De energetische wereld

Als ik met een holistische en systemische bril naar mijn lichaam, geest en de natuur kijk, ben ik verwonderd. Ons lichaam en brein die tot de tastbare wereld behoren, bestaan uit een opbouw van cellen, moleculen en atomen die nauwgezet en zeer fijngevoelig met elkaar samenwerken. Ze lezen elkaars informatie, spelen informatie door en doen waarvoor ze zijn bedoeld. Alles klopt en is opgebouwd tot één magisch geheel. Wanneer iets uit balans is, zal het lichaam zich laten voelen. Naast het lichaam heb je ook de geest die uit verschillende lagen bestaat. We voelen bijvoorbeeld emoties en hebben een sterke intuïtie. De geest, het lichaam en de omgeving vormen met elkaar samen een ingenieus samenspel van verschillende niveaus. Het één staat niet los van het ander. Het voelt groots. We reageren op een onzichtbare wereld. In verbinding met elkaar scheidden we DNA af. Wisselen we hormonen uit. Creëren met onze emoties rondom ons een energetisch veld waar de ander of onze omgeving weer op reageert. Met elkaar samen creëren we één grote kolk aan energie en een bewustzijnsveld. We staan in verbinding met alles om ons heen. Met onze omgeving, natuur, dieren, oceanen, planten, hogere zelf, planeten, het universum, multiversum en andere wezens. Alles staat op zichzelf en is met elkaar verbonden. Wat zich buiten ons afspeelt, vinden we terug in onszelf. Ik merk dat ik de woorden niet heb om te beschrijven wat ik voel als ik mij verbind met deze magie. Het brengt in mij een gevoel van liefde op gang dat vanuit mijn hart begint te stromen. Deze ervaring gaat nog veel dieper dan het waarnemen alleen. Soms gaat het tintelen in mijn lijf en mijn oren beginnen te suizen. Zo overweldigend dat ik er emotioneel van word, een soort van heimwee gevoel ervaar en er een helder weten in mij ontwaakt Een wijsheid die al van kleins af aan ervaar. Bovendien voel ik vertrouwen dat ik word gedragen en ervaar dan zoveel rust. Deze ervaring wordt versterkt als ik in de natuur wandel, een diepere verbinding ervaar met mezelf, met een ander of een dier. Met deze wereld die uit zoveel lagen bestaat, ben ik verbonden. Het stroomt in mij. En ik geloof in iedereen. Het voelt als een wonder dat we er überhaupt zijn. Wanneer ik mij met deze wereld verbind, leef ik meer in harmonie en overgave. Kan ik meer zijn met alles wat er is. Een onzichtbare wereld met oneindig veel mogelijkheden, boodschappen en vrije wil. Onze aanwezigheid hier op aarde voelt misschien klein en miniem. Sinds ik mij verdiep in deze wereld (o.a. bewustzijn, systemen en kwantumfysica) realiseer ik mij dat onze aanwezigheid van belang is. Ieder mens is een belangrijke schakel in het grotere geheel.

De tastbare wereld

De tastbare wereld bestaat voor mij uit alles wat we feitelijk kunnen waarnemen met onze vijf zintuigen. Binnen onze maatschappij zijn we mijn inziens steeds verder verwijderd geraakt van de energetische wereld en magische verbinding. We zijn te ver doorgeschoten in de wereld van tastbaarheid. Met allerlei gevolgen van dien. Als ik me verbind met onze verwijdering van de natuur en magie voelt het koud, mechanisch en afgesloten. Hieronder een aantal voorbeelden zoals ik het waarneem. Veel mensen leven teveel in hun hoofd. De verbinding met hun lichaam en gevoel is vaak geblokkeerd. Veel mensen zijn niet in staat het grotere geheel waar te nemen. Mensen onderzoeken slechts delen. Als het niet bewezen is, sluiten veel mensen het uit. Kennen we het niet, doen we hetzelfde. Er wordt getracht het leven wetenschappelijk te benaderen. Met wetenschap is natuurlijk niets mis. Mijn inziens wel als er een overtuiging op zit dat alles vanuit deze wereld te verklaren is. De kwantitatieve onderzoekswereld van tabellen en cijfers. Hoe verhoudt zich dat dan tot onze natuur?

Er is zo’n enorme controle drang aanwezig. Veel gedrag wordt beheerst door macht, geld, hebzucht, oppervlakkigheid, symptoombestrijding en verdeeldheid. Als reactie hierop zien we mensen reageren vanuit onmacht, afhankelijkheid en angst. Of boosheid en frustratie. In deze wereld zitten we gevangen in een actie-reactiedynamiek. Ik schrijf hier verder meer over.

Onze natuur staat onder druk door vervuiling en verwaarlozing. Net zoals onze lichamen en geest. Veel mensen ervaren het leven en het lichaam als iets vanzelfsprekends. Onprettige gevoelens worden ervaren als iets lastigs. Mensen hebben allerlei maniertjes deze te onderdrukken. Sommigen mensen stoppen eten in het lichaam dat niet voedend is. Weer anderen leven een gejaagd leven. Veel mensen zitten vast in trauma, het onbewuste gevoel niet goed genoeg te zijn, automatische programma’s en overleving. Dit schrijf ik trouwens zonder oordeel. Ook mijn persoonlijkheid is een product van mijn opvoeding en onze maatschappij. Omdat we in deze afgescheiden wereld zijn groot gebracht, is deze wereld in ons allemaal aanwezig. Veel mensen hebben op dit moment een beperkt vermogen van het ‘zien’ van magie. Vooral als er sprake is van angst en weinig bewustzijn zit op die angst. Door de komst van Corona en de maatregelen is deze wereld nog strakker aangetrokken.

Onze buitenwereld is uit balans. Net zoals onze binnenwereld.

Ons programma

Ieder mens past zich op zijn of haar eigen manier aan. Aanpassen aan de omgeving is op zich geen probleem, maar wel als het ten koste gaat van onszelf en onze waarheid. We zitten vaak gevangen in een vaste scripts, in rollen, maniertjes en verwachtingen. Diep van binnen hebben we behoeften die door onze ouders niet of onvoldoende zijn vervuld. Om hier toch in te worden ontmoet en de pijn die we hierbij ervaren te onderdrukken, hebben we tijdens het opgroeien allerlei onbewuste maniertjes en strategieën ontwikkeld. Om een voorbeeld te geven hoe dit werkt, blik ik terug op mijn kindertijd. Ik had vroeger bij mijn vader thuis enorm veel behoefte aan vrijheid. Hij wees mijn gevoelswereld, de dingen die ik deed en de mensen waar ik mee omging af. Hierdoor ging ik ondergronds. Ik vertelde hem gewoon niet meer wat ik deed, wat mij bezig hield en met wie ik omging. Als volwassene behoorde dit echter tot een van mijn vaste strategieën. Ook leerde ik bijvoorbeeld als kind mijn gevoelens en kwetsbaarheid te onderdrukken. Thuis was ik sterk en zelfstandig. Daaronder voelde ik me vaak eenzaam en gefrustreerd. Ik onderdrukte deze gevoelens met maniertjes zoals altijd wat te doen te hebben, met eten of mij vooral op de ander te oriënteren. Hierdoor zette ik mijn eigenschappen als lief, behulpzaam en kritiekloos op de voorgrond. En werd hierin gezien. Mensen vonden mij aardig. Ik liet mijn eigenwaarde afhangen van de erkenning van de ander. Dit creëerde een gevoel van afhankelijkheid. Mezelf verlaten deed ik eerder dan dat ik de ander zou verlaten. Als kinderen passen we ons allemaal aan onze opvoeders en omgeving aan. We zijn afhankelijk en om te overleven hebben we een zeer goed ontwikkeld overlevingsinstinct. Om erbij te horen, hebben we geleerd ‘goede’ eigenschappen van onszelf op de voorgrond te plaatsen en niet gewenste eigenschappen naar de achtergrond. We passen ons aan de verwachtingen van de omgeving aan. Onbewust wordt onze persoonlijkheid geboren. We raken onze oorspronkelijke zelf en de regie steeds meer kwijt. Een vast programma dat we als volwassenen blijven continueren.

Dit vaste programma voelt vaak comfortabel totdat je erin vastloopt. Wanneer je de verbinding herstelt en stappen buiten je eigen comfortzone zet, zal jouw superego er alles aan doen je naar jouw vaste programma terug te laten keren. De verinnerlijkte stem, een echo uit het verleden, is meestal helemaal niet lief, spreekt bestraffend en is vaak kritisch. De meeste mensen zijn daarom ook het meest in conflict met zichzelf als ze uit hun vaste patronen en het systeem willen stappen. Het superego heeft namelijk ook allerlei maniertjes in huis om ons te verleiden of af te leiden. Trouw blijven aan onszelf en onszelf zichtbaar maken, gaan gepaard met daadkracht, moed en volharding. Natuurlijk krijg je ook te maken met tegenwerking uit je omgeving. Als je het systeem en je aanpassing eraan loslaat, verstoor je de energetische balans Het systeem zal er alles aan doen terug te keren naar zijn oude balans.

In maart vorig jaar werd ik geïnspireerd mijn belevingswereld met jullie te delen. Niet om mijn mening op te dringen, maar om mijzelf zichtbaar te maken, trouw te blijven aan mijzelf en anderen te inspireren en te informeren. Ik weet zeker dat de meesten van ons extra worden getriggerd in oude trauma’s en automatisch gedrag. Het delen van mijn waarheid was voor mij niet meer zo spannend omdat ik eerder al een blogreeks over mijn verborgen verleden en kwetsbaarheden had gedeeld. Al mijn blogs zijn geschreven vanuit mijn essentie. Voor het schrijven, neem ik zorgvuldig de tijd. Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is het verschil ervaren tussen het delen vanuit mijn angst of vanuit mijn essentie. Een snelle reactie of een creatie van binnenuit. Bovendien heb ik nog beter leren omgaan met afwijzing. In de huidige eenzijdigheid van mijn omgeving voel ik dat mijn verhaal er niet mag zijn. Een minderheidsstem hebben in een groep is soms best spannend en roept allerlei gevoelens en ervaringen op.

Reactie

Na het lezen, horen of zien van bepaalde informatie ontstond er soms direct de drang andere mensen te informeren. Omdat ik mij dan afhankelijk voel van het bewustzijn van de ander. Een reactie dat voortkomt uit mijn angst om mijn vrijheid te verliezen. Vanuit die reactie kon ik een ander triggeren. Waardoor de ander dan weer minder open stond voor een gesprek en mij afwees. Voor het gevoel van afwijzing ben ik vanuit het verleden extra gevoelig. Het kan mij extra bezig houden of ik schiet automatisch in de verdediging, trek mezelf terug of wijs de ander af. Dit hele proces vindt plaats in ons gevoel, de ongeziene wereld.

Het doet mij verdriet dat mensen niet zien wat ik zie of vertrouwen hebben in hun gevoel, onze natuur, ons magische verbinding en het grotere geheel. Het is goed bedoeld, maar wie ben ik om mijn werkelijkheid en belevingswereld op de ander te projecteren? Mijn projectie kan soms heel subtiel gaan. Als ik bijvoorbeeld iemand alleen in het bos zie lopen met een mondkap, voel ik automatisch mijn lichaam reageren. Zij staan representant voor de angst om mijn vrijheid te verliezen. Mijn gemoedtoestand wordt beïnvloed door het automatisch ontstaan van negatievere gedachten. Alsof het script al geschreven is. Door het kijken, voelen en waarnemen van de buitenwereld kan ik soms minder goed bij mijn eigen energie blijven.

Vroeger heb ik mensen de ruimte gegeven hun angst, frustratie, irritatie, jaloezie, bitterheid en afgunst etc. op mij te projecteren. Ik was veel te lief en zorgzaam. Mijn waarde liet ik afhangen van de erkenning van de ander. Een ander tegemoet komen in het oplossen van het onprettige gevoel was vaak prioriteit. Ik voelde mij verantwoordelijk en paste mijn gedrag daarop aan. Deze zelfafwijzing heb ik al een tijdje geleden achter me gelaten. Aan mezelf en mijn gevoel twijfel ik gelukkig niet meer. Wel zit er een uitdaging op mijn angst en het omgaan met mijn omgeving. Als ik even niet oplet, word ik afgeleid en verleid te reageren.

Projectiespel

Eerder schreef ik over de actie-reactiedynamiek. Ik noem het ook wel het projectiespel. We voelen allemaal ergens angst. Angst voor het virus, ziek te worden, angst onze vrijheid te verliezen, angst het niet goed te doen, angst te worden afgewezen, er niet meer bij te horen en ga zo nog maar even door. En hebben allemaal onze maniertjes hoe we hiermee omgaan. Als de ander zijn angst op mij projecteert, heeft dat niets met mij te maken. Als automatische reactie zijn wij mensen geneigd vanuit dezelfde energie te reageren. Een projectie vanuit irritatie en afwijzing creëert vaak een automatische reactie vanuit dezelfde tegen energie. Nu er zoveel afwijzing, en polarisatie is, leer ik nog beter de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn gevoel en de projecties van anderen zonder oordeel bij de ander te laten. We hebben allemaal onze eigen bagage. Iedereen draagt zijn of haar eigen verantwoordelijkheid voor de eigen rugzak en gevoelens. In de praktijk hebben we geleerd bij onze onprettige gevoelens weg te bewegen of een vinger naar de ander te wijzen. Dit patroon zit diep en is zeer gelaagd in ons systeem verankerd. En is nu zo voelbaar en zichtbaar.

Aan dit projectiespel doe ik niet meer mee. Dit gedrag is helemaal niet in lijn met wie ik ben. Als we niet opletten, laten we ons verdelen. We worden uitgedaagd onze innerlijke verbinding te herstellen. Bij onszelf te blijven. De verleiding te weerstaan niet in het projectiespel te stappen. In verbinding te blijven met onszelf en de ander. De hele dag door ontvangen we informatie waar we direct iets van vinden. In onze gedachten en in onze reacties. Heel snel geven we, als we iets zien of lezen, een like of een dislike. De sociale media en de smartphone werken hier niet echt aan mee. Het gave is dat ik nu heel bewust ervaar hoe ik het projectiespel word ingezogen. Hoe mijn systeem vanzelf onprettige emoties projecteert. Hoe ik projecties van de ander incasseer en hoe ik er weer uit beweeg. Deze dynamiek leidt af van de creatie van mezelf en de ander. Mijn inziens hebben we allemaal een stukje van de puzzel om de disbalans in onszelf en onze omgeving te herstellen. Daarom is onszelf vergelijken met een ander zeer ontkrachtend. Onze belevingswereld op de ander projecteren, is net zo belemmerend. Iedereen loopt zijn eigen pad, neemt zijn eigen plek in, ervaart zijn eigen proces en heeft zijn eigen waarheid.

Creatie

We kunnen ons leven creëren. Nu ik nog meer uit de dynamiek van actie – reactie kan blijven, begint mijn energie van binnenuit nog meer te stromen. Ik weet dat we met elkaar en onze energie samen een collectief bewustzijnsveld creëren. Voor mijn energie zorgen, is het hoogst haalbare. Dat betekent dat ik het donker in mezelf en het donker dat zich in de buitenwereld afspeelt, en mij triggert diep doorvoel en onderzoek. Ik heb, net als vele anderen, de magie van het leven en de verbinding met mezelf terug gevonden. Met ons brein alleen is de magie van het leven niet te ontcijferen. We hebben hier ook ons lichaam en gevoel bij nodig. Hierdoor herstellen we de innerlijke verbinding. Krijgen meer regie oftewel zelfbeschikking over ons leven en laten de automatische piloot en overlevingsmechanismen vrij. Jezelf in beide werelden herkennen, ertussen balanceren en hiermee de disbalans herstellen, is mijn inziens onderdeel van de (r)evolutie van de mens. Tegelijkertijd vindt er herstel plaats in onze buitenwereld. Omdat wij niet meer reageren, maar creëren. Vanuit onze creatie, creëren we een nieuwe wereld. Waar beide werelden meer in dienst komen te staan van elkaar en van de mens.

Ik kan gaan wachten tot mijn omgeving geeft waar ik naar verlang. Ik kan mij net als toen ik kind was mij er afhankelijk van opstellen. En mijn waarheid opofferen. Hiermee organiseer ik meer van hetzelfde. Als ik onzichtbaar ben, word ik niet gezien. Als ik mezelf afwijs, krijg ik afwijzing retour. Ben ik wantrouwend, dan krijg ik wantrouwen terug. Maar het werkt ook andersom Als ik mij afwachtend opstel, dan is de kans dat anderen mijn ruimte innemen wel heel erg groot. Blijf ik stil, dan zullen anderen mijn overstemmen. Als ik verandering wil, zal ik zelf de verandering moeten zijn. Want als ik liefde geef, krijg ik liefde terug. Als ik zuiver ben, krijg ik zuiverheid terug. Als ik open ben, krijg ik openheid terug. Wees vrijheid en je krijgt vrijheid terug. Samen creëert samen. De energie die jij creëert, beïnvloedt direct het collectief. Alles wat je van je van de buitenwereld gespiegeld krijgt, geeft elke keer weer een kans bij jezelf naar binnen te gaan.

Zuivere verbinding

Door de huidige omgeving leer ik mezelf op het gebied van zuiver verbinden nog meer te zichtbaar te maken. Ik wil een zuivere verbinding dan zal ik zuiver zijn. Ik leer de energie van de ander meer in liefde waar te nemen. De projectie van de ander met compassie terug te geven. Je mag hier zelf naar kijken en het doorvoelen. Net zoals ik de verantwoordelijkheid neem voor mijn gevoel en ervaring,. Bovendien sta ik open voor het kijken naar mijn aandeel. Ook ik heb mijn blinde vlekken. Samen kunnen we de onprettige gevoelens en projecties onderzoeken. Alleen als de ander ook in staat is de verantwoordelijkheid te nemen en naar zijn of haar eigen aandeel te kijken. Een wederkerigheid die voor mij voorwaardelijk is voor een diepere verbinding. Samen zien we meer en kunnen we groeien.

Ik weet dat wij als mensen in staat zijn elkaar werkelijk te ontmoeten. Dat we naast elkaar kunnen staan met onze verschillende waarheden. We zullen namelijk nooit hetzelfde zien, voelen en ervaren. Dat is inherent aan mens zijn. Maar samen zien wij meer. Dit is precies mijn kwaliteit. Natuurlijk word ik geraakt als ik merk dat we onderling van elkaar verwijderd raken en meer polariseren. Ik kan gefrustreerd raken en in een reactie gaan of mij op mezelf richten en zelf de zuivere verbinding zijn. Hier voel ik mijn commitment. Ik zie het als een grote uitdaging steeds minder in een reactie te schieten. Te balanceren tussen beide werelden vanuit rust, aanwezigheid en waarneming. 

♥️

Sirpa

De Vrije Kameleon

The post Vrijheid in de praktijk, blog 16: Voor mijn waarheid staan appeared first on De Vrije Kameleon.

Dit onderzoek heb ik uitgewerkt in verschillende fasen. Blogs 1 en 3 besteden aandacht aan de eerste fase, de aandacht naar binnen. Hiermee versterk je jouw innerlijke verbinding en grens je jezelf beter af. Naast de eerste fase is er een nieuwe balans nodig. Hoe verhoud je je vanuit die innerlijke vrijheid tot jouw omgeving? In blog 4 besteedde ik aandacht aan deze tweede fase, de aandacht van binnen naar buiten.

In deze blog besteed ik aandacht aan hoe je onderling een meer zuivere verbinding creëert. Wat ik veel om me heen zie gebeuren in relaties, gezinnen, families, teams, verschillende groepen waar mensen online of in het echt samenkomen, is dat we veel met elkaar in discussie gaan, strijd ervaren, elkaar afwijzen of onszelf voelen afgewezen. Wat er tussen mensen vaak mis gaat, is onvoldoende afstemming en teveel projectie.

FASE 3: (GROEPS)VERBINDING

Door onze geschiedenis en cultuur zit de angst voor afwijzing in velen van ons diep opgeslagen. We moe(s)ten aan allerlei regels voldoen. We weten en/of voelen heel goed aan welk gedrag in onze omgeving wordt geaccepteerd en welk gedrag niet? In afstemming met onze omgeving vergroten we delen van onszelf en houden we andere delen verborgen (onze schaduwkant). We zijn hiermee gericht op het ontvangen van liefde en erkenning uit onze omgeving. Met zijn allen houden we een omgeving in stand waarin we ons laten leiden door de gedachte dat er sprake is van goed of fout en waar of niet waar

Projectie

Wanneer je onvoldoende verbinding hebt met jezelf en teveel georiënteerd bent op jouw omgeving,  projecteer je oude ervaringen van afwijzing en gevoelens op de ander. Jij vult in hoe de ander zich voelt of je vult in hoe de ander naar jou kijkt en/of hoe de ander zich ten opzichte van jou voelt. Dat creëert bij jou bepaalde gevoelens en aanpassend gedrag. Het doorvoelen van die gevoelens is belangrijk, omdat jouw waarneming en de gevoelens die daarbij vrijkomen elkaar over en weer rechtvaardigen en bevestigen. Patronen herhalen zich, creëren dezelfde dynamiek, hetzelfde verhaal en uitkomst. Door onvoldoende bewustzijn hierop laten we ons verleiden tot automatische actie-reactie patronen. Voordat we door anderen kunnen worden afgewezen, wijzen we onszelf af en/ of wijzen op voorhand anderen af. We creëren een collectief gevoel van niet goed genoeg zijn en komen we niet tot ons ware potentieel. Een dynamiek die meer afstand van jezelf en anderen creëert.

Hoe creëer jij meer vrijheid in de verbinding met anderen?

Jezelf zuiver zichtbaar maken

Juist door het creëren van meer ruimte voor jouzelf en voor de ander, creëer je meer verbinding. In mijn vorige blog schreef ik over jezelf zuiver zichtbaar maken. Tijdens mijn lessen voor toekomstige social workers gebruikten we theorie van de ijsberg van McClelland om naar mensen te kijken. Ook binnen het programma van Over de streep (bekend van televisie), Challenge Day en Be The Change Movement (opgericht en ontwikkeld door Rich en Yvonne St John- Dutra) gebruiken ze de ijsberg als metafoor voor mensen.

Alles wat boven de waterlijn is, is zichtbaar. Een ijsberg is veel groter dan alleen dat stukje wat aan de oppervlakte zichtbaar is. Veel van de ijsberg is onder de waterlijn verborgen. In de praktijk laten wij mensen maar een klein percentage van onszelf zien. Wat jij van jezelf laat zien en wat je voor je omgeving verborgen houdt, is voor iedereen anders. Verborgen delen kunnen bijvoorbeeld gevoelens, ervaringen, behoeften, geheimen, geschiedenis, kracht etc. zijn. Wanneer je jouw eigen waterlijn laat zakken, laat je meer van jezelf zien. Een oefening waarin je bewust dingen onder de waterlijn met andere mensen deelt. In eerste instantie voelt dat kwetsbaar en spannend. Jouw innerlijke criticus laat van zich horen. Angst voor afwijzing en onrust laten zich voelen.

Naast jezelf zuiver zichtbaar maken, is met aandacht naar elkaar luisteren ook geen eenvoudige opgave. Vaak luisteren we vanuit ons eigen referentiekader en hebben de neiging de ander te willen ‘fixen’, advies te geven, te overtuigen of te veroordelen. Zuiver leren luisteren en waarnemen, vraagt bereidheid naast een ander te willen lopen ongeacht welke ontwikkeling ze op hun levenspad doormaken. Zonder hen te veroordelen, zonder de ander zich inadequaat te laten voelen, zonder te proberen de ander te veranderen, of te proberen de uitkomst te beïnvloeden. Wanneer we dit voor onszelf en elkaar kunnen opbrengen, openen we ons hart, bieden we onvoorwaardelijke steun, zonder oordeel en controle.

Afstemmen

Jouw eigen waterlijn laten zakken en zuiver waarnemen en luisteren, zijn belangrijke eerste stappen in het proces van groepsverbinding, maar hoe blijf je nou dichtbij jezelf als een ander of omgeving jou triggert? Iemand doet iets, waardoor jij een emotie voelt en normaal gesproken in automatische afweerreacties terecht komt. Naast de ervaring met die ander of omgeving, zit er een ervaring uit het verleden onder die deze emotie extra aanwakkert. In plaats van in die automatische afweerreacties terecht te komen, maak je alles wat je voelt en denkt in het moment zichtbaar. Dat wat je normaal gesproken verborgen houdt. Ik geef hieronder drie voorbeelden.

Je stuurt appjes. Ze worden wel gelezen maar je ontvangt geen reactie. Je merkt dat het je raakt. Je voelt onrust in je lijf en kan het niet meer loslaten. In plaats van in de trigger te stappen door bijvoorbeeld te piekeren, boos te worden, te negeren, te ‘stalken’, ga je bij jezelf naar binnen. Het raakt een oud programma van toen je nog een klein kind was. De aandacht die je toen tekort gekomen bent. Hoe zou je hier anders mee om kunnen gaan? Wat je ervaart, deel je met die ander zonder de ander verantwoordelijk te maken. ‘Als je mijn appjes niet leest, voel ik me onrustig.’ ‘Het raakt op dat moment allemaal oude delen in mij van tekort aan aandacht.’ Je kunt eventueel jouw behoefte daarin nog uitspreken. Soms wordt jouw boodschap ‘afgewezen’ omdat er onvoldoende kennis, bewustzijn of bereidheid is dit met jou aan te gaan. Mocht dit het geval zijn, dan ligt er voor jou een uitdaging om ook daarin niets op jezelf te betrekken en de reactie bij de ander te laten.

Er is een dominante mening aanwezig in een groep. Wanneer jouw werkelijkheid afwijkt van die mening, is het doodeng om deze zichtbaar te maken. Je bent bang om te worden afgewezen. In plaats van jezelf onzichtbaar te maken als automatische reactie, deel je jouw ervaring van angst in de groep en deel je jouw werkelijkheid toch. ‘Ik merk dat ik eigenlijk een hele andere mening heb dan deze groep.’ ‘Ik vind het daardoor ook spannend om die te delen omdat ik bang ben om er niet bij te horen.‘ Wanneer je dat doet, ontstaat er meer ruimte voor verschillende zienswijzen.

In een groep voel je je ongemakkelijk. Je zou graag wat meer van jezelf willen laten zien en merkt dat je de neiging hebt de groep als onveilig te bestempelen. Jezelf inhouden is de automatische reactie, maar laat dit niet gebeuren. Je weet dat dit te maken heeft met oude ervaringen waarin je niet gezien werd. Je deelt jouw ervaring in wat je ziet en voelt. ‘Ik merk dat ik graag vrijuit zou willen spreken, maar vind het eng om te worden beoordeeld. Ik heb de neiging mezelf in te houden’. ‘Nu ik dit uitspreek, voel ik onrust in mijn lijf en krijg het er warm van.’ Je zult je verbazen hoe positief je omgeving daar op reageert, want heel veel mensen herkennen dit.

Het is echt belangrijk dat voordat je deelt eerst alles doorvoelt. Zodat de lading van al die oude ervaringen en gevoelens wat is weggezakt. Voel ook goed of er onder het delen niet stiekem een verwachting naar de ander of omgeving op zit. Het delen zou dan ook als maniertje kunnen worden ingezet. Laat alle verwachtingen los. Het maakt je anders weer afhankelijk van de erkenning en liefde van anderen. We kunnen anderen of onze omgeving niet veranderen.

Samenvattend

Neem je gevoelens serieus in het contact met de ander. Creëer de ruimte voor wat voor jou belangrijk is. Verlaat jezelf niet meer om de ander tegemoet te komen. Raak niet meer verstrikt in projectie. Zorg dat je niet meer afhankelijk bent van de bevestiging of reactie van de ander. Met het werkelijk afstemmen op de ander, oriënteer je je op de ander zonder de verbinding met jezelf te verliezen. Laat jouw waterlijn zakken. Deel in het contact wat je van de ander gespiegeld krijgt. Geef aandacht aan je eigen gevoelens en die van de ander. Ongeacht de verschillen die er zijn. Je weet dat de ander een andere belevingswereld of werkelijkheid heeft, een eigen hechtingsgeschiedenis en andere behoeften.

Als de ander dan ook de bereidheid heeft aandachtig waar te nemen en te luisteren zonder zich aangevallen te voelen. Dan kun je zelfs in de trigger ervaring de ruimte voor elkaar creëren. Het vraagt om aanwezigheid, nederigheid, zelfbewustzijn en het kennen van onze eigen gevoeligheden, maniertjes en schaduwkanten. Ook al weet je hoe je dit creëert. De verleiding om vanuit onze automatische afweerreacties te reageren, ligt altijd op de loer. Ben je teveel getriggerd, richt dan eerst de aandacht naar binnen.

Een ontmoeting waarin wederkerigheid, kwetsbaarheid, gelijkwaardigheid en eerlijkheid de basis vormen. ‘Your perception of me is een reflection of you.’ ‘My reaction to you is an awareness of me.’ Ik ervaar deze manier van verbinding maken met mezelf en anderen als levenskunst. Hoe meer je dit weet, ervaart en doet, hoe vrijer je je in de relatie, situatie of omgeving kunt bewegen.

Groetjes,

Sirpa van der Steen – Ilsink

Praktijk De Vrije Kameleon

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

Foto gemaakt door Steef en Suus

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 5, Groepsverbinding appeared first on De Vrije Kameleon.

Als ik dit zo stevig ervaar dan moeten er mensen rondlopen die hier ook last van hebben. Ik deed een oproep aan mensen, die getriggerd zijn door het Corona virus en behoefte hebben aan oprechte aandacht. Een trigger is een situatie (mens of omgeving), in dit geval de Corona crisis, die onprettige lichaamssensaties en emoties creëert, zoals angst, stress, boosheid, etc. Deze oproep plaatste ik op mijn site en deelde ik middels verschillende social media kanalen. Diezelfde dag kreeg ik twee aanmeldingen. Eén van een bekende die gewoon even wilde kletsen en één van een onbekende jonge vrouw. Zij voelde zich na het lezen van mijn oproep aangesproken en had de moed contact op te nemen. We spraken af dat we in de avond elkaar zouden ontmoeten via de videochat van WhatsApp.

Om een praktijkvoorbeeld te geven van hoe je door de aandacht naar binnen te brengen angst kan transformeren naar kracht, beschrijf ik deze online chatsessie.

We stelden ons niet eens aan elkaar voor. Geen naam, achtergrond of rol die we vervullen in het leven. We zagen elkaar en hadden eigenlijk direct verbinding. Ik was aanwezig. En zij ook. Ze zat in een stoel. Ik kon alleen haar bovenlichaam waarnemen. Vroeg haar de ogen te sluiten en ondersteunde haar bij het gronden van haar lichaam. Ze voelde zich op dat moment redelijk ontspannen. Toen ik haar vroeg te vertellen over haar angst rondom Corona zag ik haar lichaam een beweging naar achteren maken. Er ontstond op verschillende plekken in het lichaam spanning.

Door deze lichaamssensaties rustig waar te nemen. Ze aan mij te benoemen en erbij aanwezig te blijven, ontstond er ruimte voor de emotie van angst. Iets waar we niet graag bij willen zijn. Het liefste bewegen we hier zelfs van weg. Het voelt onprettig. Vaak hebben we niet geleerd hoe hier mee om te gaan. Juist onder die angst zit onze kracht, ruimte en stilte ‘verstopt’. Naast een stevige gronding zorgde ik voor een interne hulpbron ervaring. Ik vroeg haar te voelen waar ze nog wel rust ervaarde in haar lichaam. Bij teveel stress en overlading kun je terug naar die plek in jouw lichaam waar nog wel ontspanning wordt ervaren. Een hulpbron ervaring toevoegen is belangrijk. Zo heb je altijd een escape als het even teveel wordt.

Er zijn ook externe hulpbronnen die je kunt inzetten. Een externe hulpbron kan bijvoorbeeld een fijne situatie zijn. Als het je teveel wordt dan schakel je over naar de fijne situatie. Je visualiseert deze prettige ervaring, voelt de lichaamsreacties en de emoties die bij de prettige ervaring/ situatie horen. Voor mij is dat een bekende plek in de natuur die ik visualiseer. Zodra ik dat doe, ontspan ik direct. Je kunt dan pendelen tussen twee situaties. De angstige situatie, in dit geval de Corona crisis, en een prettige situatie. Zo kun je jezelf reguleren en jezelf niet overladen met bijvoorbeeld nog meer angst. Jouw lichaam en gevoel moeten het wel kunnen dragen. Als we in stressvolle situaties worden getriggerd en er ontstaat angst, komt er regelmatig extra angst uit het verleden mee. Onze eerste ervaring in ons leven met stress wordt in ons reptielen brein en zenuwstelsel opgeslagen. Deze wordt dan geactiveerd bij een nieuwe stress ervaring.

Samen volgen we haar lichaam. ‘Wat voel je?’ Ik geef haar alle ruimte te voelen wat ze voelt. ‘Hoe voelt dat?’ Ik laat haar benoemen wat ze voelt. ‘Waar voel je dat?’ Ik laat haar in alle rust weer terugkeren naar haar lichaam om te voelen waar ze dat voelt. ‘Lukt het je erbij te blijven?’ Dit proces doen we allemaal in veel stilte, aanwezigheid van het bewustzijn en vertraging. Het lukt haar aanwezig te blijven en ze voelt haar angst. Via de ademhaling breng ik haar dieper in haar gevoel. Ademen betekent voelen. Ik vraag haar de handen te leggen op de plekken waar ze verdriet ervaart. Als een soort van troost. Ze vindt weer rust in haar lichaam. Ook ontstaat er een gevoel van eenzaamheid. Ze kan erbij blijven. Haar lichaam trilt, haar ogen bewegen achter haar oogleden, soms maakt haar lichaam weer een kleine vluchtbeweging. Dit is wat een lichaam kan doen. De spanning van stress en angst hadden zich vastgezet in haar lichaam en ontladen zich nu.

De spanning, het verdriet en de angst zijn verdwenen. Ze voelt haar stevige ademhaling en gronding. We brengen beweging in haar lichaam en masseren de plekken waar de spanning het meest was. Ik beweeg met haar mee en spiegel elke beweging. Ik adem met haar mee. We maken samen geluiden en ontladen.

Ze is stil en zit krachtig voor me met haar ogen dicht. Ik voel dat ze ruimte innemen best lastig vindt. Spreek haar toe dat er geen haast is en we alle tijd hebben. Ook om haar systeem de ruimte te geven dit fijne krachtige gevoel in te nemen. Te ervaren en te laten landen. Dit is zo’n belangrijke fase. In deze fase ontstaat er ruimte voor nieuwe verbindingen in de hersenen en haar autonome zenuwstelsel.

Na ongeveer een uur is de sessie rond. Even geen reflectie of denken na afloop. Maar een liefdevolle afsluiting met de afspraak de volgende ochtend te bellen. Wat intens. Zo dankbaar dat ik niet alleen mezelf kan reguleren in deze onzekere tijd, maar dat ik mensen die behoefte hebben aan liefdevolle aandacht ook kan ondersteunen zichzelf te leren reguleren. Ik vond het zo’n waardevolle sessie dat ik, in overleg met haar, besloot mensen een inkijkje te geven in hoe de eerste drie stappen; lichaamsbewustzijn ontwikkelen, emoties leren doorvoelen en zelfregulatie in de praktijk werkt.

In mijn praktijk maak ik verschillende sessies mee. Niet iedereen is al meteen in staat zo aanwezig te blijven bij de eigen lichaamssensaties en emoties. Mensen zitten vaak in hun hoofd. Ergens zitten blokkades. Ze bewegen vaak onbewust weg van onprettige sensaties en gevoelens. Als het nieuw voor je is dan is een eerste stap lichaamsbewustzijn ontwikkelen. Aanwezig zijn bij alles wat je voelt in het moment. Dit heeft tijd en beoefening nodig. Yoga, mediteren, mindfulness, ademen, massages of andere lichaamsgerichte vertragende oefeningen kunnen ondersteunend zijn aan dit bewustzijn verruimende proces. Het kan ook fijn of nodig zijn naar een coach of therapeut te gaan. Iedereen ontwikkelt zich op zijn eigen manier en tempo. Ben je nieuwsgierig geworden, lees dan ook mijn eerste blog van vrijheid in de praktijk waarin ik jezelf afgrenzen, zelfregulatie en verbinding beschrijf. Bovendien kun je op mijn website meer lezen over trauma en stress of andere interessante onderwerpen.

Lieve groet,

Sirpa van der Steen – Ilsink
De Vrije Kameleon

06-55831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 3, De aandacht naar binnen appeared first on De Vrije Kameleon.

De Vrije Kameleon, zoektocht naar vrijheid.

The post Zoektocht naar vrijheid: Ervaringsverhalen van De Vrije Kameleon gebundeld appeared first on De Vrije Kameleon.

Jij en de ander(en)

Als jij iets ervaart in de ontmoeting met een ander, dan kan dit jou iets vertellen. De positieve eigenschappen die je in andere mensen bewondert zijn eigenschappen die je bij jezelf herkent. Mensen die je negatief beoordeelt, laten jou zien wat in jouw systeem nog ‘aangeraakt’ mag worden. Als ik mij in de ontmoeting met een ander voel afgewezen. Dan is er nog een deel in mij die zichzelf nog afwijst. Werk aan de winkel dus. Want iedere keer dat ik me geraakt of gekwetst voel, krijg ik de kans mezelf dieper te onderzoeken. Niet alleen ik. Iedereen.

‘Your perception of me is een reflection of you.’ My reaction to you is an awareness of me.’

Het is gaaf om wat je gespiegeld krijgt met een ander te delen. Om eerlijk te durven aangeven wat lastig is. De verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de geraaktheid te dragen. Om vervolgens samen te onderzoeken waar het vandaan komt. De ander oordeelt niet, maar kan met aandacht erbij blijven en ontvangen. Onderzoekt bij zichzelf of hij of zij er zelf iets mee kan. Zo groeien we met elkaar samen. Om dit samen te kunnen, is er lef, kwetsbaarheid en gelijkwaardigheid nodig.

De groep groeit

Binnen groepen speelt zich vaak van alles af. Als er een groep ontstaat of als je er nieuw bij komt, dan maakt de groep een ontwikkeling door. We wachten af, kijken de kat uit de boom. We oriënteren ons. Richten ons op overeenkomsten. Voelen goed wat wel en niet gewenst is. En wie het voor het zeggen heeft. Dit hoort erbij. We zijn sociale wezens zoals ik eerder in deel 1 beschreef.

Kom je dit met zijn allen goed door dan is er ruimte voor meer verbinding. Je vertelt wat meer over jezelf en voelt vertrouwen. Je kunt jezelf zijn, waardoor je ook kwetsbaarder durft zijn. Je ‘maskers’ wat meer af te zetten, Te delen, grenzen te stellen. Je groeit. Niet alleen jij. Ook de ander(en). De groep. In de praktijk zien we de groepsontwikkeling helaas vaak stagneren.

Onderstroom

Deze innerlijke en interactie processen en patronen fascineren mij al heel lang. En heb tijdens mijn opgroeien een gevoeligheid voor het waarnemen van deze signalen ontwikkeld. We houden ons groot, maken ons klein, houden het af, schuiven het van ons af, etc. Vanuit verschillende posities maken we met elkaar contact. Heel vaak voelen we dat we niet helemaal tot ons recht komen. En vaak hebben we niet in de gaten wat het effect daarvan op de ander (de groep) is.

Dit is ook de reden waarom ik graag met groepen mensen en paarden werk. Mensen worden in contact met een paard gespiegeld. In groepen gebeurt er van alles binnen de interactie. In verbinding met een paard is gaaf, maar wij mensen spiegelen elkaar ook. Dit is waardevolle informatie waarmee kan worden gewerkt. Ook binnen mijn één op één coaching staat de ontmoeting tussen ons beiden regelmatig centraal.

Omdat we het vaak lastig vinden echt contact met elkaar te maken, ontstaat er een onzichtbare stroom, de onderstroom. Dingen worden niet uitgesproken. Er is binnen een groep bijvoorbeeld wantrouwen en indirecte weerstand aanwezig. Gedoe over macht en onmacht. Meestal voel je het en hebben we het er niet over. Soms komt er iets aan de oppervlakte. En denk je. ‘Waar gaat dit over?’ Denk maar bijvoorbeeld aan families waar ruzies nooit worden uitgesproken. Teams waar niemand elkaar durft aan te spreken. Organisaties waar grote afstand tussen het management en de werkvloer bestaat, etc. En de meeste mensen hebben vaak de beste intenties. Tijdens een etentje, bij het koffiezetapparaat en bijvoorbeeld in de wandelgangen zoeken we mensen op waarvan we weten dat zij ons begrijpen en er hetzelfde over denken. Dit kan heel functioneel zijn. We zijn op zoek naar veiligheid. Maar als er te lang niets wordt besproken dan komen we terecht in een neerwaartse spiraal. Door de ervaring van onveiligheid komen mensen nog meer vast in hun pantser te zitten. En sluipen er binnen de groep collectieve gedragspatronen in.

Collectieve patronen

Het gaat nog veel verder dan dat. Vaak zie je dat mensen met dezelfde gedragspatronen voor bepaalde beroepen kiezen. Dat er binnen organisaties mensen worden aangenomen waarin we onszelf herkennen. Met als gevolg dat individuele gedragspatronen vaak collectief in de groep aanwezig zijn. En bepaalde patronen onderdeel van de cultuur worden. Om een voorbeeld te geven. In zorg en welzijn zie ik regelmatig dat het lastig is om voor jezelf op te komen. Jezelf te profileren. Ze maken zich vaak klein. In groepen waar de directeur de confrontatie uit de weg gaat, zie je in de groep hetzelfde gedrag terugkomen. Elkaar aanspreken is dan lastig. Want we hebben het zo leuk en gezellig met elkaar samen……

En natuurlijk zie je dat in gezinnen en families ook. We passen ons aan ons systeem aan. Lees ook deel 1.

Zichtbaarheid

Binnen mijn begeleiding neem ik waar, vertraag processen en leg belemmerende patronen bloot. Bovendien creëer ik ruimte en intervenieer waar nodig zodat de onderstroom boven komt drijven en zichtbaar wordt. We hebben het dan over zaken die er echt toedoen.

Net zoals de verbinding met jezelf nodig is om jouw koers te blijven voelen en volgen. Is dat hetzelfde voor een groep, team of organisatie. Stilstaan, processen vertragen en reflectie dragen bij aan het (collectieve) bewustzijn. Hoe doen wij het met elkaar samen? Wat is mijn aandeel in het geheel? Vooral in groepen waar de onderlinge afhankelijkheid  groot is, is het belangrijk de onderstroom aandacht te geven en de dynamiek bloot te leggen. Zaken die ertoe doen worden zichtbaar en bespreekbaar. Mensen durven hun kwetsbaarheid te delen. Maskers en harnassen worden afgedaan. Dit kan vanaf het eerste moment dat een groep ontstaat. Dan creëer je een gezonde groepsontwikkeling. En waarschijnlijk versnel je deze ook. Ook als de groep al langer bestaat, kun je opnieuw met elkaar verbinden. En de ‘vastgeroeste’ patronen in beweging brengen. En zo nodig loslaten.

Bewustzijn op jezelf en de groepsdynamiek zorgen ervoor dat er anders kan worden gehandeld. Hiermee wordt de individuele en collectieve vrije ruimte vergroot. Tegenstellingen, overeenkomsten, alles mag er zijn. Er ontstaat meer energie, gelijkwaardigheid en diversiteit. Vrijheid. Dit is de basis voor een succesvolle samenwerking en gelukkig samenleven.

Herkenning

Herken je jezelf of als groep hierin? Ik heb verschillende methoden om met jullie samen te werken en op onderzoek uit te gaan. Het is af en toe gewoon fijn om een buitenstaander mee te laten kijken, processen te begeleiden in samen werken, leven, leren en groeien.

Durf je de uitdaging met elkaar aan te gaan? Kom dan langs voor een vrijblijvende oriëntatie/ kennismakingsgesprek. Ik zou het super gaaf vinden om samen met jullie, de situatie te onderzoeken. Helpen om de onderlinge verbinding te versterken.

Ben je nieuwsgierig geworden? Stuur mij een pb via mijn website, Messenger of WhatsApp. Like mijn pagina op facebook als je het leuk vindt meer informatie te ontvangen in de toekomst of schrijf je in voor een notificatie op mijn website.

Warme groet,

Sirpa

De Vrije Kameleon creëert verbinding, zet kwetsbaarheid in als kracht en gaat voor echt contact (zichtbaar en zuiver).

www.devrijekameleon.nl

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’ (groepsverbinding) appeared first on De Vrije Kameleon.

Hoe neem jij jouw eigen ruimte in? Hoe kom jij tot jouw recht? Op jouw werk? In het gezin? In jouw relatie? Bij jouw vrienden? Op school? Hoeveel laat jij van jezelf zien? En wat laat je van jezelf zien? Wat houd je verborgen? Voor de ander. En misschien zelfs voor jezelf?

Deze week was ik in gesprek met een bijzonder iemand. We hadden het over jezelf durven zijn als een ander een andere opvatting over het leven heeft. Wat doe je dan? Laat je de ander bij zijn verhaal en laat je jezelf ook zien? Laat je het? Vlucht je? Of kies je voor aanpassing? Ik begeleidde deze week een coachsessie waarin het aangeven van wat voor jou belangrijk is soms zo lastig is. Eigen gevoelens en behoeften worden eigenlijk al heel lang onderdrukt. En zo kom ik allerlei vragen tegen. Vorige week had ik een informatiedag over het gedrag van ‘pubers’. Ze noemden mensen in die context kopieermachines….. Precies dat.

Socialisatie
We zijn allemaal op onze eigen manier gevormd, gevoed, gekwetst, gepantserd en gemaskerd. De manier waarop, de diepe overtuigingen, behoeften en energie zijn terug te herleiden naar het gezin van herkomst en voorouders. Onze ouders leren ons hoe we ons aan elkaar verbinden, hoe we ons moeten gedragen. Als we er niet bij horen, dan voelen we dat. Het is fijn om gezien te worden. Geliefd te zijn. Om vastgehouden te worden. En vroeger als kind zelfs noodzakelijk om veilig te zijn. Dus we pasten ons zoveel mogelijk aan. En raakten misschien soms delen van onszelf kwijt.

Onderschat de invloed vanuit de omgeving niet. Naast het gezin van herkomst socialiseren wij ook binnen onze maatschappij en sociale groepen waar wij deel van uitmaken (school, de sportclub etc.). Bovendien krijgen we ook via de televisie, het nieuws en sociale media allerlei boodschappen mee.

Zoals we ons als kind binnen ons gezin hebben ontwikkeld. Zo verbinden wij ons als volwassenen aan anderen. Binnen intieme relaties merk je deze ‘maskers’ vaak als eerste op. Je wordt eerder getriggerd. En wanneer je je meer bewust wordt, valt het op dat je vaak reageert vanuit oude interactie- en gedragspatronen die diep ingesleten zijn. Een vast script. Of het nu een vriendschappelijke of werkrelatie is. In het contact met de ander nemen we onszelf, onze persoonlijke conditionering, onze bagage en ‘toolbox’ met vaardigheden mee.

Loslaten
Soms werkt het prima, maar in veel gevallen ook niet. We analyseren de situatie, maar blijven toch vaak in dezelfde kringetjes ronddraaien. We zitten vast in ons denken. Denken gaat uit van een oorzaak en gevolg en is dus vaak lineair. Gekoppeld aan vaste structuren. En vaste structuren zorgen voor dezelfde gevoelens en die zorgen weer voor repeterend gedrag met vaak dezelfde uitkomst. Zo houden we onszelf gevangen.

Deze manier van denken kun je stoppen door in verbinding met jouw hart, emoties en lichaam te komen. In de praktijk nemen we onvoldoende ruimte en rust met onszelf in verbinding te zijn. Diepere gevoelens en lichaamssensaties kunnen heel subtiel zijn. In de dagelijkse hectiek ga je er zo aan voorbij. Sommigen van ons lopen bijna over van spanning, verdriet, boosheid of angst. Ook dan is het een uitdaging erbij te blijven in plaats (vaak onbewust) ervan weg te willen vluchten of te onderdrukken.

Onze innerlijke wereld beïnvloedt de manier waarop wij kijken en onze omgeving ervaren. De enige die je kunt veranderen, ben jezelf. Als jij verandert, verandert jouw omgeving mee.

Vrijheid

Oude overtuigingen, vaste patronen kunnen worden omgezet in nieuwe mogelijkheden en nieuw gedrag. Om jouw leven zelf vorm te geven, is het belangrijk jouw bewustzijn te verruimen. Hoe ervaar je de werkelijkheid buiten jezelf? Wat gebeurt er met je? Wat voel je? Welke lichaamsreacties ervaar je daarbij? Vanuit die innerlijke verbinding, ben je beter in staat jezelf te reguleren, te balanceren en van binnenuit jouw eigen koers uit te zetten. Met meer energie, ruimte en een gevoel van meer vrijheid als resultaat. Zodat je je eigen leven meer kunt creëren in plaats van overleven. Zweverig gedoe? Verre van dat. Het vraagt enorm veel moed om met beide voeten op de grond binnen onze huidige wereld bij jezelf te komen, te zijn en te blijven.

Herkenning
Herken je jezelf hierin? Is de jas van aanpassing jou ook te klein geworden? Durf je de uitdaging met jezelf aan te gaan?

Coaching
Kom dan langs voor een vrijblijvende oriëntatie/ kennismakingsgesprek. Ik zou het super gaaf vinden om samen met jou, jouw situatie te onderzoeken. De ruimte van stilte en rust te creëren zodat je in verbinding met jezelf kunt komen.

Ik heb mij altijd gefascineerd in de mens in relatie tot zijn of haar omgeving. Het doorbreken van patronen is echt niet makkelijk. En ik ervaar dat binnen mijn coaching praktijk het hier eigenlijk altijd over gaat. Daarom ben ik mij, naast mijn eigen onderzoek, extra gaan verdiepen in hoe ik deze groei processen kan begeleiden. Wist je dat ik naast het begeleiden van individuen, ook groepen coach. Daar kom ik later op terug. Want dat is net even een andere uitleg en benadering.

Ben je nieuwsgierig geworden? Stuur mij een pb via mijn website, messenger of whatsapp. Like mijn pagina op fb als je het leuk vindt meer informatie te ontvangen in de toekomst.

Warme groet,

Sirpa

De Vrije Kameleon creëert verbinding, zet kwetsbaarheid in als kracht en gaat voor echt contact en zichtbaarheid.
www.devrijekameleon.nl
‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’ (innerlijke verbinding) appeared first on De Vrije Kameleon.

Er is een bijzondere plek in mij. Als ik daar aankom, is het rustig en kalm. Ik adem rustig in en uit. Het voelt ontspannen. Er komen weinig gedachten voorbij. Af en toe een helder inzicht. Mijn voeten staan stevig aan de grond. Ik ben in contact met mijn hart, lichaam en hoofd. En voel ruimte. Ik ben sterk en krachtig. Er is geen oordeel. Ben aanwezig met alles wat zich aandient. Voel me onafhankelijk en verbonden met alles wat is.

Ik ben hier.

Terugblik

Een zoektocht naar vrijheid. Ik had nooit gedacht dat de vrijheid in mijzelf te vinden was. Vrijheid betekent voor mij bij mezelf zijn, blijven en mijn koers uitzetten. Autonomie en zelfbeschikking. Terugkijkend op mijn ervaringen zat ik vast in mijn belemmerende gedachten, overtuigingen, gedragspatronen en maniertjes om te ‘overleven’. Ontstaan in mijn kindertijd.

Mijn focus was vooral gericht op buiten. Zoekend naar warmte en erkenning. Ik ging over mijn grenzen heen. Gaf de regie uit handen. Raakte mezelf kwijt als ik mij te afhankelijk van de ander zijn bevestiging maakte. Zodra ik mijn belang ondergeschikt maakte aan het belang van de ander verloor ik mijn energie. Was vooral reactief en overgeleverd aan de grillen van mijn omgeving. Als een soort van speelbal. Ik ervaarde daarbij veel angst.

Wist precies wat de ander van mij nodig had. Ik was de kameleon die zich aan elke kleur wist aan te passen. Dit patroon verliep vaak onbewust. Ik scande mijn omgeving en paste me daaraan aan. Helemaal niet zo erg op de momenten dat ik het nodig had. Het aanpassen aan mijn omgeving zorgde ervoor dat ik overal geliefd was en ‘erbij hoorde’. Wel met het effect dat ik mijzelf niet ten volle kon ontwikkelen.

Aangeleerde gedragspatronen werden een belemmering. Vooral bij het aangaan van relaties werd mijn mechanisme voelbaar en zichtbaar. Ook op het werk kwam ik mezelf tegen. Ik nam mezelf overal mee naartoe. Toch lukte het mij om tussen de impactvolle ervaringen door redelijk ‘normaal’ en aangepast te functioneren.

Naast mijn moeder die voor mij een voorbeeld was in mijn zoektocht, spoorden deze ervaringen mij aan mijn situatie te veranderen. Stap voor stap, laag voor laag werden mijn hoofd, hart en lichaam langzaam geopend en met elkaar verbonden. Steeds dieper en dichter bij mezelf. Dichter bij vrijheid.

Hoofd

Vanuit een uitzichtloze situatie waarin mijn lichaam volledig op slot zat, kwam ik rond mijn achttiende bij een hypnotherapeut terecht. Mijn ogen werden geopend. Ik kon de situatie steeds beter overzien en begrijpen. Kreeg ook meer structuur in mijn denken. Voor het eerst kreeg ik erkenning en werd er naar mij geluisterd. Geen fundering werd er verondersteld. Ik leerde meer vanuit mezelf redeneren. Durfde belangrijke beslissingen te nemen die goed voor mij waren en meer op mezelf te vertrouwen. Mijn professionele en persoonlijke interesse werden gevoed. Mijn leergierigheid zorgde ervoor dat ik steeds dieper en beter inzicht kreeg in mezelf, de ander en zijn omgeving.

Hart

Het denken en voelen was achteraf gezien nog redelijk aan de oppervlakte. De energie was vooral in het hoofd gecentreerd. En soms zelfs daar nog buiten. Ik zocht verdieping en betekenis toch eigenlijk buiten mezelf. Net zoals mijn moeder dat deed. In rustige periodes was ik blij en kon ook wel genieten. Maar er was ook altijd wel die sluimerende somberheid en gevoel van onrust aanwezig. Die ik met niemand echt durfde te delen. Op dat moment dacht ik dat het best goed ging en was me er niet van bewust dat ik nog iets zou kunnen doen aan mijn situatie. Af en toe somber zijn of me belemmerd voelen in mijn handelen, hoorde gewoon bij het leven.

Rond mijn dertigste vertelde een andere therapeut dat er meer groei mogelijk was. Ik ging ervoor en kreeg ondersteuning om in verbinding te komen met mijn onderdrukte pijn en angst. Wat was dat heftig. Al die tijd had ik onbewust mijn pijn onderdrukt. Bang om me erin te verliezen. Angst om net als mijn moeder depressief te worden. Door de nieuwe benadering verschoof mijn aandacht van mijn buitenwereld naar mijn binnenwereld. Ik durfde eerlijk te voelen, de diepte in te gaan en voor het eerst echt betekenis te geven aan mijn kindertijd. Hoe was het voor mij geweest? Zonder rekening te houden met een ander. Ik ontdekte een diepe gevoelswereld in mezelf. En leerde schakelen tussen het denken en het voelen.

Ik leerde dat ik zelfs zo gevoelig ben dat ik de ander voel. In het verleden gebruikte ik onbewust die informatie om te overleven. Nu leerde ik mijn eigen gevoelens te voelen. En gevoelens te onderscheiden. Wat is van mij en wat van de ander. De focus meer te richten op mezelf in plaats van op een ander. Grenzen stellen als ik dat nodig heb. Dit ging gepaard met het eerst leren voelen van die grenzen.

Lichaam

Voelen gaat niet zonder mijn lichaam. En zo werd ik steeds meer vanuit het voelen gecoacht waar ik dat precies in mijn lichaam voelde. Signalen van het lichaam geven namelijk heel veel informatie. Als ik bijvoorbeeld een verkramping in mijn buik voel, voel ik mijn grens. Mijn lichaamsbewustzijn werd naast coaching extra versterkt door mindfulness, meditatie en yoga. Dit hielp mij beter te balanceren tussen mijn hoofd, hart en lichaam. En bij stress of triggers van buiten mijzelf te reguleren. Bovendien werd mijn gevoel van eigenwaarde vergroot.

Om in verbinding met mijzelf te zijn en te blijven, is er vertraging nodig. Zodat ik echt kan luisteren naar de stem van mijn lichaam. Onrust zorgt ervoor dat ik niet goed in mijn lichaam zit en de signalen niet voel en/of negeer. De balans kan hierdoor doorslaan naar mijn denken en hoofd. Ik word dan gevoeliger voor de grillen van de buitenwereld, waardoor oude patronen en maniertjes het weer kunnen overnemen. Naast yoga, meditatie en mindfulness zijn tijd nemen voor mezelf, wandelen door de natuur, in contact zijn met paarden allemaal dingen waar ik rustig van word. Waarmee ik mezelf vertraag.

De buitenwereld

Hoe blijf ik binnen onze maatschappij in verbinding met mijn lichaam en gevoel. Het blijft een uitdaging mijzelf te vertragen. Mij niet laten verleiden door mijn omgeving. Alles is zo gericht op presteren, overleven, hard werken en het denken. Niet alleen dat. Ik ben ook zo gesocialiseerd dat het geluk alleen buiten mezelf te vinden is. Die nieuwe uitdaging, die relatie of iets anders. Als…. gebeurt, dan wordt alles anders. Ken je dat? Maar zo werkt het natuurlijk niet. Alles is er al. Net zoals alles in jou verborgen zit. We hoeven niet te zoeken.

Hoe laat ik mij niet gek maken? Hoe blijf ik trouw aan mezelf? Hoe creëer ik voor mijzelf een juiste balans tussen mijn binnen- en buitenwereld. Net zoals het hoofd, hart en het lichaam met elkaar verbonden zijn, zo ben ik ook verbonden met mijn buitenwereld. Er is een constante beïnvloeding.

Maar van welke kant komt de beïnvloeding? Ben ik aan het reageren op mijn buitenwereld. Of volg ik mijn innerlijke stem en creëer ik mijn leven? Want naast de hectiek van onze maatschappij, zullen er ook altijd situaties zijn waarin ik, meestal in de ontmoeting met een ander, word getriggerd. Meestal worden dan gevoelige thema’s aangeraakt. Dat zijn thema’s als buitengesloten worden, onzichtbaar voelen of onvoldoende verbinding ervaren. Ik voel me dan opeens klein, onzeker en angstig. En ben me ervan bewust dat oude pijn wordt geraakt. Maar wat doe ik op zo’n moment? Mijn reflex is dat ik naar buiten uitreik om weer aardig gevonden te worden. Door mijzelf regelmatig te vertragen, wordt mijn bewustzijn verruimt. Ik kan hierdoor mijn patronen eerder opmerken en terugdraaien. Door deze terugtrekkende beweging, ga ik niet op in de energie van mijn omgeving. Blijf ik beter bij mezelf en zet mijn eigen koers uit. Vrijheid.

Zo heeft iedereen zijn eigen gedragspatronen en reflexen ontwikkeld. Hier is voor mensen nog zoveel te winnen. Door mijn ervaringen en opleidingen merk ik nu dat ik mensen hier verder mee kan helpen. Zo cool. Dat is echt mijn passie. Zie mijn volgende blog.

Wil je herinnerd worden als er weer een nieuwe blog wordt geplaatst, dan kan je je via mijn website aanmelden voor een notificatie.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 13, Mijn Vrijheid appeared first on De Vrije Kameleon.