De Vrije Kameleon, zoektocht naar vrijheid.

The post Zoektocht naar vrijheid: Ervaringsverhalen van De Vrije Kameleon gebundeld appeared first on De Vrije Kameleon.

Vlak voordat ik bij mijn toekomstige man Kees introk, trakteerde mama mij op een vakantie naar Italië. Het werd een bijzondere vakantie. We vierden daar haar 57^e verjaardag. We hadden veel lol, maar het was soms ook lastig. Aan haar lichaamstaal kon ik zien en voelen dat ze angstig en gespannen was. Meestal ging ik dan met haar in gesprek waardoor ze langzaam weer kon ontspannen. Dan ging het beter met haar, maar ook met mij. Er waren ook een aantal momenten dat ik er super sacherijnig van werd, het niet kon opbrengen en haar dan van me afstootte. Na afloop had ik daar dan altijd weer spijt van en maakte ik het goed.

De toekomst

Na onze vakantie trok ik bij mijn toekomstige man Kees in. Mama hielp mij bij het uitpakken en inruimen. Ze ontmoette mijn ‘schoon’familie. We hadden gesprekken over het krijgen van kinderen en hoe dat voor haar zou kunnen zijn. Wat zij voor mij zou kunnen betekenen binnen dat proces. Wij wandelden samen door mijn nieuwe buurt en fantaseerden over dat zij in de buurt zou kunnen komen wonen. Een huis met een winkelruimte waar ze haar schilderijen kon verkopen. Alles wees erop dat ik mijn rust had gevonden. Dit stelde haar gerust. ´Sirpa heeft haar nest gevonden´, zei ze. Kort voor haar overlijden gaf mama aan dat ze het zwaar had met het leven. Ze zei: ‘Ik hijs het niet meer.’ ‘Elke dag weer opnieuw opstaan´, ´Elke dag bedenken wat ik die dag nou weer moet doen.’ Die uitspraken raakten me. Ze kon het wel vaker zeggen, maar nu was het anders. Op mijn fiets richting mijn werk overdacht ik wat ze had gezegd. Ik voelde dat ze het meende. Toevallig reed ik op dat moment net langs het kerkhof waar ze nu begraven ligt. Keek met mijn gezicht naar de strak heldere blauwe lucht en zei ‘Als ze het niet meer trekt, laat haar dan maar gaan.’

Griepje?

De zomer van 2003 was heet. We hadden een hittegolf met temperaturen van tegen de 40 graden. Het was een warme zondag. Ik had de hele dag gewerkt en at die avond bij mijn vader. Mijn mama belde. Ze was vervroegd teruggekomen van een vakantie met een vriendin, omdat ze zich niet lekker voelde. Ik besloot voordat ik naar mijn vader ging toch even bij haar langs te gaan. Ik had haar fiets geleend en wilde die ook gelijk terugbrengen. Ze lag in bed en was heel erg aan het zweten. Het was die dag 40 graden. Ze had pijn in haar rug. Ooit had ze een hernia gehad en was bekend met lage rugklachten. Mijn mama koppelde haar psychische klachten altijd aan haar fysieke klachten. Als ze uitlegde waar ze last van had, betrok ze haar gemoedstoestand er ook bij. Deze stonden niet los van elkaar. Dit deed ze nu ook weer en ik vond het moeilijk om in te schatten hoe ernstig de situatie was. Ze zei dat ze door de pijn heen moest. Dat dit alles te maken had met haar bewustwordings- en helingsproces. Ik kende mijn mama niet anders. Had ze een griepje? Ze was aan het zweten en had het koud en dat bij tropische temperaturen buiten? Ik belde de dokterstelefoon. Ze wilden zelf met mijn mama praten en gaven het advies: ‘Neem een paracetamol.’ En dat deed ze.

Onwerkelijk

Omdat ik afgesproken had bij mijn vader te eten, liet ik haar alleen. Toch voelde het niet helemaal goed. Ik belde mijn broer of hij de dag erna voor mama boodschappen wilde doen. Ze was niet in staat om dat zelf te doen en ik moest werken. Nadat ik hem had gesproken, belde hij mama. Ze nam wel op, maar hing op omdat ze zo’n pijn had. Later belde ze hem toch terug met de boodschap dat het niet goed ging. Na overleg met mijn broer belde hij nog een keer met de dokterstelefoon. De dokter had nog geprobeerd telefonisch contact met haar te krijgen, maar er werd niet meer opgenomen. Ik had een onbestemd gevoel en moest zo hard huilen. Mijn broer woonde het dichtste bij en had een brommer tot zijn beschikking. Eenmaal daar aangekomen, belde mijn broer en vroeg me naar mama toe te komen. Kees en ik namen een taxi. Voordat we instapten zagen we heel dichtbij een prachtige grote volle maan aan de hemel schijnen. Ondanks de stress gaf dat beeld ons een gevoel van berusting. Toen we aankwamen stond er een ambulance voor de deur. Ik sprong de auto uit en rende het portiek op. Haar voordeur stond open en het huis was pikkedonker. Er brandde alleen licht in de badkamer. Ik liep naar binnen naar het licht en zag mijn mama met haar ogen open naakt in het bad zitten. Ze keek omhoog met haar prachtige groene ogen. Dat beeld zal ik nooit vergeten. Nog nooit had ik ze zo helder gezien en kon alleen maar roepen ‘Mama, Neeeeeeeeee.’ Dit moment. Ik was er als klein kind al bang voor geweest. Nu was het zover. Ik kon het niet bevatten en knielde naast haar neer. In stilte. Mijn mama, dood, opeens? Het voelde zo onwerkelijk. Ze lag er zo vredig bij. Dat zorgde ook voor een gevoel van rust. We moesten wachten op een schouwarts en de politie en mochten niets veranderen. Mijn broer had mijn vader gebeld en die stond meteen voor de deur. Als het erop aan komt dan kun je op mijn vader rekenen. In eerste instantie voelde het vreemd gezien hun problematische relatie. Maar hij is onze vader en wij konden wel wat steun gebruiken. Mijn vader herinnerde ons eraan dat wij mama ook thuis konden houden in plaats van naar een rouwcentrum te brengen.

De arts en de politie lieten erg lang op zich wachten. Ik belde mijn beste vriendinnetje op. Ze kwam er meteen aan en hielp mij met het uitzoeken van kleding. Zo zaten we te wachten in de woonkamer. Er hing een serene stilte van het niet kunnen bevatten van wat er was gebeurd. Toen uiteindelijk de schouwarts kwam, constateerde hij een natuurlijke dood, een hartstilstand of aneurysma in haar buik. We konden haar voor een autopsie naar het ziekenhuis laten vervoeren, want dan konden zij met zekerheid vaststellen waaraan ze was overleden. De twee rechercheurs van politie constateerde ook een natuurlijke dood. We vonden wel wat lege strippen van haar medicatie voor haar hoge bloeddruk. Ze was vast radeloos geweest voordat ze stierf? Ik denk nu dat ze toch wel gevoeld heeft dat het al een tijdje minder goed ging? En misschien wilde ze dat ook? Mama had al langere tijd een zeer hoge bloeddruk. Ze was geen voorstander van het slikken van medicatie en ging hier slordig mee om. We besloten haar niet voor autopsie weg te brengen. Zij had dat nooit gewild.

Afscheid nemen

Mama had het vaak over de dood. Ze had ook wel eens gezegd: ‘Meisje, ik heb de dood in de ogen gekeken, maar durfde me er niet aan over te geven.’ Ze had een half jaar voor haar overlijden van alles op papier gezet over hoe zij haar begrafenis wilde hebben. Ze had zelfs al een bijzonder graf getekend. In eerste instantie wilde ze gecremeerd worden omdat zij mijn broer en mij niet lastig wilde vallen met het verzorgen van haar graf. Ik vertelde haar dat ik haar graf met alle liefde zou verzorgen. Cremeren paste helemaal niet bij mijn mama. De dood of dood gaan was bij mama thuis geen taboe. Als we met vakantie waren bezochten we altijd kerkhoven. Oude graven en verschillende tradities fascineerden haar. Geboorte en de dood hoorden bij het leven. We konden hier altijd heel goed over praten. Toen de arts en politie waren geweest, was het wachten op de mensen van het crematorium. We hebben een laken over mama heen gelegd, want ze lag er wel heel bloot bij. Ik wilde eigenlijk ook niet dat mijn vader haar zo zag. Mama voelde zo kwetsbaar en puur en ik wilde haar beschermen. Het wachten duurde lang. Blijkbaar was het druk. Toen ze eindelijk kwamen, heeft mijn broer mama samen met die mannen uit het bad getild. Ze werd op haar bed in de achter woonkamer neergelegd. Samen met die mannen deed ik haar de kleding aan die ik had uitgekozen. Die ochtend hebben we geprobeerd nog wat te slapen. Mijn broer, zijn toenmalige vriendin, Kees en ik sliepen naast elkaar in mijn oude slaapkamer. De volgende dag benaderden wij familie en pakten we alle regelzaken op. Familie en vrienden kwamen ons troosten en helpen. Een aantal mensen moest terugkomen van hun vakantiebestemming. Het thuis opbaren van mama had extra zorg nodig. Om de achterkamer goed koel te houden in deze hittegolf huurden wij een grote airco. De uitvaartverzorger kwam elke dag kijken hoe het met haar ging. Gelukkig konden we mama tot het eind thuis houden. Het was fijn. Elk moment kon je even naar haar toe lopen.

Mijn broer en ik zochten samen een kist en een plekje voor een graf uit. De laatste nacht kozen wij ervoor samen met mama alleen te zijn. We hielden een soort van ritueel. Allebei knipten we een haarlok af. Gewoon om nog iets tastbaars van haar te hebben. Op dat moment namen wij bewust afscheid en vertelden haar dat ze mocht gaan. Samen trokken we een fles wijn open, bedachten speeches en lazen het aan elkaar voor. De wijn hielp om uiteindelijk in slaap te kunnen vallen. Het was ook best wel een beetje spannend met een lijk in huis. De dag van het afscheid werd een prachtige dag. We hadden eerst een dienst in haar kleine spirituele kerkje. Vervolgens was er een dienst met familie, vrienden en belangstellenden. Allebei spraken wij onze woorden uit. Dit waren mijn woorden.

‘Mama,

Onze band is niet samen te vatten, dat is onmogelijk. Het gaat zo diep dat alleen wij tweeën kunnen begrijpen. Je stond zo anders dan anderen in het leven. Jouw zoektocht naar liefde is voor een deel ook mijn levenstocht geworden. Waar jij het niet kon afmaken, zal ik proberen door te gaan. We hebben zoveel over onze beperkingen en eigenschappen gesproken. We hebben gehuild, gelachen, geruzied en weer goed gemaakt. Alles is besproken en alles is goed. Mijn hart houdt onvoorwaardelijk van je. Ik voel me zo sterk met je verbonden. Jouw gevoelsleven deelde ik ongevraagd met je mee. Het was ons lot. Dat maakte onze verbinding ook zo intens. Ik wilde nog zo graag mijn toekomst met je delen. Ook al ben je niet meer lijfelijk aanwezig op deze aarde. De verbinding blijft net zo sterk.’

Wij droegen haar zelf naar haar graf en lieten de kist zakken tot diep in de aarde. We liepen het pad af langs een lange rij met grote groene bomen richting de condoleanceruimte. Het was klaar. Wat een opluchting. Blij en dankbaar dat we dit zo mooi samen hadden gedaan, genoten mijn broer en ik van dit moment. Na afloop aten we met familie en vrienden.

Mama missen

Die nacht had ik een bijzondere droom. Ik liep op een pad en er kwam van heel ver een vrouw mij tegemoet lopen. Het was mijn mama. Ze was naakt net zoals wij haar in bad hadden gevonden. We omhelsden elkaar en namen intens afscheid. Toen ik die ochtend wakker werd, voelde het alsof ik mijn mama echt had kunnen aanraken. Het voelde als een afscheid.

Ik heb zes weken alle dagen op de begraafplaats en op mijn mama’s graf doorgebracht. Langzaam kon ik aan het idee wennen dat mijn mama er niet meer was. Ik nam de tijd het gemis te voelen. Al het andere deed er niet meer toe. In mijn omgeving hadden veel vrienden deze ervaring nog niet. Het viel mij op dat mensen het vaak lastig vonden erover te praten of ernaar te vragen. Voor veel anderen ging het leven door, maar voor mij stond het leven stil. Wat een bizar contrast was dat.

Het werd een periode van verdriet en loslaten, maar ook van vreugde, dankbaarheid en betekenis. Na die zes weken ging ik weer aan het werk en was de zomervakantie afgelopen. Het gewone leven brak aan. Met veel vriendenhulp maakten we mama’s huis leeg voor de verkoop. Ook de meeste regelzaken waren in gang gezet.

Ik kon me nu gaan concentreren op mijn werk en afstuderen. Het intense verdriet duurde precies negen maanden. Net zolang als ik in mama’s buik had gezeten. Elke dag dacht ik aan haar, werd ik door iets getriggerd of herleefde ik alle herinneringen opnieuw. Als een film draaiden de beelden heel gedetailleerd in mijn hoofd af. Tranen rolden dan soms over mijn wangen van verdriet of gemis. Maar er was ook vreugde, want ik had ook hele mooie momenten met mijn mama gehad. Vooral dankbaarheid hielp mij het missen te dragen. Dankbaarheid dat ik samen met haar volwassen mocht worden. Dankbaar dat we alles hadden besproken. Dat we samen mochten groeien. Dat ze er was geweest op momenten als ik haar nodig had. Dat ze geen ziekbed had gehad. Ook rituelen, zoals het afsteken van vuurwerk met oud en nieuw, het schrijven van brieven en ze verstoppen onder de schelpen van haar graf, zorgden ervoor dat ik betekenis kon geven aan haar afwezigheid en haar nieuwe plek in mijn leven. Na die negen maanden begon ik te accepteren dat het was zoals het was. Haar afwezigheid werd steeds meer onderdeel van mijn leven.

Systeem uit balans

Ook bij mijn vader thuis werd er eigenlijk niet meer over gesproken. Ja, soms over praktische regelzaken, maar er werd niet gevraagd hoe het met mij ging. Hoe ik mij voelde. Door het wegvallen van mama kwam mijn vader opeens in ‘the spotlight’ te staan. Ik realiseerde me heel goed dat ik het vanaf nu alleen met mijn vader (en stiefmoeder) moest doen. Tot die tijd was ik altijd wel blij geweest dat hij niet zoveel aandacht vroeg en dat hij voor zichzelf zorgde. Door het wegvallen van mama kreeg ik andere verwachtingen. Elke maandagavond at ik bij mijn vader, maar nu voelde ik mij tijdens het bezoek en na afloop extra verdrietig en alleen. Het werd voor mij pijnlijk zichtbaar dat ik een totaal andere belevingswereld had. Zo erg hoeft dat niet te zijn natuurlijk, maar voor mijn wereld was er geen ruimte. Hoe ambivalent mijn mama ook soms was in haar gedrag. Er was duidelijk een gat geslagen binnen het oudersysteem waarin ik zat. Ik was voor altijd mijn bijzondere mama met haar diepgang, begrip, erkenning, gevoeligheid, speelsheid, openheid, altijd buiten de kaders denken, gelijkwaardigheid, interesse en onvoorwaardelijke vertrouwen kwijt.

Maar er heerste ook een gevoel van opluchting. De zorgen om mijn moeder behoorden tot het verleden. Onze band was ingewikkeld. Soms dacht ik terug aan onze vakantie of aan al onze moeilijke momenten samen. Als ik dit voelde, kwam er direct een schuldgevoel opzetten. Ik mocht dit soort dingen niet denken of voelen en wist hier eigenlijk niet zo goed mee om te gaan.

Blog 9 wordt op zondag 1 oktober geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden  dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 8, Rust zacht appeared first on De Vrije Kameleon.

In al mijn blogs probeer ik alleen vanuit mijn ervaring te delen. Dat ik mijn verhaal wil delen, hoeft niet te betekenen dat ik anderen hierin meeneem. Dit is mijn keuze. Namen en plaatsen laat ik zoveel mogelijk weg. Deze blog is een bijzondere. In overleg met de mama van Sjoerd is besloten zijn naam te gebruiken. Door hem niet bij naam te noemen doe ik voor mijn gevoel Sjoerd tekort.

Zomervakantie met de meiden

In de zomer van 1995 ben ik negentien jaar en op vakantie met een paar vriendinnen. Één van ons had thuis met een groep jongens afgesproken om elkaar tijdens die vakantie te ontmoeten. We trokken een aantal dagen met ze op. Gezellig eten, drinken, flirten en op stap. In die tijd met de opkomende house muziek en house feestjes slikte ik wel eens een xtc pilletje. Op de plekken waar ik uitging was het gebruik van drugs eigenlijk heel ‘normaal’. Ook veel mensen in mijn directe omgeving gebruikten drugs. Op vakantie bleken anderen het zelfs uit Nederland te hebben meegenomen.

Ik voelde mij vaak verantwoordelijk en durfde ik mij nooit helemaal te laten gaan. Op een avond reageerde Sjoerd, een jongen van die groep, met wat stuiptrekkingen als hij drugs had genomen. Dat zag er best wel zorgelijk uit. Hoeveel hij op een avond nam, weet ik niet. Het was wel aanleiding om met hem hierover in gesprek te gaan. Op het strand tijdens het zonnen raakten we hierover met elkaar in gesprek. Ook later in de stad toen we op zoek waren naar souvenirs voor thuis. Deze gesprekken werden diepgaande gesprekken. Gesprekken over dromen, de toekomst en onze familie.

Het begon als een gezellige nacht

Op een avond besloten we een keer niet op stap te gaan en in ons vakantiehuisje te blijven. We hadden het gezellig gemaakt, draaiden muziek en aten wat met elkaar. De jongens kwamen later die avond op bezoek. Naast xtc hadden we ook paddo’s tot onze beschikking. Zelf vond ik dat een beetje eng. Ik besloot één slokje te nemen. Het was een uitgelaten, gezellige, knuffelige, gekke en bijzondere nacht. Hoeveel iedereen had gebruikt, weet ik niet. Tegen de ochtend besloten we onze roes uit te slapen en daarna naar het strand te gaan. Sjoerd wilde eigenlijk al gelijk naar het strand. Dat leek ons allemaal een slecht idee. We haalden hem over om op de bank te slapen.

Na een paar uur, hoeveel precies weet ik niet meer, kwam een vriendin mijn kamer in lopen. Ze zei dat Sjoerd niet meer op de bank lag en dat de voordeur ook nog op slot zat. Hij kon niet naar buiten zijn? Ik kwam uit mijn bed en ging met haar mee. Ik liep mijn kamer uit, keek haar aan en weet nog goed hoe onze ogen elkaar aankeken. We voelden allebei dat er iets niet klopte. We keken naar de voordeur en toen naar het balkon. Hand in hand liepen we samen richting het balkon. De deur stond open, de vitrage wapperde door de binnenkomende wind en de warmte van de zon voelde je alweer naar binnen komen. Op de achtergrond hoorde je de golven van de zee, zonnende en spelende strandgangers. Ken je dat geluid? Op het balkon zagen we zijn shirt liggen. We keken elkaar weer aan, maar zeiden niets. Samen liepen we naar de balkonreling en keken eroverheen. Daar lag hij, beneden op een witte natuurstenen trap in een plas bloed. Zo heb ik dat beeld opgeslagen en zie het beeld nog steeds voor me.

Traumatisch ongeval

We waren meteen in opperste paraatheid. We dachten dat Sjoerd nog in leven kon zijn. We maakten iedereen wakker. Eén van de meiden probeerde in de tuin van de beneden buren te komen, maar zij waren niet thuis. Een ander belde een ambulance. In de verte hoorden we sirenes. Het geluid kwam steeds dichterbij. Alles wat kon vermoeden dat we drugs hadden gebruikt, ruimden we op. Bizar hoe adrenaline werkt. Hoe scherp en wakker je bent om goed, snel en effectief te handelen. Binnen een paar minuten was het duidelijk. Hij was dood. Meteen stond ons huis vol met rechercheurs die gelijk allerlei foto’s aan het maken waren. Die dag is verder als een roes aan mij voorbij gegaan. Het leek alsof mijn gevoel uit mijn lijf verdween. Verdoofd, apathisch. Kon niet meer praten en handelen. Ik was er wel, maar ook weer niet. En het gekke was dat dit gevoel mij helemaal niet onbekend voorkwam. Het voelde vertrouwd.

Onze paspoorten werden ingenomen. Slachtofferhulp hing al snel aan de lijn. We belden onze ouders. Die dagen met elkaar samen in een vreemd land waren verschrikkelijk. Vijf dagen lang in dat appartement op elkaars lip. We wilden niet eens meer naar buiten. Het enige waar we aan konden denken was terug naar huis gaan. Het werd al snel duidelijk dat iedereen anders omging met deze traumatische gebeurtenis. De één wilde schoonmaken, de ander erover praten. Weer een ander wilde er niets over horen. Andere herhaalden de nacht en vroegen zich af wat er precies gebeurd kon zijn? Was Sjoerd gesprongen, gevallen of iets anders? Dit bleven we ons maar afvragen maar het was niet te bevatten. Het voelde alsof ik in een slechte film terecht was gekomen. Nee, dit was echt. Het samenzijn met elkaar binnen die kleine ruimte maakte ons gek. Ik viel van de stress in korte tijd kilo’s af. Het was overleven. Als het had gemoeten, was ik in staat geweest naar huis te lopen. Doodsbang dat we daar moesten blijven. Verklaringen werden afgenomen. Met elkaar hadden we afgestemd ons drugsgebruik te verzwijgen.

Thuis

Uiteindelijk kregen we onze paspoorten terug en konden met onze retour vlucht vijf dagen na het dodelijke ongeval vertrekken. De jongens gingen met een ander vliegtuig naar huis. Op Schiphol stonden al onze ouders ons op te wachten. We gingen uit elkaar en naar ons eigen huis. In de auto kreeg ik van mijn vader en stiefmoeder een kruisverhoor. Ik weet niet precies wat ik heb verteld. Waarschijnlijk bleef ik net zo vaag als bij het afleggen van mijn verklaring? Er werd gevraagd naar het ongeval, mijn betrokkenheid. Er werd niet gevraagd hoe het met mij ging.

Met de meiden en jongens gingen we bij Sjoerd zijn ouders op bezoek. Het verbaasde mij dat zij zo aardig en mild waren. Natuurlijk wilden zij weten wat er was gebeurd, maar we kregen geen verhoor. Ons verhaal bleef ook wat vaag. Toen hij na zijn autopsie in Nederland aankwam, hebben we hem nog kunnen zien. Sjoerd lag in zijn kamertje thuis opgebaard. Ook bij de crematie waren we ‘aanwezig’. Twee dagen na de uitvaartdienst moest ik op introductiekamp van de hotelschool. Zo gek eigenlijk dat ik daar gewoon naartoe ging? Gelukkig ontmoette ik daar iemand die hem had gekend dus dat schepte meteen een band. Helemaal aanwezig was ik niet. We brachten nog foto’s naar zijn broertje. Ik stuurde af en toe een kaart naar zijn ouders, maar na verloop van tijd verwaterde het contact. Ook het contact met de meeste anderen werd minder. Eigenlijk werd er nooit meer echt over gesproken. Zodra we er over spraken, werd ik overvallen door angst en schuld.

Trauma en dan?

Op dat moment woonde ik bij mijn moeder en toen ze mij ernaar vroeg heb ik alles in vertrouwen verteld. Ze veroordeelde me niet en zag hoe slecht ik eraan toe was. Ze sliep de eerste maand naast me in bed. Ik was angstig, verdrietig en voelde mij zo schuldig. Ik voelde mij verantwoordelijk voor Sjoerd zijn dood. Het bleef mij achtervolgen. Dit kan toch niet de bedoeling zijn van een mensenleven? Ik probeerde mij in hem te verplaatsen. Hoe zouden zijn ouders dit ervaren? Wat als ik het was geweest? Hoe zou ik dan terugkijken op mijn leven? Hoe was iedereen daar mee omgegaan? Zelf dacht ik veel na over het leven en de dood. Vanaf de dag van het ongeluk stelde ik mezelf de vraag waarom mij dit was overkomen? Wat had ik hiervan te leren? Ik wilde betekenis geven aan zijn dood. Telkens als ik over het ongeval nadacht, werd ik misselijk en kreeg ik een gevoel van diepe angst. Ik heb Sjoerd vanaf zijn overlijden vaak om me heen gevoeld. Hij volgde mij overal in mijn gedachten. Niet alleen in mijn gedachten, maar ik voelde ook zijn energie. Ik vond dit doodeng. Telkens als ik verhuisde, verhuisden die angst en energie met me mee. De gedachte dat ik zijn ouders moest opzoeken, werd steeds sterker. Heel af en toe verdween het weer naar de achtergrond. Maar dan kwam het weer in alle hevigheid terug.

Door deze gebeurtenis ontdekte ik een andere kant van mezelf. Het werd mij duidelijk dat ik me wel heel makkelijk voor heftige gevoelens kon afsluiten. In mijn directe omgeving (behalve bij mijn moeder) werden deze zeer pijnlijke ervaring en mijn gevoelens ontkend alsof het nooit gebeurd was. Ik was in verwarring. Aan de ene kant voelden het uit mijn lichaam gaan en de ontkenning door mijn omgeving vertrouwd en bekend. Aan de andere kant voelde het zo raar om niets met deze traumatische ervaring te doen. Ik merkte heel duidelijk dat ik andere behoeftes had. Deze verwarring zette mij aan de diepere betekenis van het leven en mijn gevoelens te onderzoeken. Mijn zoektocht begon…

Ik kreeg veel gelijkwaardige gesprekken met mijn moeder over het leven. Het samenwonen in combinatie met hele mooie gesprekken werd een bijzondere tijd. Gesprekken over vroeger, over haarzelf, over mij en over alle moeilijke ervaringen. Over innerlijk groeien en over alles wat op je pad komt waar je van kunt leren. Ze luisterde en nam mij serieus. Ze erkende haar fouten en gaf mij alle ruimte te delen. Zelf legde ze uit waarom ze bepaalde keuzes had gemaakt. Hoe haar leven eruit zag en hoe zij dat beleefde. Dankbaar dat mijn moeder er nu wel voor mij kon zijn en dat we samen alles hebben kunnen uitspreken voordat zij plotseling overleed in 2003. Niet dat we geen pijn meer hadden, maar we begrepen elkaar.

Wel bijzonder dat zo’n heftige schokgolf als Sjoerd zijn overlijden mijn leven een positieve wending heeft gegeven. Het lijden heeft mij aangezet te bezinnen en mij persoonlijk verder te ontwikkelen. Uiteindelijk heb ik dan ook de kracht gevonden weer contact te leggen met zijn moeder. Het delen van mijn zuivere verhaal dertien jaar later bracht bij mij eindelijk innerlijke rust. Ik kreeg de kans te delen en te helen. Ik ben dankbaar dat ik met open hart ben ontvangen. Heel af en toe spreek ik met zijn moeder af. Tijdens onze wandelingen geniet ik van onze mooie diepgaande gesprekken…..

Blog 6 wordt op zondag 2 juli a.s. geplaatst. Wil je een herinnering? Meld je dan aan onderaan mijn blogpagina op mijn website. Je ontvangt dan een bericht zodra een nieuwe blog is geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 5, Schokgolf appeared first on De Vrije Kameleon.