‘Dat is nu wel even anders…… Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die geen afscheid kunnen nemen van hun dierbaren, mensen die in zeer besloten kring een uitvaart hebben of er zelfs door bepaalde omstandigheden niet eens bij kunnen zijn.’

Op de één of andere manier was mijn praktijk op het meest intense moment van het overlijden relatief rustig. Ik wist ook dat mijn agenda vanaf half maart juist zou ontploffen. Nog aan het bijkomen van de prachtige dienst op dinsdag 3 maart, waar we nog kleine grapjes maakten over het corona virus, gleed ik langzaam in de Corona bubbel. Ik kreeg meer ruimte om te lezen en om mij heen te kijken. Had weer eens een flow een blog te schrijven. Het weekend sopte ik het hele huis. Besloot wel alvast in samenwerking met een opdrachtgever de trainingen in maart en april te verzetten. Totdat zondagavond werd besloten de scholen te sluiten en de nieuwe maatregelen werden aangekondigd.

Mijn kinderen vonden al snel de digitale route naar hun scholen. Complimenten voor alle leerkrachten! Mijn man was vanaf zaterdag al druk bezig zijn werk online-proof te maken. De ene conference call na de andere. Het drong tot mij door. Ik moest met pijn in mijn hart en buik mijn praktijk sluiten. Dat deed wel even iets met me. Als donderslag bij heldere hemel realiseerde ik me de ernst van het virus. Het niet weten, het gevoel van onzekerheid zorgden bij mij voor het zoeken naar externe antwoorden. Ik voelde de drang zoveel mogelijk kennis te vergaren en nieuwsberichten te zien en te lezen. Blogs, artikelen, facebook berichtjes, YouTube filmpjes… Het ene verhaal nam het andere over. Mijn telefoon zat aan mijn hand geplakt en ik slurpte alle informatie op. Het ene creëerde angst en het andere zorgde voor vertrouwen. Om nog maar niet te spreken over het sluimerende gevoel van angst zelf het virus te krijgen of een ander ermee te besmetten.

Mijn denkende brein draaide even volle toeren om er een kloppend verhaal van te maken. Ondertussen probeerde ik in verbinding te blijven met mijn lichaam en emoties. Alles te voelen wat er zich in mij en in mijn omgeving aandiende want als een domino effect werden mensen geraakt. Door dit alles voelde ik me ook een soort van lamgeslagen. Bij veel onrust en stress probeert mijn overlevingsmechanisme altijd eerst controle te krijgen met denken. Om vervolgens te verlammen. Voor mij een bekende stressroute.

Corona raakt ons allemaal. Herken jij jouw stressroute? Ga je net zoals ik al het nieuws lezen en raak je vervolgens in verlamming? Of laat je alles van je afglijden en houd je zo lang mogelijk vol dat er niets aan de hand is, zoals mijn man? Sommige mensen gaan alles lezen en verliezen zich in boosheid, waakzaamheid of afwijzing van anderen, etc. Vroeger zou ik hierin blijven hangen. Inmiddels weet ik mezelf steeds beter te reguleren. Na de shock van het sluiten van mijn praktijk en de realisatie van de ernst van het Corona virus is het gelukt om mijn systeem weer in beweging te brengen. De kunst is te balanceren tussen mijn emoties van onzekerheid en basisvertrouwen. Het enige waar ik wel invloed op heb, is mijn manier waarop ik om ga met deze situatie. De manier waarop ik alles waarneem. Laat ik de omgeving mij beïnvloeden of beïnvloed ik mijn omgeving?

Vanaf woensdag besloot ik mij meer af te schermen voor alle nieuwsberichten. Niet dat ik onder een steen ga liggen, maar beperk het nu tot 1 moment op de dag. Met vrienden zoek ik regelmatig online verbinding. Want hoe beleven zij deze tijd? We hebben ruimte voor elkaars ervaringen, want iedereen beleeft deze crisis toch echt op zijn eigen manier. Corona raakt ons allemaal. Ik probeer mijn weg te vinden in deze onzekere bizarre tijd. Die storm was niets vergeleken met deze periode, een stilte na de storm. Dit gaat in onze geschiedenisboeken en wij zijn de waarnemers ervan. Hoe wij waarnemen bepaalt onze gemoedstoestand. En ons gemoedstoestand heeft weer invloed op onze omgeving en elkaar.

Er komen zulke mooie initiatieven op gang. Ik werd uitgenodigd deel uit te maken van een facebookgroep waarin we elkaar informeren, steunen en delen. Super fijn om geclusterd informatie tot me te nemen. Van meditatiesessies, voedingstips en inspirerende vlogs of teksten. Mijn yogalerares deelde video’s met basisstrekkingen zodat we thuis onze yoga kunnen onderhouden. Ook zo lief dat weer iemand anders zomaar een bloemetje kwam brengen. Normaal gesproken zou ik vandaag een trainingsdag hebben, maar deze werd natuurlijk ook gecanceld. Dus werd er vanmorgen een skype sessie met onze trainer en andere lichaamsgerichte professionals ingepland. Het was super fijn iedereen toch nog te kunnen zien. Gezamenlijk delen, mediteren en de ruimte nemen om onze emoties en lichaamssensaties te ontladen. Ik ben zo dankbaar dat ik zulke netwerken en verbindingen heb waarin er ruimte is te voelen, te delen en te ervaren.

Realiseer me heel goed dat anderen dat misschien niet of minder hebben. Gisteren had ik mijn eerste online intake en dat was prima te doen. En met mijn persoonlijke ervaring van vandaag tijdens de skypesessie heb ik een idee gekregen. Er zullen mensen zijn die niet veel hulpbronnen hebben in hun omgeving. Mensen die behoefte hebben aan delen of willen ervaren hoe het is jezelf te reguleren. Daarom wil ik mijn diensten kosteloos aanbieden.

Ervaar je emoties die je lastig vindt tijdens deze crisis. Heb je behoefte aan een telefonische sessie of videochat dan bied ik mijn lichaamsgerichte sessies aan om in deze moeilijke en onzekere tijd meer lichaamsbewustzijn te ontwikkelen en jouw emoties te doorvoelen. Zodat je je krachtiger en vrijer kunt voelen. Ben je familie, een vriend, een bekende, reeds al klant of onbekend en heb je behoefte aan even dieper contact, persoonlijke aandacht en/ of meer innerlijke verbinding? Stuur mij een WhatsApp berichtje. Dan kijken we samen naar een moment die voor ons passend is om online contact te maken. Of ken je iemand die het interessant zou vinden en kan gebruiken? Delen is lief.

p.s. Mocht het drukker worden dan kan ik ook online groepssessies organiseren waarin we met elkaar onze gevoelens en wat ons bezig houdt kunnen delen. Delen geeft verbinding en maakt minder alleen.

Liefs, Sirpa

De Vrije Kameleon

0655831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 2, Online verbinding in onzekere tijden appeared first on De Vrije Kameleon.

Twee weken geleden mocht ik mijn diploma trauma coaching in ontvangst nemen. Een lichaamsgerichte opleiding van het Atma Instituut te Amersfoort. Een opleiding met hoog opgeleide gemotiveerde professionals als studenten en zeer bevlogen inspirerende praktijkdocenten. Echt een cadeautje voor mezelf.

Toen ik binnen mijn coaching opmerkte dat ik op sommige momenten niet goed kon doorpakken en moest doorverwijzen, ging ik op zoek. Training hier, lezing daar. Ik heb ervaren dat wanneer je echt wilt groeien, een blokkade, frustratie of een wens ervaart, het vooral veel vertraging en verbinding met ons lichaam en voelen vraagt. Uit het hoofd en terug naar de/ onze natuur. Paarden coaching sloot al meer bij mijn natuurgerichte aanpak aan. Wat ik eigenlijk intuïtief al deed, wilde ik uitbreiden, onderbouwen en verdiepen. Heel bewust koos ik voor deze lichaamsgerichte traumacoach opleiding. En wat ben ik dankbaar voor mijn keuze. Ik viel met mijn neus in de boter. Het voelt alsof de cirkel nu rond is. Mijn levenservaringen, het delen van verhaal, mijn slogan, de naam van mijn praktijk. Alles was er al, klopt nog meer en is in lijn met mijzelf en elkaar. Waarom trauma?

Trauma

Trauma? ‘Ik heb geen trauma’ zeggen veel mensen. De gevoelswaarde van het woord trauma is zwaar. Mensen hebben vaak het idee dat trauma is gekoppeld aan één of meer concrete heftige ervaringen of gebeurtenissen in het leven. Dat klopt. Enkelvoudige of meervoudige gebeurtenissen die we kennen als pesten, misbruik, een ongeluk meemaken of zien, een overlijden van een dierbaar iemand, etc. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. Het wordt pas een trauma als die ervaringen ons overkomen en te intens zijn om echt te doorvoelen. En als we op die momenten onvoldoende steun uit onze omgeving krijgen. Zodat de verwerking ervan stagneert en ergens in ons brein en lijf blijft zitten. Met alle gevolgen van dien. Ik denk dat iedereen zich hier wel iets bij kan voorstellen?

Ontwikkeltrauma

We hebben verschillende vormen van trauma. In deze blog wil ik het vooral hebben over ontwikkeltrauma. Dit komt veel vaker voor en er is nog veel onwetendheid op dit gebied. Het gaat over ‘problemen’ die je in het hier en nu ervaart waarbij de oorsprong vaak is terug te herleiden naar het gezin van herkomst. Ongeschonden uit je kindertijd komen, is bijna onmogelijk. Eigenlijk zijn we allemaal wel getraumatiseerd. De één wat meer dan de ander. Onze (voor)ouders hebben ons met de beste bedoelingen opgevoed. Maar worstelden vaak bewust of onbewust met hun eigen problemen en onvermogen. Als baby en kind zijn we afhankelijk van onze opvoeders. Een baby of kind is altijd op zoek naar liefde en verbinding. Het is belangrijk om gezien te worden. Geliefd te zijn, te worden gevoed, vastgehouden en gekoesterd. Naast eten en drinken is liefde echt noodzakelijk om te overleven. Je kunt je misschien voorstellen dat een klein kind, die afhankelijk is van zijn ouders, in eerste instantie veel pijn en stress ervaart bij het onvermogen en de problemen van zijn ouders.

De eigen ontwikkeling kan hierdoor worden verstoord. Vanaf de conceptie tot aan het 8^e à 10^e levensjaar doorloopt een kind een aantal fases. Deze fases hebben als thema bestaansrecht, voeding, autonomie, jezelf kunnen en durven zijn, leven vanuit gevoel en je vrij voelen. De fase waarin verstoring plaatsvindt, ons temperament en DNA zijn van invloed op welk overlevingsmechanisme (oftewel karakterstructuur) zich ontwikkeld. Dit mechanisme wordt als vaste bedrading opgeslagen in onze hersenen en autonome zenuwstelsel. Ons neurologisch systeem. Bovendien wordt de energiestroom vaak ergens in het lichaam geblokkeerd. Niet alleen onze (voor)ouders en heftige gebeurtenissen hebben onze aanpassing bepaald. Ook de maatschappij heeft grote invloed op onze ontwikkeling. Veel omgevingen waarin wij ons als kind en volwassene begeven (bijvoorbeeld school, televisie en nu de sociale media), socialiseren, beïnvloeden en vormen ons. We zijn perfecte ‘aanpassers’.

Overlevingsmechanisme

In welke fase er verstoring heeft plaatsgevonden, voorspelt eventuele problemen en onvermogen in de toekomst. Het kleine kind ontwikkelt dus gedragspatronen, maniertjes en strategieën om aan de verwachtingen uit de omgeving te voldoen. Moest het kind als grote zus (omdat moeder het te zwaar had) voor alle kleine broertjes en zusjes zorgen, dan is het volwassen geworden kind waarschijnlijk zorgzaam. Een hele mooie kwaliteit. Ze kan veel dragen van anderen. En kan zich schuldig voelen als zij voor zichzelf kiest. Dus doet ze dat vaak niet. Onderdrukt ze regelmatig haar gevoelens en houdt de energie binnen. Wat weer vaak ten koste gaat van haar zelfzorg en grenzen stellen. Het gaat nog veel dieper dan dat, want haar moeder heeft het niet voor niets zwaar. Vaak als je terugkijkt in de geschiedenis van onze ouders en voorouders is vaak veel trauma en de effecten daarin terug te vinden. Bijvoorbeeld een vroeg overleden moeder of vader. De effecten daarvan op de opvoedende ouder. De broer die op de plek van de overleden vader kwam te staan. Of als je ouders jou vooral bevestigden in sporten en onvoldoende ruimte gaven om je gevoelens te uiten, dan ben je waarschijnlijk heel sterk en sportief. Maar tegelijkertijd vind je het moeilijk jezelf te uiten. En misschien is het helemaal lastig jouw gevoelens te voelen. Verberg je jouw kwetsbaarheid en maak je jezelf groot. Wat voor effect heeft dat op jouw kinderen? En wat hebben jouw ouders en voorouders meegemaakt waardoor zij zichzelf afsloten van hun gevoel? Een ander probeert alles bij elkaar te houden. Vindt het lastig verbinding met anderen te maken. Traumatische herinneringen uit de oorlog. Dood, verlies, pijn, afwezigheid. Een onbekende vader. Een afwezige moeder. Een vechtscheiding. En ga zo maar door. Ze zeggen dat tot wel zeven generaties terug de effecten van trauma nog steeds in ons familie systeem voelbaar of zichtbaar zijn. 

Volwassen en dan?

De manier waarop wij ons hebben aangepast en gehecht, werkt in ons volwassen leven door en beïnvloedt de manier waarop we in het leven staan, hoe we contact maken met de ander en hoe we verbonden zijn met ons eigen lichaam en energie. Het laat sporen achter in onze geest, maar ook in ons lichaam door o.a. verkrampte spieren en een ontregeling van ons zenuwstelsel. Gevoelens worden vaak onbewust onderdrukt. Met als gevolg dat er lichamelijke klachten, ontevredenheid, gebrek aan energie, angsten, onzekerheid en spanning kunnen ontstaan. Vaak zijn we ons er niet eens van bewust of denken we dat we nu eenmaal zo zijn en/of ervaren we het niet als een probleem. Totdat we te maken krijgen met situaties waarin we (on)bewust worden geconfronteerd met ‘oude pijn’. En niet meer kunnen functioneren zoals we willen. Daar waar het gedrag ons in het verleden goed van pas kwam, kan het nu gaan tegenwerken.  

In contact met een ander

In contact met een ander ontmoetten twee mensen elkaar, maar ook zoals een docent van de opleiding zo mooi zei ‘twee hechtingsgeschiedenissen en twee zenuwstelsels’. Kun je je voorstellen wat dat voor effect heeft? In de ontmoeting ontstaan er allerlei misverstanden door projecties, overdracht en tegenoverdracht. Je kent het wel. Je vindt iemand aardig, minder aardig, irritant zelfs. Je bent geraakt negatief danwel positief. We hebben vaak de neiging om de verantwoordelijkheid van ons gevoel bij de ander te leggen. Op de ander te projecteren. Als je hier bewust van wordt, kan je zoveel beter met jezelf en de ander omgaan.

Het is helemaal gaaf als je deze processen samen met die ander, waarop de projectie plaatsvindt, kunt onderzoeken. Er is van beide kanten bewustzijn en commitment nodig om dit met elkaar te creëren. Ik heb vriendschappen waarmee ik dit oefen. En één vriendschap waar het nu zelfs heel ‘gewoon’ is. Gewoon tussen aanhalingstekens omdat we elke dag zo dankbaar zijn dat echt alles er mag zijn. Dit is waar ik mijn groepsactiviteiten op baseer. Het versterkt de onderlinge verbinding. Ook als je met mensen werkt, is het interessant en misschien wel noodzakelijk bewust te zijn van de ontmoeting van hechtingsgeschiedenissen. Te ervaren wanneer systemen op elkaar reageren. Lichaamsbewustzijn is hierbij noodzakelijk, want zonder de verbinding met het lijf gaan we aan zoveel informatie voorbij. Wat is van jou? Wat is van de ander. Reageer je op de ander of reageer je vanuit jezelf?

Mijn hechtingsverhaal

Zoals velen van jullie hebben kunnen lezen, heb ik zelf verschillende ontwikkelfases minder goed doorlopen. Onbewust paste ik mij als kind aan mijn omgeving aan. Mijn zelfstandigheid en verantwoordelijkheid kwamen goed van pas. Ook het altijd gericht zijn op de ander zorgde voor meer veiligheid. Ik wist wat mijn moeder nodig had, omdat ik voelde wat zij voelde. Als mijn moeder oké was, was ik het ook. Omdat ik vroeger zo afhankelijk was van mijn omgeving, was echt mezelf zijn niet zo handig. Niemand zit te wachten op een kind die haar pijn en verdriet echt zichtbaar maakt. De kans op afwijzing was te groot. Een lief blij clownesk meisje was effectiever. Als een kameleon wist ik mij overal goed aan te passen. Vaak ten koste van mezelf. Toen mijn wereld groter werd, bleek mijn strategie minder goed te werken en liep ik in mijn leven meerdere keren vast.

Tijdens de trauma coachopleiding hebben we elke lesdag op elkaar geoefend en ook thuis met een oefengroep. En daarnaast was therapie onderdeel van het programma. Daar ging ik weer. Naar de diepte in mezelf. In verbinding met mijn hart, mijn lichaam. De ‘laatste’ restjes van afwijzing en afhankelijkheid onderzoeken en ontladen. Moeilijke en waardevolle momenten. Tijdens dit proces heb ik mooie stappen gezet. Ik kan de Haagse Hogeschool nu echt loslaten. Mijn praktijk verder professionaliseren. Mijn hart volgen. Om voor mezelf en de ander helemaal aanwezig te kunnen zijn.

Trauma coaching

Persoonlijke ontwikkeling en groeien gaan mijns inziens niet over onszelf veranderen, maar over onszelf beter leren kennen. Vriendjes worden met onze overlevingsmechanisme. De verbinding herstellen tussen ons hart, lichaam en hoofd. Bewust zijn. Zodat je jezelf kunt waarnemen en een keuze mogelijkheid creëert. Daarom ook mijn keuze voor deze specialisatie. Want ‘trauma coaching helpt bij het verwerken van spanning en het krijgen van verhelderende inzichten. Bij het opheffen van blokkades. Het vrijkomen van intense emoties. Bij het integreren van opgesplitste delen. Bovendien stimuleert het het zelf genezende vermogen van het lichaam. En helpt de verbinding met ons hoofd, hart en lichaam te herstellen. Waardoor de energie in het lichaam deblokkeert en gaat stromen. Wanneer je leert weer in contact te zijn met je lichaam en daar naar leert luisteren, ontstaat er verbinding met ons innerlijk kompas en meer levensenergie (atma.nl).’ Lichaamsbewustzijn en voelen leveren zoveel meer informatie op. Je bent in staat andere keuzes te maken. Bewust zijn en ernaar leven vraagt veel lef. Afwijken van een bestaand gedragsrepertoire betekent uit je eigen comfortzone stappen en dit kan best spannend zijn.

Stress

Mijn grootste ‘aha moment’ was toen ik de relatie van (ontwikkel)trauma en stress zag. Eerder had ik het wel gezien en zelfs ervaren. Heb er zelfs over geschreven in één van mijn blogs. Maar nu kreeg ik dieper inzicht. Hoe meer stress we in ons leven ervaren, hoe meer we terugvallen op onze automatismen/ overlevingsmechanisme. Juist in een tijd waar veel mensen te maken hebben met stress is deze kennis zeer relevant.

Wat ik zelf heb ervaren en wat ik ook om mij heen zie gebeuren, is dat veel mensen het lastig vinden de verbinding met zichzelf en elkaar te maken. In de huidige maatschappij staat het denken centraal. Gaat alles snel en is veel hectisch en vluchtig. Steeds meer mensen zijn aan het overleven. We schakelen, nemen ad hoc beslissingen, zijn veelal onbewust, reactief en kunnen de rust niet meer vinden. We staan als (jong)volwassenen regelmatig onder druk. De druk komt van buitenaf. Bijvoorbeeld van ons werk of studie, uit onze privéomgeving, ervaringen, maatschappij, nieuws of onze relaties. Wanneer wij met verschillende stresssituaties te maken krijgen, valt ons autonome zenuwstelsel terug op het bekende afweersysteem. Naast invloed van buitenaf komt de druk dus ook van binnenuit. Het is een reflexmatige biologische reactie. Je kunt het dus niet alleen met je hoofd oplossen. Een lichaamsgerichte benadering is daarbij ook noodzakelijk.

In de praktijk

Binnen mijn praktijk besteed ik naast in verbinding met jezelf komen en groepsverbinding ook aandacht aan stress. Hoe je dit zoveel mogelijk kunt voorkomen en de situatie eerder kunt terugdraaien. Het afgelopen jaar heb ik verschillende coachees mogen begeleiden. En merk dat het de juiste keuze was. Het doet precies wat ik hoopte en werkt veel dieper door. Ik bied nu net dat beetje extra. En krijg ook zulke mooie reviews en reacties van mijn coachees. Ik word er soms een beetje stil van. Het is zo gaaf mensen met zichzelf en elkaar te verbinden.

Heb je mijn ervaringsverhalen niet gelezen en ben je nieuwsgierig geworden, dan verwijs ik je naar mijn persoonlijke blogs https://www.devrijekameleon.nl/2018/11/25/ervaringsverhalen-gebundeld/ Mijn beschreven ervaringsverhalen gaan vooral over de effecten van mijn trauma’s, mijn beleving en mijn zoektocht naar vrijheid. Ik schrijf wel dat de cirkel rond is, maar weet als geen ander dat er altijd wel weer een nieuwe cirkel komt….. Ik blijf mezelf en mijn omgeving onderzoeken. Dus wordt vervolgd.

Delen is lief.

Warme groet,

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

Trauma & Competentie- en Natuurgerichte  Coach

Individuen & groepen

Coaching- Training- Workshops- Gastlessen

06-55831296

Mensen met persoonlijkheidsproblematiek of psychiatrische stoornissen moet ik doorverwijzen. Trauma coaching is vaak ontoereikend. Zij kunnen terecht bij een (GGZ) trauma therapeut.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 15, De cirkel is rond appeared first on De Vrije Kameleon.