeld.

Door onder andere mijn ervaring niet tot mijn recht te komen en mijn belemmerende patroon heb ik het talent ontwikkeld de ruimte voor anderen te dragen. Een ruimte waarin iedereen aanwezig kan zijn. Ongeacht de verschillen in beleving, perspectief en werkelijkheid. Want jij, de ander en ik zijn allemaal okee.

Iedereen loopt zijn eigen pad. Heeft zijn eigen gevoelens, ervaringen, behoeften en uitdagingen. Niemand is verder, beter en groter of kleiner, minderwaardig en loopt achter. We zijn precies daar waar we moeten zijn. En zijn allemaal uniek.

Omdat we bijna allemaal wel ergens het gevoel hebben niet goed genoeg te zijn, kunnen we delen van onszelf in het contact met de ander verborgen houden. En vindt er geen eerlijke ontmoeting plaats. Pas wanneer we de ruimte aan elkaar geven en kwetsbaar durven te delen, ontstaat er tussen mensen een diepere verbinding.

Wat je vaak ziet, is dat mensen andere mensen opzoeken die overeenkomstige eigenschappen hebben. Of zich aan elkaar aanpassen en een soort van gemeenschappelijkheid creëren. Dit geeft minder ongemak, maar mensen komen dan ook minder tot hun recht.

Wat mij betreft ligt onze uitdaging op het ontmoeten van onze verschillen. Van het uitspreken van onze kwetsbaarheden en behoeften in het contact. Want als we elkaar ontmoeten, worden gevoeligheden geraakt. We bevrijden onszelf als we ons niet meer afhankelijk opstellen van een ander, maar dit voor onszelf creëren. En daarmee bedoel ik jezelf en de ander werkelijk te ontmoeten in alles wat er is. Zodat niemand (delen van zichzelf) zich hoeft te verstoppen.

Dat doen we door de ruimte voor elkaar te dragen oftewel holding space. Dit betekent aandachtig te luisteren zonder een mening, oordeel of advies. Wees nieuwsgierig en stel vragen. Laat er duidelijke of gelijke beurtwisselingen ontstaan, creëer wederkerigheid. Blijf aanwezig bij alles wat er komt. Ook onprettige emoties. Als we uitgaan van de eigen wijsheid en intuïtie van de ander neem je die niet van de ander af. Geef iemand de ruimte. Ook om het niet ‘goed’ te doen. Door dit met elkaar te creëren, bekrachtigen we onszelf en elkaar.

Ja, het raakt me diep wat er op grote schaal gebeurd. De onderlinge verdeeldheid, polarisatie en elkaar afwijzen. Het raakt me in mijn hart. Het raakt mijn persoonlijke thema en zie het terug in het collectief.

En dat is precies wat ik hier kom brengen. Ik sta voor ruimte, voor autonoom zijn en diversiteit. Voor een diepere verbinding met jezelf en met de ander(en). Laten we elkaar ontmoeten, bekrachtigen en samen groot zijn.

Wil je nog meer lezen over holding space, lees dan onderstaande artikel.
https://www.happinez.nl/groei/7-wetten-holding-space/

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 14, Samen groot appeared first on De Vrije Kameleon.

Onderstaand verhaal werd tijdens mijn master opleiding gedeeld en het is mij altijd bij gebleven. Het verhaal illustreert waarom het belangrijk is ‘meerperspectivisch’ naar de werkelijkheid te kijken.

Een Oosterse, wijze leermeester ging eens met zeven leerlingen een ochtendwandeling maken, terwijl de dauw nog over het land lag. Na enige tijd brak de zon door en de dauwdruppels schitterden dat het een lieve lust was!

Bij een grote dauwdruppel liet de oude meester halt houden. Hij schaarde zijn leerlingen zodanig rondom de druppel dat de zon erop bleef schijnen en vroeg hen welke kleur de druppel had.

“Rood,” zei de eerste.

“Oranje,” zei de tweede.

“Geel,” zei de derde.

“Groen,” zei de vierde.

“Blauw,” zei de vijfde.

“Paars,” zei de zesde.

“Violet,” zei de zevende…..

Ze stonden verbaasd over de verschillen en omdat ze allemaal zeker waren van de kleur die de druppel had, ontstond er bijna ruzie. Toen liet de oude meester hen enige keren van plaats wisselen. En heel langzaam drong het tot hen door dat, ondanks de verschillen in hun waarneming, ze toch allemaal de waarheid hadden gesproken.

Nadat er zo enige tijd verstreken was, liet de oude meester hen weer hun oorspronkelijke plek innemen. Maar omdat intussen de zon gedraaid was, kaatsten er weer heel andere kleuren terug vanaf de grote dauwdruppel.

En de meester sprak:

“Hoe u de waarheid ziet, hangt af van de plaats en de tijd die u in het leven inneemt, zoals u daarnet een deel van het licht hebt gezien en dat voor de waarheid aanzag…

Laat uw medemensen in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen, hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen. U heeft allemaal waarheden nodig, want alle tezamen vormen zij het werkelijke spectrum als geheel; de volle waarheid…

Tot u zelf een van de groten bent geworden en de zeven kleuren als één kunt waarnemen, zal ieder afhankelijk van zijn situatie een ander standpunt innemen en de waarheid op een andere manier zien…

Wees daarom niet alleen tolerant, want dat is slechts het duiden van andermans mening, maar wees zelfs blij dat er andere meningen zijn. Zolang u zelf nog niet het volle licht kunt zien, heeft u uw medemens als medeleerling nodig om de volle waarheid te leren kennen.”

Auteur onbekend

The post Meerdere perspectieven appeared first on De Vrije Kameleon.

Met dat durven delen had ik in het verleden sowieso wat moeite. Binnen een groep kon ik me soms wat terughoudender opstellen. De kat uit de boom kijken om te zien wat de gehanteerde norm is. Niet dat ik introvert ben. Eigenlijk extravert, maar ook heel gevoelig. Ik probeerde mijn gevoeligheid meestal te verbloemen. Soms als ik voelde dat het ‘veilig’ genoeg was, durfde ik wel te delen. Ik heb daarbij geleerd dat als je je kwetsbaar opstelt dat andere mensen zich opeens ook kwetsbaar durven op te stellen. Als ik echt contact zo belangrijk vind, dan kan ik het beste zelf de toon zetten. Het openbaar delen van mijn ervaringen is voor mijzelf de ultieme stap in volledige zelfacceptatie. Ongeacht wat anderen ervan vinden.

Los van durven, zijn mijn levenservaringen het waard om te delen omdat ze mij ook zoveel gebracht hebben. Alle pijn en angst hebben mij aangespoord op zoek te gaan naar oplossingen. Vanuit een wanhopige situatie ben ik uitgegroeid tot een sterke vrouw en een gedreven professional. Ik voel me vrij, ken mijn missie, zit vol passie en meer….

Ben je benieuwd naar mijn volgende ervaringsverhaal? Zondag 2 april wordt blog 3 gedeeld, de volgende blogs volgen dit jaar op elke eerste zondag van de maand.

The post Durven delen appeared first on De Vrije Kameleon.

Als je mij echt zou kennen dan zou je weten dat (*) ik soms bang ben uit mijn comfortzone te stappen. Ik in nieuwe spannende situaties soms bang ben volledig in het diepe te springen. Mezelf 100% zichtbaar te maken. Mijn hart 100% open te zetten in volle vertrouwen. En bang om 100% trouw te blijven aan mezelf door mijn gedachten, gevoelens uit te spreken zoals ik ze voel of ervaar. Ik trek me soms dan wat terug, stel me wat afwachtend op. Een ‘veilige’ comfortzone. Het is een zone waarin ik mezelf kleiner maak, onzichtbaarder dan anderen. Om niet op te vallen. Zorgen dat mijn kop niet te ver boven het maaiveld uitsteekt. Ik heb allerlei maniertjes die ervoor zorgen dat ik belemmerd word te zijn wie ik ben. Heel subtiel en via omwegen zodat ik in eerste instantie niet door heb dat het mijn ‘oude’ patroon is die hard aan het werk is zich aan te passen aan de omgeving. Maar eigenlijk wist ik het ook weer wel. Ik voelde in deze situatie angst en weerstand. Een conflict tussen mijn hoofd (kritische stem) die zegt: ‘dat moet je toch gewoon kunnen’ en mijn hart en buik die laat voelen dat ik het eng vind. De nieuwe opleiding coachen met paarden bracht dit patroon weer in werking. Maar het sluimerde al want ik herken dit patroon ook bij het opstarten van mijn eigen bedrijfje.

Waarom?

Omdat ik heel diep van binnen bang ben te worden afgewezen. Omdat ik heel diep van binnen twijfel of ik er mag zijn. Bang ben anders te zijn. Dit is een patroon die ik al in mijn vroege kinderjaren heb ontwikkeld. Een patroon om te overleven. Een patroon dat al zo lang onderdeel is van mijn leven en op verschillende manieren heel subtiel en in verschillende vormen zijn werk doet.

Gisteren had ik mijn tweede lesdag van de opleiding tot paardencoach. Ik ging in de bak samen met Flip, een zwarte pony. Hij scande mijn energie met zijn hoofd en mond langs mijn lichaam. Boven aangekomen, begon hij hevig te bewegen tussen mijn hart, keel en mijn hoofd. Blijkbaar ervaarde hij blokkerende energie en begon hevig mijn hartstreek te masseren met zijn mond

In de traditionele Oosterse geneeswijze spreekt men over levensenergie die door vaste energiepunten, ook wel chakra’s genoemd, door het lichaam stroomt.  Hij bleef hangen bij de hart-, keelchakra en mijn derde oog. Ik werd heel verdrietig. De tranen rolden over mijn wangen. Ik kon moeilijk uit mijn woorden komen. Hij maakte goed duidelijk dat ik op dat moment werd geblokkeerd. De blokkade in mijn keel door het niet uitspreken van mijn angst. Waardoor ik mijn hart niet kon openen. Ik herkende waar het vandaan kwam en wat hij me wilde vertellen, maar het leek alsof mijn keel werd dichtgeknepen.

De andere cursisten waren druk aan het overleggen en interpreteren wat de pony spiegelde? Toen hij druk mijn hartstreek ging masseren was het zo duidelijk. Hij probeerde mij duidelijk te maken: ‘Open je hart!’ Ik weet dat ik door het uitspreken van mijn angst, de weerstand los kan laten. Op de een of andere manier durfde ik dat niet zo goed te delen op dat moment , maar ook eerder. Vanaf dag 1 zit ik daar een beetje op slot, in de weerstand. Afwachtend mezelf echt te laten zien en mezelf te laten horen. Te worstelen met mijn angst voor onbekende paarden, maar ook de grote vraag mag ik hier mezelf zijn. Een constant conflict tussen mijn gevoel en mijn hoofd die mij belemmerde in het hier en nu aanwezig te zijn.

Kennen jullie dat? Nieuw in een groep en dat je aftast wat de anderen normaal vinden? Wat zijn hier de normen? Wat is hier gebruikelijk? Een groep is niet zomaar een groep. En al helemaal niet meteen vertrouwd en veilig. Groepsontwikkeling gaat in fasen. In de eerste oriënterende fase van een groep vraagt iedereen zich dat af. De één misschien wat meer dan een ander.

Een opleiding oppakken in de paardenwereld is ‘way out of my comfort zone’(*). En ja, dat brengt angst en onzekerheid met zich mee. Wat doet angst? Angst zet soms oude mechanismes in werking. Helemaal mechanismen met een diepe groef. Alsof die zo ingesleten is dat je daar weer sneller in terugvalt. Toen Flip klaar was, liep hij van me weg en benaderde mij van achteren. Hij liep even langs de muur met zijn hoofd naar beneden. Ik weet als paardencoach dat dat verlies kan betekenen. Ik moest meteen aan mijn moeder denken die alweer bijna 13 jaar geleden is overleden. Mijn mama die met zelfde soort thema’s worstelde. Vervolgens ging Flip achter mij staan. Een boodschap, een duwtje in de rug en de bevestiging dat ik het kan. Bovendien begon hij aan mijn voet te knagen en probeerde letterlijk mijn voet vooruit te krijgen. Mijn interpretatie is, zet een stap vooruit, laat het verleden los. Je bent er klaar voor, je kunt het en ging vervolgens naast me staan. Als een paard/ pony naast je gaat staan betekent dat kameraadschap.

Wow, deze boodschap was ook zo duidelijk. Ik mag mijn stappen zetten. Ik moet het gewoon gaan doen. In samenwerking met paarden anderen helpen. Hoe cool is dat? Ik hoef niet onzeker te zijn. Ik hoef alleen maar mezelf te zijn en stappen vooruit te zetten door te doen. Ik ben Flip dankbaar voor zo’n duidelijke boodschap. De cursisten waren nog druk bezig met het interpreteren van wat Flip me had verteld. De boodschap moest bij mij nog binnenkomen en na afloop kwamen de inzichten langzaam binnen. Ook in mijn reactie naar de cursisten was ik overdonderd en kreeg ik er bijna geen woord uitgeperst. Ik trok een relatie met wat oude bekende verhalen, woorden die ik er nog net uit kon krijgen, maar de boodschap was veel genuanceerder. Ik moest de puzzelstukjes nog met elkaar verbinden. Een coachsessie met een paard werkt ook nog even door. Het zet in ieder geval van alles in beweging.  Na een uur was de blokkade weg. Ik kon weer doorademen, voelde me ontspannen en meer vrij. Paarden/ pony’s nemen spanning van de ander over. Ze zien jou als een kuddegenoot. In de natuur is het belangrijk dat je in balans bent want zo kan de kudde het best overleven.  Voelen ze een blokkade dan doen ze er alles aan dat op te heffen.

Ik wil, na deze mooie ontmoeting met Flip en mijn oude vertrouwde overlevingsmechanisme, extra aandacht hebben voor het loslaten van wat ik niet meer nodig heb. Ik ben het overlevingsmechanisme dankbaar dat het me heeft geholpen, al die jaren dat ik het nodig had, maar vanaf dit moment (up until now(*) wil ik het graag loslaten:

Lieve belemmerende aanpassing, bedankt dat je er was voor mij te zorgen. Bedankt dat jij er was mij het gevoel van controle te geven. Het kleiner maken van mezelf leverde vroeger minder teleurstellingen met mijn omgeving op. Het is niet erg als anderen mij niet zo aardig, gek, vreemd, bijzonder vinden. Het is okee. Ik mag er ook zijn. Je mag er best wel eens zijn. Je geeft mij vaak goede informatie. Ik mag best wel eens iets spannend vinden of angstiger zijn, maar ik mag je tot zover loslaten dat je me niet meer hoeft te belemmeren in mezelf te zijn. Ik laat je los.

Als ik het opmerk en uitspreek dan erken ik dat wat er is en dan mag het er zijn. Ervaring leert mij dat als ik dat doe het me ook eerder loslaat dan wanneer ik in de weerstand ga. Alles (angst, boosheid, verdriet, vreugde en meer) mag er zijn. De grote uitdaging zit ‘m in het opmerken van en het zo nodig delen met anderen als dat mij de vrijheid geeft mezelf te zijn.

Iedereen heeft aangeleerde patronen, gewoontes die gaandeweg het leven ons meer belemmeren dan helpen. Bewustzijn, inzicht en aandacht in het hier en nu helpen je deze op te sporen. Je kunt namelijk elke dag opnieuw  belemmerende patronen  opmerken en bewust kiezen voor ander gedrag.

(*)Soms gebruik ik termen uit de Be The Change (BTC) workshop. Be The Change is een workshop die ontwikkeld is door twee Amerikanen Rich and Yvonne St John- Dutra (bekend van de over de streep en als je me echt zou kennen). Ik heb daar meerdere workshops gevolgd. Ik heb daar geleerd om nog meer onder de waterlijn te delen. Mijn kwetsbaarheid te laten zien. Kwetsbaarheid laten zien, is een proces. Het is iets wat je kunt leren door bewust te zijn of te worden van je patronen. Als het even niet lukt dan hoef je jezelf niet te straffen. Als je je wilt ontwikkelen en wilt leren dan hoort vallen en weer opstaan daar ook bij. We zijn allemaal mensen. We mogen fouten maken, ervaren en daarvan leren. Dat maakt het leven en mensen juist zo mooi en bijzonder. In mijn coachsessies maak ik ook dankbaar gebruik van oefeningen uit de BTC.

The post Out of my comfortzone appeared first on De Vrije Kameleon.