Naast alles wat ik tekort ben gekomen tijdens mijn opgroeien, is er ook veel om dankbaar voor te zijn. Mijn socialisatie heeft mij ook positief beïnvloed. Aan elke ervaring zit altijd een andere kant. Ik groeide als klein meisje op zonder aanwezige moeder. Dit was pijnlijk. Het zorgde er echter ook voor, dat ik in een mannengezin werd groot gebracht. Dat heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn persoonlijke vorming. Ik werd vooral benaderd door de ogen van twee mannen. Ik werd stoer, zelfstandig en daadkrachtig opgevoed. Hierdoor kan ik me soms ook echt ´one of the guys´ voelen. Dit is een waardevolle aanvulling naast het vrouw zijn.

Dankbaar voor mijn vader

Mijn vader is uit de tijd van de opstand en barricades. In opstand tegen de gevestigde orde, bijvoorbeeld tegen de manier waarop het onderwijs werd georganiseerd of de te hoge koffieprijs. In die tijd ontwikkelde mijn vader zijn voorkeur voor een politieke partij. Toen ik eenmaal geboren werd, kwam ik in een rood nest terecht. Mijn vader deed zo min mogelijk met het kapitalistische systeem mee. Cadeautjes waren bijvoorbeeld vaak niet om te spelen maar moesten vooral nuttig zijn. Bij ons thuis was ook geen ruimte voor geloof of de kerk. Als we een kerk bezochten was dat voor het bewonderen van de architectuur. Mijn vader hield niet van ´priet praat´ dus gesprekken gingen altijd over de wereld en de grotere verbanden. Het ging over de wanpraktijken in de wereld en de achtergronden daarvan, die wij niet via het reguliere nieuws te zien en te horen kregen. Vroeger maakten al die onderwerpen mij vaak angstig. Nu ik volwassen ben, merk ik dat het mij heeft gevormd. Het lukt mij om zelf na te denken. Niets direct aan te nemen en mijn eigen onderzoek te doen.

Cultuur, zoals architectuur, steden, kunst, boeken, muziek en ballet, was allemaal onderdeel van mijn opvoeding. Als klein meisje had ik vaak wat weerstand, want echte kinderdingen deden we niet vaak. We bezochten steden die in die tijd nog bij het ‘Oostblok’ hoorden, zoals Praag, Hongarije en Berlijn. Ook verre reizen naar Zuid Amerika behoorden tot mijn opvoeding. Mijn vader vertrouwde onze zelfstandigheid blindelings. Al vanaf een heel klein meisje reisde ik alleen of met mijn broer in binnen- en buitenland. Op vakantie kampeerden we in het wild. We leerden eten wat we zelf vingen. We wasten ons in een rivier. We fietsen en liepen kilometers over land. Op doorreis kwamen we vaak bijzondere mensen tegen. Waar we dan bleven eten en soms zelfs logeren. Mijn vader was altijd op zoek naar een nieuw avontuur en andere culturen. Overal ging hij op af.

Onze voordeur stond ook voor iedereen open. Als we ergens waren, nodigden mijn vader altijd mensen uit. Zo ging dat over en weer. Meestal waren het hoog opgeleide politiek georiënteerde kennissen. Van Zuid Afrikanen, Letten, Russen, Chinezen tot aan Joegoslaven. Het was de normaalste zaak. Ik maakte kennis met verschillende gebruiken en culturen. Mijn ‘stiefmoeder’ was een politieke vluchteling uit Bolivia. We kregen er hierdoor een hele Boliviaanse familie met andere normen en waarden bij. Soms woonden familieleden maanden bij ons in. Hierdoor werd mijn wereld al van jongs af aan heel ruim en breed. Ik leerde goed inschatten, schakelen en aanpassen aan allerlei soorten mensen.

Mijn vader nam vanaf het vertrek van mijn moeder dus de zorgtaken voor zijn rekening. Binnen zijn mogelijkheden zorgde hij voor ons. Hij kookte en deed het huishouden. In onze tienerjaren leerde mijn vader mijn broer en mij koken. Niet alleen Hollandse pot, maar ook Indonesisch, Chinees, Frans, etc. Zelfstandig zijn was voor mijn vader heel belangrijk. Hij maakte in zijn benadering geen onderscheid tussen mijn broer en mij. Dit was in die tijd met veelal vaste rolpatronen best bijzonder. Ook de tomeloze energie van mijn vader heeft mij veel gebracht in het leven. Het ontwikkelen van mijn ratio en mijn doorzettingsvermogen hebben mij lang gebracht waar ik moest zijn. Ik kon daarmee succesvol functioneren in de rationele wereld.

Dankbaar voor mijn mama

Mijn moeder kwam uit diezelfde tijd van emancipatie en de vrouwenbeweging. Een vrouw moest voor zichzelf kunnen zorgen. Het was gebruikelijk dat ik mijn moeder met gereedschap zag rondlopen om in haar huis te klussen. Ze was ondernemend. Ook seksueel openlijk actief. Ik had een moeder die buiten de kaders trad. Mijn moeder vertegenwoordigde niet persé hoe een vrouw zich volgens de norm moest gedragen. Ze zette zich er zelfs tegen af. Taken die ´normaal´ gesproken een vrouw voor haar rekening nam zoals schoonmaken, voor de kinderen zorgen, goed verzorgd zijn en je netjes gedragen waren bij mijn moeder niet vanzelfsprekend. Mijn moeder heeft voor mij de weg vrij gemaakt. Zelf was zij daarin veel meer beperkt door haar ouders. Bij mijn mama thuis was er vrijheid, nuance en ruimte. Ik hoefde minder te voldoen aan verwachtingen en mocht mijn eigen pad volgen. We mochten alles zelf ervaren. Overal werd op gereflecteerd en over gesproken.

Nadat mijn moeder in de ziektewet terecht was gekomen, is ze nooit meer helemaal aan het werk gegaan. Het lukte haar niet meer mee te doen in de ´ratrace´ van het ‘normale’ leven. Ze probeerde haar eigen weg te vinden en was ongelofelijk creatief. Maakte en schilderde de mooiste dingen. Ze paste op kinderen en deed wat thuiszorgdingen. Elke dag probeerde ze iets van haar dag te maken. En dat was al een enorme klus. Ze fietste alleen naar Spanje met een tentje achterop de fiets en was heel zelfstandig. Mijn moeder was zoals ik al eerder vertelde altijd op zoek naar zichzelf. Ze zag binnen ons systeem allerlei maatschappelijke problemen, maar haar reactie daarop was minder stellig dan die van mijn vader. Ik herinner mij nog dat ze soms proletarisch winkelde. Oftewel stelen van het groot kapitaal. Soort van Robin Hood. Bij het zwart rijden ging ze liever in de cel dan haar boete te betalen. Ze onderzocht, taste af. Nuanceerde en kon een situatie of probleem vanuit alle kanten bekijken. Bij haar kon je altijd terecht. Het was dan heel fijn dat ze eigenlijk nooit met een oordeel klaar stond. Zij zette mij aan het denken, leerde mij niet te veroordelen en gaf mij zo veel vertrouwen. Mijn moeder was ruimdenkend en gevoelig.

Samenspel

Toen ze nog getrouwd waren, kwamen hun idealen samen. Allebei mijn ouders waren vrijgevochten en jong van geest. Ze hielden van avontuur. Een open huwelijk hoorde daar ook bij. Allebei dachten ze buiten de gebaande paden. Als klein meisje was dit vaak lastig, omdat ik niet anders wilde zijn dan de rest. Nu als volwassene zie ik de toegevoegde waarde en ben ik ze ook zo dankbaar. Deze basis heeft gezorgd voor een vrijere manier van denken, voelen en leven. Ik durf ook buiten de lijntjes te kleuren.

Mijn moeder kon zich soms wel heel afhankelijk opstellen van een spirituele hulpverlener of groep. Daarin kon ze zichzelf verliezen. Hierdoor verloor ze haar autonomie en kracht. Dat irriteerde mij verschrikkelijk. Wat hebben we daar veel gesprekken over gehad. Mijn vader daarentegen schoot soms te ver door in zijn kracht. Vaak juist zo autonoom en dominant in zijn opvattingen dat er geen ruimte overbleef voor het perspectief van een ander. Dit heeft mij tijdens het opgroeien belemmerd, maar ook gefascineerd. Door hun voorbeelden te zien, leerde ik natuurlijk ook hoe ik niet wilde zijn.

Zij vertegenwoordigen in mij twee totaal verschillende energieën, twee uitersten. Want alles wat zij mij hebben gegeven, komt in mij samen. Denken en voelen. Sterk en gevoelig. Sinds de gevoelige kant er ook mag zijn, kan ik beter balanceren tussen deze twee kanten. Ik ben dankbaar dat zij mijn ouders zijn en neem al het goede wat zij mij hebben gegeven mee. Alles wat niet van mij is en niet bij mij past, laat ik los. Ik bepaal mijn eigen koers.

Beschermende factor

Sommige mensen vragen zich af hoe ik toch zo goed terecht ben gekomen. Naast mijn sterke en optimistische karakter en veerkracht denk ik dat mensen in mijn directe omgeving tijdens het opgroeien een beschermende factor zijn geweest. Ik was altijd in de weer met mensen en kon heel goed met ze omgaan. Zoals met de ouders van vriendinnetjes en mijn buurvrouw. Ook mijn vrienden van de straat en hun ouders voelden als familie. Het waren vaak de volwassenen die mij vanuit een gelijkwaardige positie benaderden en het verschil maakten. Op school waren er altijd bijzondere juffen en meesters die net iets meer aandacht aan mij gaven. Zoals mijn gymjuf van de middelbare school. Zij zag mij voor wie ik was. Ik durfde eerlijk te zijn. Nadat ik van school af was, ging ik nog steeds af en toe bij haar langs. Ik ging dan bij haar in de les zitten gewoon voor de gezelligheid. Ik realiseer me dat het contact een wisselwerking was. Ik gaf en kreeg terug. Ook familieleden zorgden voor een warm welkom. Mijn tante en bijvoorbeeld mijn grootmoeder, de moeder van mijn mama, speelden een belangrijke rol.

De manier waarop er anderen mensen voor mij zijn geweest heeft mij geïnspireerd en gevormd. Ik ben geboren als een zonnetje en ben dankbaar dat het lichtje in mij nooit is gedoofd. Mijn vertrouwen in de mens is niet verloren gegaan. Ik heb een sterke drijfveer om vanuit gelijkwaardigheid een mens te zijn die het verschil wil maken. Vind het belangrijk dat de ander zich gehoord en gezien voelt. Dat ik te vertrouwen ben. Dat de ander zich niet veroordeeld voelt om wat hij of zij voelt, denkt en doet. Zodat de ander helemaal eerlijk durft te zijn. Ik hecht veel waarde aan echt contact en een diepere verbinding.

Mijn gebruiksaanwijzing

Ondanks al mijn harde werk blijf ik gevoelig voor een aantal triggers. Zodra er situaties ontstaan waarin ik mij bijvoorbeeld voel buitengesloten, mij onzichtbaar voel, onvoldoende verbinding ervaar, heb ik de neiging mezelf op verschillende manieren te saboteren. Dit heeft allemaal met mijn kleine meisje en haar ervaringen te maken. Mijn wond is geheeld, maar het blijft een litteken. Een gevoeligheid. Ik ben dankbaar dat ik mijn ´gebruiksaanwijzing´ nu ken. Het blijft een uitdaging om niet in oude patronen te vervallen, om bewust te blijven, te kijken en te voelen. Hierdoor lukt het mij die patronen op te merken, te tackelen en er weer uit te stappen. Wat mij hierin tegenwoordig ondersteunt, is de verdieping die ik vind in het contact met andere mensen. Hier meer over in mijn volgende en binnen deze reeks laatste blog.

Blog 13 wordt op zondag 4 februari geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 12, Dankbaarheid appeared first on De Vrije Kameleon.

Tot nu toe heb ik een aantal ervaringen over mijn kindertijd in blog 3 beschreven. Ik heb ervaringen en gevoelens van mijn pubertijd tot aan mijn moederschap beschreven. Nu ik nog meer over mijn kindertijd wil schrijven, voel ik een enorme blokkade. Het voelt verkrampt en heel verdrietig. Ik ga iets zichtbaar maken, wat nooit zichtbaar mocht zijn. Het deel van mezelf dat ik het langst voor iedereen verborgen heb gehouden. Al mijn verdedigingsmechanismes treden in werking nu ik alleen nog dat laatste stukje van mijzelf zichtbaar wil maken aan de wereld. Terwijl ik er al heel lang niet meer bang voor ben en weet wie ik ben. Toch wil ik dat kleine meisje in mij, koste wat het kost, beschermen. En ook wil ik mijn familie beschermen. Deze tijd is voor alle gezinsleden pijnlijk geweest. Iedereen heeft gedaan wat binnen zijn of haar vermogen lag. Mijn ouders zijn net zoals ik gevormd door hun verleden. Patronen die generatie op generatie zijn doorgegeven. Dit is mijn laatste drempel die ik wil overwinnen. Het zichtbaar maken van wie ik ben en waar ik vandaan kom. Mijn deel van het verhaal.

Zoektocht

Na het traumatische ongeval van Sjoerd bleef ik alternatieve professionals zoals acupuncturisten, coaches en masseuses raadplegen. Naast deze alternatieve zorg fascineerde spiritualiteit mij ook. Deze fascinatie bleef altijd wel een beetje onder de radar, want wat vonden andere mensen (en vooral mijn vader) daarvan? Verschillende kleurenworkshops, tarot kaarten, handen lezen, hypnose, paranormaalbeurzen, regressie, helende reis, focus- en beeldende sessies liep ik af. Iedere keer leerde ik weer iets nieuws over mezelf. Het was voor mij belangrijk een plek te houden waar ik kon blijven delen wat mij allemaal bezig hield. Een plek waar ik inzicht in mezelf kreeg, mezelf liet voeden en verder kon ontwikkelen.

De schokgolf van Sjoerd zijn overlijden is de sleutel geweest tot mijn gevoelswereld, mijn binnenwereld. Het overlevingsmechanisme van mezelf afsluiten tijdens dat traumatische overlijden, voelde voor mij zo vertrouwd. Na het incident bleef ik af en toe de energie van Sjoerd en de traumatische gebeurtenis voelen. Met die energie kwam er zoveel pijn en angst naar boven. Ik kon me ook vaak uit het niets heel somber voelen. Er sluimerde iets…. Ik bleef zoeken.

Ik keek alle televisieprogramma’s over spiritualiteit en innerlijke groei. Gelukkig deelde ik deze interesse voor een gedeelte met Kees. Op een avond keken we samen naar het televisieprogramma Het Zesde Zintuig waarin Tessa zat. Ik weet nog dat ik tegen Kees zei: ´Zij is bijzonder.´ en ´Haar wil ik ontmoeten.´

Mijn zoektocht werd beloond

Toen ik op mijn 32^e naar Tessa ging, bleek de ontmoeting een schot in de roos. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Ik werd geconfronteerd met het ontkende deel van mezelf. In de eerste sessie met Tessa kwam het overlijden van Sjoerd duidelijk naar voren. Tegelijkertijd met dit trauma kwamen de pijn van het verlies van mijn kindertijd, het verlies van mijn emoties en het verlies van mijn moeder als kind naar de oppervlakte. Het dissociëren tijdens het traumatische ongeval van Sjoerd was hetzelfde overlevingsmechanisme uit mijn kindertijd. Mijn kindertijd bestond uit een aaneenschakeling van kwetsingen. En om te overleven moest ik als kind afstand nemen van wie ik was. In mij zat een binnenlaag heel diep verstopt. Ik wist toen nog niet hoe diep mijn gevoelswereld eigenlijk was. Ik dacht dat ik altijd zo open, blij en gezellig was, maar ik functioneerde binnen een bepaalde bandbreedte. De momenten van somberheid, pijn en angst hield ik vaak voor mezelf. Op mijn ratio heb ik heel lang gefunctioneerd en mijn koers uitgezet. Naar het voorbeeld van mijn vader. Tessa legde dit met behulp van EMDR therapie bloot.

Toen mijn ouders nog samen waren

Ik herinner me flarden van de tijd dat mijn moeder nog thuis woonde. Dit speelde zich af tot mijn derde levensjaar waarna zij uiteindelijk ons huis verliet. Ik denk dat ik als peuter/kleuter al in een overleefmodus zat en was afgesloten van mijn eigen gevoel. Mijn focus was vooral gericht op mijn ouders in plaats van op mezelf. Hoe maak ik ze gelukkig? Waarschijnlijk kwam dat ook door de ruzies van mijn ouders thuis. Mijn moeder was vaak heel erg verdrietig. Mijn vader afwezig. Ook als hij thuis was. Hij deed zijn eigen ding en was vaak verzonken in zijn eigen gedachten. Hij ontkende haar in wie ze was, in haar gevoelens en emoties. In haar ziekteproces, waarin zij al voor gek werd verklaard, moest zij zich staande houden ten opzichte van een man die ontkende dat ze er was. Bovendien ontkende mijn moeder zichzelf. Ze was gedissocieerd van zichzelf en functioneerde vaak maar half. Wat moet dat voor mijn moeder een enorme strijd zijn geweest. Ze raakte mij soms wel aan, maar kon geen emotionele verbinding maken. Daar liep ik dan als klein kind tussendoor onzichtbaar te zijn. Er was al genoeg aan de hand.

Tijdens de sessies met Tessa werd pijnlijk duidelijk dat mijn grootste drempel was mezelf zichtbaar te maken in wie ik echt ben. En dat het gedrag van mijn vader heel veel invloed op mijn persoonlijke ontwikkeling, autonomie en identiteitsvorming heeft gehad. Als heel klein meisje had ik al het gevoel dat ik er niet mocht zijn. Net zoals mijn moeder leerde ik mijn gevoelens en emoties weg te stoppen.

Toen mijn moeder wegging

Vervolgens verliet mijn moeder ons huis. Haar intentie was goed, want ze dacht het beter was om ons thuis achter te laten. Toch voelde het bij mij alsof ik niet goed genoeg was. Bij een bezoek in het ziekenhuis, keek ze niet op of om. Alsof ik er niet was. Het leven draaide gewoon door en niemand legde mij iets uit. Ik kan me goed voorstellen dat de situatie voor mijn vader ook echt niet makkelijk was. Hij bleef achter met twee kleine kinderen waar hij voor moest zorgen. En dan ook nog eens voor een meisje. Bovendien kon hij niet op zijn vrouw rekenen. Hij moest fulltime werken en overleven. Ik ben heel goed in het begrijpen hoe het voor anderen was, maar hoe was het dan daadwerkelijk voor mij?

Ik cirkelde als een spook rond mijn vader. Een vader die in mijn beleving zich niet kon voorstellen dat er buiten zijn eigen rationele wereld ook nog een wereld van gevoelens en emoties was. Vergaderingen en discussies over politiek en belangrijke wereldzaken stonden bij ons thuis centraal.  Ik heb kleding en eten gekregen, maar de emotionele verbinding werd ontkend als iets wat niet nodig was. Aan mij werd geen persoonlijke aandacht besteed. Ik mocht erbij zitten alsof ik niets was. Alsof ik mist was die door het huis heen golfde, niet gezien mocht worden, maar er wel was. Het hele emotionele stuk is er niet geweest. Ik heb geleerd gevoelens te ervaren als een mistig geheel. Iets waar ik niet bij mag. Niet bij kan. Wat lastig is. Wat onhandig is. Net zoals mijn moeder onhandig, lastig en gek was, waren mijn gevoelens onhandig, lastig en gek.

Totale ontkenning van mezelf heeft mij hele diepe dalen en diepe pijn gebracht. Dat deel van mezelf wilde ik onderzoeken. Met EMDR zijn we de pijn van mijn kleine kind gaan voelen. Door situaties in het hier en nu onder de loep te nemen waarbij ik me angstig of verdrietig voelde. Via die ingang kwam ik bij de diepere pijn van mijn kleine meisje.

Achter mijn masker

Mijn vader zorgde met name voor eten. Hoe ik er uitzag, daar had hij geen aandacht voor. Ik weet niet hoe vaak ik onder douche ging. Ik deed dat allemaal zelfstandig maar had geen idee hoe je jezelf moest verzorgen toen ik zo klein was. Mijn haren zaten vaak vol klitten. Ik kan me herinneren dat ik tijdens het gymmen op school niet lekker rook. En ruik nog de schrale en ongewassen lucht uit mijn kruis komen. Het maakte mij zo onzeker, durfde mij hierdoor helemaal niet vrij te bewegen en voelde zoveel schaamte. Mijn gymkleding was ook vaak niet fris gewassen. Vaak deed ik dezelfde kleding vaker aan. Ik zag andere kinderen die wel schone kleding aan hadden. Op zo’n moment was ik echt verloren en voelde me eenzaam en waardeloos. Niemand vond mij belangrijk genoeg om voor te zorgen.

Er was geen structuur in de dag. In de avond bepaalde ik zelf hoe laat ik naar bed ging. Soms speelde ik nog wat met mijn poppen of playbackte ik voor mijn spiegel. Er waren geen slaaprituelen, geen zachte knuffel, geen verhaal over de dag, geen voorleesverhaal voor het slapen gaan. Ik kroop zelf mijn bed in als ik moe was. En heel soms kreeg ik later op de avond nog wat anijsmelk van mijn vader. Maar meestal was ik alleen. Ik liep door het huis als ik niet te bang was. Het huis was groot en ik vond het overal te donker en kil. Vaak vluchtte ik snel naar mijn eigen kamer waar ik me veiliger voelde. Als ik geluk had, hadden we een huurder in ons huis die mij soms extra aandacht gaf.

Mijn kamer hield ik zelf bij. De was gooide ik niet in de wasmand, maar op een hoop in mijn kledingkast. Uit die hoop zocht ik de volgende ochtend nieuwe kleding als ik me weer had verslapen. Ik kwam dan alleen beneden in de keuken waar een glas vers geperste sinaasappelsap en brood voor mij klaar stonden. Het huis was doodstil en verlaten. Het voelde verloren, eenzaam en verdrietig. En dat elke ochtend weer. Als ik enthousiast iets te vertellen had over school, was er niemand die naar mij wilde luisteren.

Bij de ouders met kinderen, die mij opvingen als mijn vader werkte, was het fijn. Ik zag hoe het er bij anderen aan toe ging. Daar kreeg ik die speciale aandacht wel, maar tegelijkertijd was dat zo confronterend en pijnlijk. Dat ik me daar ook voor afsloot. Het was belangrijker om mij aan te passen dan te voelen. Het was belangrijker te lachen dan zichtbaar te maken hoe pijnlijk de situatie was. Om welkom te zijn, wilde ik me ook altijd van mijn beste kant laten zien. Als ik dat niet deed, mocht ik misschien wel niet meer komen? En hoe pijnlijk was dat wel niet geweest? Ook tijdens de zwem- en sportlessen kwam niemand naar mij kijken. Ook niet als we op zaterdag een bazaar op school hadden en ik meedeed met een playbackshow.

Het was kerstavond op school. Wij woonden precies tegenover de school. Er was niemand voor mij. Niemand die zich druk maakte over mijn feestkleding. Niemand die mijn haren mooi maakte. Ik zocht in de vuile wasmand naar kleding of er nog iets moois bij zat. Zijn er nog tweedehands kledingstukken ergens in de kast? Ik zag alle ouders blij met enthousiaste kinderen aan hun hand richting de school lopen. Meisjes met mooie ingevlochten haren en feestelijke kleding aan. Ik zag de waxinelichtjes schitteren voor de ramen. Mijn vader kwam niet. Blijkbaar was hij te laat of was hij mij vergeten? Hoe moest ik naar school? Natuurlijk kon ik zelf gaan, maar het voelde niet goed. Ik voelde angst, de pijn, de eenzaamheid. Zoveel verdriet. Ben ik dan niet belangrijk genoeg? Waarom is er niemand voor mij? Het gevoel is te vergelijken met dat er geen grond onder je voeten is. Ik overzag het allemaal niet meer, raakte in paniek en moest zo hard huilen. Uiteindelijk ontfermde de buurvrouw zich over mij omdat zij dat hoorde.

Toen mama haar nieuwe huis kreeg, pakte ik zelf mijn tasje in. Ik sleepte mijn spullen van het ene naar het andere huis. Op eigen houtje liep ik vaak met mijn ziel onder mijn arm richting haar huis. Ik droeg zelf alle verantwoordelijkheid. En dat voelde als heel veel. Te veel verantwoordelijkheid die ik niet kon overzien. Ik zie me nog huilend en zonder energie op een berg was zitten. Ik had behoefte aan duidelijkheid en voorspelbaarheid. Onverwachte dingen kon ik niet goed verwerken. Vervelende situaties of momenten werden nooit besproken en/of op terug gekeken. Soms voelde ik ontreddering en me onbegrepen. Als ik bijvoorbeeld ruzie met mijn broer had, kon ik ook wel eens hysterisch gaan schreeuwen. Mijn vader wist niet goed hoe hij daarmee moest omgaan. Hij kwam dan vanuit zijn studeerkamer naar beneden de trap afrennen. Waarschijnlijk uit onmacht kreeg ik een tik of deed hij dan mijn hoofd onder de koude kraan. Maar eigenlijk waren de ijzige stiltes en de non verbale communicatie veel erger. Ik liep op mijn tenen, omdat ik het graag zo goed wilde doen. Bij alles wat ik deed, kreeg ik een zucht, een frons of werd ik genegeerd. Ik voelde me teveel en lastig. Ik maakte me zo onzichtbaar mogelijk. Zodat mijn vader geen last van me had. Hoe langer het duurde hoe minder ik begon te voelen en op de automatische piloot begon te functioneren.

Zelfacceptatie en voelen

Door de therapie besefte ik nog beter dat dit een enorme impact op mijn leven heeft gehad. Tijdens dit proces kon ik voor het eerst ruimte geven aan de emotie boosheid. Die emotie was voor dat moment goed om de pijn te kunnen helen. Ook kon ik echt bij het diepe verdriet. Verdriet waar nooit ruimte voor was geweest. Bovendien ging ik voelen dat er andere dingen voor mij belangrijk waren. En toe te geven dat ik diep van binnen meer van mijn moeder weghad dan misschien wel mocht van mijn vader. Voor mij bestaat een mens uit emoties én ratio en zijn emoties zelfs belangrijker. Mijn behoefte bestond niet alleen uit bed, brood en bad. Ik verlangde naar een emotionele verbinding en warmte. Toen ik dat ontdekte, ging er iets open. Durfde ik er meer naartoe te gaan en mezelf langzaam te accepteren. Hierdoor ontstond er ruimte voor delen van mezelf die ik nog niet kende, bijvoorbeeld voor mijn hooggevoeligheid, mijn creativiteit, mijn intuïtie en mijn kleine kind. Andere delen zoals mijn innerlijke criticus, mijn pusher, daadkracht, mijn pleaser, mijn uitmuntende aanpassingsvermogen stonden vroeger op de voorgrond en kon ik nu wat losser laten. Die had ik toen hard nodig binnen mijn situatie om als kind te overleven en hebben mij in het leven ook heel ver gebracht.

Toen ik mezelf eenmaal omarmde, werd het een uitdaging mijn nieuwe ik (eigenlijk de persoon die ik altijd al was) in de praktijk te brengen en ernaar te leven. Het balanceren tussen de feitelijkheden en mijn gevoelsleven valt niet altijd mee. Net als een klein kind dat leert lopen. Het gaat met vallen en opstaan.

Het is me gelukt. Eindelijk is mijn meest verborgen verhaal zichtbaar. Natuurlijk is er ook heel veel dankbaarheid voor mijn ouders en zijn er ook mooie herinneringen, maar daarmee zou ik deze heftige tijd voor mij tekort doen. Dankbaarheid voor wat er wel was, volgt later.

Blog 11 wordt op zondag 3 december geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 10, Mijn kleine meisje appeared first on De Vrije Kameleon.

Samen een leven opbouwen

Mijn man heb ik ontmoet op een dansvloer in een club. Hij is lang en was helemaal in het wit gekleed en stak boven alle andere mensen uit. Ik zag hem en het was alsof alles even stil stond. De ontmoeting was intens. Ik maakte het uit met mijn vriend. Kees en ik hadden in eerste instantie vooral veel mailcontact. Ik kon helemaal open zijn. Toen mijn vriend uiteindelijk een nieuwe woonplek had gevonden, hadden wij onze eerste date. Na drie maanden wisten we het zeker. Dit was voorbestemd. Er was een diep geworteld vertrouwen dat we alles samen aankonden. Na acht maanden trok ik bij hem in. En precies één maand later overleed mijn mama. Het was of we in één keer van onze roze wolk afdonderden. Het gevoel van sterfelijk zijn, overviel ons. We hadden allebei de dood letterlijk in de ogen aangekeken. Dat was heftig. We realiseerden nog meer wat belangrijk was in het leven.

We zouden op vakantie naar Sicilië gaan, maar die werd geannuleerd in verband met mama’s overlijden. Zeventien dagen na het overlijden van mijn mama stonden Kees en ik samen bij haar graf. Opeens ging Kees op zijn knieën en vroeg me ten huwelijk. Hij was het al van plan geweest om dat tijdens onze vakantie te doen, maar nu vroeg hij me bij mijn mama. Ik was overdonderd. Was er echt iemand die op deze manier van mij kon houden? Ik zei ‘ja’ en was dolgelukkig. Hij had champagne bij zich. We gooiden natuurlijk ook wat op mama’s graf om haar hierbij te betrekken. Bij mijn vader thuis hadden ze hun bedenkingen. Het ging wel heel erg vlot. Maar ook daar werd de champagnefles ontkurkt.

In een stroomversnelling

Ik kreeg goed contact met mijn schoonfamilie. Mijn schoonouders hadden allebei vroeg in hun leven hun moeder verloren dus ik kon mijn verdriet en verhalen bij hen kwijt. We brachten veel tijd aan de keukentafel door. In dat jaar verkochten mijn broer en ik mama’s huis. Kees verkocht zijn huis en we kochten samen een kleine eengezinswoning in de buurt van mijn schoonfamilie. Zeven maanden moesten we verbouwen voordat we erin trokken. Rond mijn afstuderen, was ons huis klaar. Twee maanden later trouwden we. Mijn schoonouders waren nauw betrokken bij elke verandering en gebeurtenis. Ik voelde mij geborgen en veilig. Soort van thuis. Alles ging voortvarend. Het leek alsof ik de juiste afslag had genomen en alle lichten stonden op groen.

Kees wilde graag dat ik zijn naam overnam. Dat deed ik en trouwde zelfs in het wit. We hadden een bus voor de dag gasten, een receptie, een witte Rolls Royce en een mega groot feest met alle mensen die we kenden. Alles erop en eraan. Wel heel anders dan ik van huis uit gewend was. Maar het traditionele was precies wat ik op dat moment nodig had. Natuurlijk was dit niet op de manier waarop ze het bij mij thuis gewend waren. Als klein meisje had ik eigenlijk nooit gedroomd van een witte jurk. Ik was opgevoed met hele andere ideeën over de toekomst. Mijn ouders trouwden in mini rok en spijkerpak. Ze waren vrij en zetten zich af tegen alles wat burgerlijk was. Natuurlijk werden er bij mij thuis soms grappen over gemaakt. Het was ook wel grappig. Het lag in ieder geval niet in de lijn der verwachting. Deze bijzondere gebeurtenis bracht ons allemaal dichter bij elkaar. Mijn stiefmoeder ging mee met het passen van de jurk. De nacht voordat we trouwden sliep ik bij mijn vader thuis. Mijn vader werd steeds enthousiaster en droeg zelfs gasten aan voor onze gastenlijst. Hij gaf mij weg en zijn speech raakte mij diep.

Bij mijn ‘stiefmoeder’ werd er tijdens het organiseren van ons huwelijk uitzaaiingen van borstkanker geconstateerd. Zo ernstig dat zij terug ging naar haar moederland Bolivia om daar te sterven. Wij besloten daarom om kort na onze huwelijksreis ook nog een lange vakantie in Bolivia te houden om nog één keer samen te kunnen zijn. Hierdoor werd onze zwangerschap met een paar maanden uitgesteld in verband met de vaccinaties en het risico om daar tropische ziektes op te lopen. Bij terugkomst was het meteen raak. Ik was zwanger!

Mama worden

Mijn leven had zich in een sneltreinvaart ontwikkeld. De ene na de andere levensgebeurtenis volgden elkaar op. Afsluiten van een relatie, opnieuw verliefd zijn, overlijden van mama, opruimen van mama’s huis, een nieuw huis, verbouwing, afstuderen, trouwen en een kind krijgen. Er brak een nieuwe periode aan. De snelheid veranderde in meer rust. Eenmaal echt zwanger was het opeens toch best spannend. Zou ik dit wel kunnen?

Pas vanaf het moment dat ik mijn eerste echte ‘normale’ relatie kreeg (met mijn vriend vóór Kees) leerde ik met een klein kind omgaan. Zijn zus had een zoontje van twee die knettergek op mij was. Hij trok als een soort magneet mijn kant op. Ik wist nooit zo goed wat ik tegen kleine kinderen moest zeggen en hoe ik met ze moest omgaan. Er waren nooit kleine kinderen in mijn omgeving. En als ze dat wel waren dan hield ik ze graag op afstand. Als ze in het verleden iets tegen mij zeiden, werd ik rood en voelde me ongemakkelijk. Toen ik Kees ontmoette, hadden de zussen van Kees ook al kinderen. Ook die kinderen trokken als een magneet mijn kant op. Op een heel natuurlijke manier leerde ik ontspannen in het bijzijn van kinderen. Ik was mij er heel erg goed van bewust wat er in mij afspeelde, maar ik durfde het niet te delen. In mijn omgeving voelde ik de verwachting dat een vrouw van nature moet kunnen omgaan met kinderen. Ik kon niet voldoen aan die verwachting en schaamde mij ervoor. Zelf had ik nooit een verzorgende moederfiguur gehad in mijn leven. Het ´gezin´ waar ik uit kwam, bestond uit mannen. Gezin tussen aanhalingstekens omdat mijn vader er bewust voor koos geen gezin te zijn.

Gelukkig werd mijn beste vriendinnetje eerder dan ik mama. Van dichtbij mocht ik dit ervaren. Omdat wij zo vertrouwd waren met elkaar met zoveel onvoorwaardelijke liefde, durfde ik mezelf te laten zien in de omgang met haar dochter. Mijn onzekerheid werd minder. Ik begon zelfs steeds meer te geloven dat ik ook mama kon zijn. Eenmaal zwanger sloeg de angst echter weer toe. Kan ik dit echt wel? Aan de andere kant had ik ook momenten waarin ik dacht dat ik dit samen met Kees wel moest kunnen. Ik was ook bang dat mijn lichaam nooit meer zou herstellen na zo’n zwangerschap. Ik keek om me heen hoe moeders erbij liepen. Hoe zagen zij eruit.

De lat lag hoog

De controle verliezen over iets wat je te wachten staat, maar helemaal niet weten wat je kunt verwachten. Die onzekerheid zorgde ervoor dat ik me heel goed ging voorbereiden. Ik las alle boeken die er te lezen waren. Ging naar borstvoedingscursus en haptonomie. Zorgde dat alles tip top in orde was. Schilderde zelf het kamertje. We kochten alle spulletjes die we nodig hadden. Ik wilde het goed doen. Het beter doen dan mijn ouders het hadden gedaan. Ook was ik mij er goed van bewust dat het hechten met mijn kind belangrijk was. Onveilige hechting wordt meestal doorgegeven. Iets wat je zelf niet hebt gekend, kun je ook niet geven. Ik vroeg me af hoe mijn moeder dit ooit had gedaan toen ik baby was? Vast heel onbewust en ongestructureerd.

Ik regelde en organiseerde alles perfect en legde de lat hoog. Net als toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen, overdreven perfect. Aan de zorg mocht niets ontbreken. Tijdens de zwangerschap voelde ik mij net zoals in de pubertijd. Super gevoelig, paniekerig en onzeker. Ook speelde er van alles op mijn werk. Ik kon op de één of andere manier minder relativeren. Alles viel me zwaarder. Dat gevoel was zo bekend. Ik realiseerde me ook dat het de hormonen waren. Voor de rest ging het best goed. Ik was wat aan de zware kant, maar echte kwaaltjes waren er niet. Ik liep tot twee weken na de uitgerekende datum door.

Vlak na oud & nieuw braken mijn vliezen. Zelf had ik ingeschat dat ik die bevalling wel even zou doen. Ik kan best ergens tegen, maar wat viel me dit vies tegen. Vanaf het moment dat mijn vliezen braken duurde het nog 47 uur. Mijn tante, de zus van mijn moeder, was naast Kees ook bij de bevalling. Alles wat mis kon gaan, ging mis. En misschien maar goed ook?! Ik moest zo hard werken om hem te krijgen. Wat was ik dankbaar toen hij er eindelijk was. Een grote beer van meer dan negen pond en er leek vuiltje aan de lucht. Het tegendeel bleek helaas waar. Hij had tijdens de bevalling meconium houdend vruchtwater binnen gekregen en hierdoor een longontsteking opgelopen. In plaats van met zijn drietjes op een roze wolk lag mijn doodzieke mannetje ineens aan de beademing in een couveuse. Acht dagen verbleven we in het ziekenhuis. Hierdoor werd ik meegenomen in de structuur van het ziekenhuis en beschermd tegen teveel bemoeienissen van buitenaf. Ik kreeg zo ook niet de ruimte om op mijn man te leunen. Hij moest elke dag naar huis. Ik kon mooi de kunst afkijken van de verpleegkundigen en leerde hoe ik mijn zoon moest voeden, verzorgen en liefde geven. Mijn onzekerheid om mama te zijn, werd vervangen door moederlijke liefde en bescherming. Mijn schoonzussen en ik kregen alle drie rond dezelfde tijd een baby. Mijn zoon was de laatste in de rij. Het was fijn om met z´n allen in de luiers te zitten en ervaringen te kunnen delen. Mijn schoonfamilie voelde veilig en vertrouwd. Ook al ging het er bij hen heel anders aan toe dan ik gewend was.

Rust bracht onrust

Om de controle te houden had ik eenmaal thuis een duidelijke structuur in de dag aangebracht. Zo wist ik waar ik aan toe was. Dat werkte voor ons allebei heel goed. Het ging hartstikke goed. De kleine man deed het super goed. Ook mijn liefde was aanwezig.

Vanaf het moment dat Kees ging werken werd het heel rustig en stil in huis. Door de stilte, de koude donkere winterdagen en de schommelende hormonen werd ik somberder en voelde mij alleen. Een bekend gevoel waar ik eigenlijk niet zo goed mee om kon gaan. Mijn man had net een mooie carrièrestap gemaakt bij een nieuw bedrijf waar veel van zijn aandacht en tijd naartoe ging. Zelf deed ik er alles aan om het zo goed mogelijk te doen. Het alleen thuis zijn, niet kunnen delen en communiceren. De muren kwamen soms op mij af. Gevoelens van eenzaamheid en somberheid konden mij soms zomaar uit het niets overvallen. Ik schaamde mij ervoor dat ik er niet helemaal van kon genieten. Het delen met Kees was lastig, omdat ik het zelf ook niet zo goed kon benoemen. Hoe leg je de ander uit dat je wel gelukkig bent, maar dat er diep van binnen een bepaalde somberheid zit. Een gevoel dat er is als je ‘alleen’ bent en waar ik zelf ook helemaal niet bij kon blijven. Eigenlijk durfde ik het zelf niet eens echt te voelen. Ik begon zelfs te geloven dat ik met die somberheid moest leren leven. In het bijzijn van anderen was ik vrolijk, gezellig en had ik afleiding. Dan was dat gevoel er niet.

Familie en mama worden

Het was voor mij best zoeken hoe ik om moest gaan met de verwachtingen van mijn vader en stiefmoeder. Ik had ruimte nodig om mijn rol als mama te ontwikkelen, maar dat voelden zij niet zo goed aan. Zij ervaarden mijn gedrag volgens mij meer als persoonlijke afwijzing. Dat gaf wel eens wrijving. Mijn stiefmoeder had vaak tegen mij als kind gezegd dat ik niet met kinderen kon omgaan. Als zij mijn huilende zoon dan van mij af wilde pakken, omdat zij wel wist hoe ze daarmee moest omgaan, werd ik boos. Het was mijn kind! Alsof zij mij niet zagen en niet erkenden in mijn rol. Ook als ze oppasten en ik ze mijn briefjes met structuur meegaf, deden ze daar vaak wat lacherig over. Vanuit hun perspectief begrijp ik dat wel, maar ik deed dat niet voor niets. Ik kende van huis uit helemaal geen structuur en dat voelde voor mij vaak heel onveilig. Ik wilde dat mijn zoon zich veilig voelde. Ik vond het ook moeilijk om mijn zoon los te laten en aan hen toe te vertrouwen. Toch deed ik het. Als er opgepast zou worden, moest dat wel onder mijn voorwaarden. Of ze dat dan ook echt zo uitvoerden, betwijfel ik. Het lukte niet om hier als volwassen mensen over te praten.

Weer nieuwe uitdagingen

Gelukkig begon de zon weer te schijnen. Mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof van zes maanden liep af en ik ging weer aan het werk. Kees en ik waren een super goed team. Hij is de beste vader die je je maar kunt voorstellen. En met mij als mama ging het ook steeds beter. Kort na mijn terugkomst werd ik gevraagd om bij de hogeschool te komen werken. Ik had zoveel ambitie en het werk binnen de GGZ kon mij op dat moment niet meer bieden wat ik zocht. Na eerst een jaar beide banen gecombineerd te hebben, startte mijn loopbaan als mentor en docent. Ik nam ontslag bij de GGZ. Tegelijkertijd ging ik weer studeren. Kees en ik hadden afgesproken dat ik minder zou werken. Ik bleef twee dagen werken. Een opleiding bood uitkomst om binnen deze afspraak mijzelf toch verder te ontwikkelen. Zo zat ik al weer heel snel in een leven met veel hectiek en roering. Ik kreeg weliswaar een vaste baan, maar onder voorbehoud dat ik binnen een paar jaar mijn Master zou halen……..

Blog 10 wordt op zondag 5 november geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 9, Stroomversnelling appeared first on De Vrije Kameleon.

Binnenwereld vs. buitenwereld

Ik krijg veel reacties op mijn blogs. Ook reacties van mensen die mij van vroeger kennen. Veel hebben van mij een andere herinnering dan het beeld dat ik in mijn blogs schets. ‘Ze vonden mij altijd zo vrolijk.’, ‘Ze keken tegen mij op.’, ‘Een vrouw van de wereld.’ Mijn binnenwereld die ik nu met jullie aan het delen ben, bestaat voor mij uit gevoelens en emoties. Deze was in die tijd voor mijn buitenwereld verborgen. De buitenwereld zag een vrolijk, sterk, extravert, zelfstandig en avontuurlijk meisje/jonge vrouw. Ik was druk in de weer met vriendinnen, feestjes en gezellige dingen doen. Wat ik van binnen voelde, was voor de buitenwereld niet echt zichtbaar. Ik was gericht op de ander en op de situatie. Ik kreeg als klein meisje het gevoel dat het gewenst was dat ik mij vrolijk en gezellig moest gedragen. Ik wilde niemand tot last zijn. Bovendien leerde ik steeds beter mijn eigen gevoelens te negeren en mij hiervoor af te sluiten. Zelfs voor mijzelf werden mijn diepere gevoelens onbereikbaar.

Samenwonen

Op mijn twintigste was het voor mij tijd om samen met een beste vriendin een huis te zoeken. We waren niet zomaar beste vriendinnen. Als we elkaar gedag hadden gezegd, belden we elkaar thuis weer op. Zij was altijd heel constant en tevreden. Ik was altijd op zoek naar de diepere betekenis en in haar ogen vaak ingewikkeld. We waren elkaars tegenpolen en vulden elkaar aan. Hielden van dezelfde dingen en konden veel plezier maken. Maar we konden ook heel goed niets zeggen. We konden onszelf zijn bij elkaar. Samen hadden we al zoveel meegemaakt. Haar moeder noemde mij haar aangenomen kind, omdat ik kind aan huis was. We regelden een portiekwoning in ons buurtje waar we opgroeiden. Het huis bestond uit twee grote woonkamers afgescheiden door twee schuifdeuren en twee slaapkamers. Ik zat nog steeds op de hotelschool en naast mijn opleiding werkte ik (al vanaf mijn dertiende) in de horeca. Mijn vader sponsorde mijn huur en opleiding. De rest betaalde ik zelf.

We hebben zoveel lol gehad. We konden ook echt ruzie maken, maar dat was dan ook weer snel over. Er zat structuur in onze week. Door de weeks werkte zij en ik ging naar school. In de avonden van het weekend werkte ik. Door de weeks kookten we samen en in het weekend flink op stap. Zij en ik hadden een soort van een relatie, maar dan zonder seks. Waar zij was, was ik en andersom. Bij familiefeestjes was het normaal dat wij samen kwamen. Als ik naar mijn grootouders ging, ging ze mee. Samen naar begrafenissen, feesten en partijen. We waren onafscheidelijk.

Ik vond het wel lastig om mijn moeder los te laten. Als ze haar telefoon niet opnam, was ik altijd bang dat er iets aan de hand was. Net als vroeger voelde ik de angst dat er iets aan de hand zou zijn. Mijn vriendin had dit met haar vader. Onze ouders woonden niet ver van elkaar vandaan. Als ze niet opnamen dan gingen we samen op pad om te kijken of alles goed met ze was. Ook ruimden we samen wel eens heel grondig hun huis op. Mijn vriendin en ik begrepen en steunden elkaar hierin. Elke zondag aten we bij haar vader en regelmatig gingen we op bezoek bij mijn moeder of mijn moeder kwam op bezoek bij ons. Als mijn moeder op bezoek kwam, voelde ik mijn moeder. Ik zag aan haar lichaamstaal hoe zij zich van binnen voelde. Ik zag het niet alleen. Ik voelde het ook. Voor het eerst werd ik mij ervan bewust dat ik andere mensen kon voelen.

Opnieuw over mijn grenzen heen

Mijn eerste echte eigen woonruimte. Ik voelde me thuis en was zo blij met mijn eigen plek. Ik had er echter ook stress van, want ik was zo zuinig op mijn kamer en spullen. Als ik alleen of met mijn vriendin thuis was, was ik ontspannen. Als er anderen in mijn kamer kwamen dan kreeg ik spanning. Als ik mensen te eten had, ging ik bijvoorbeeld stofzuigen terwijl ze nog aan tafel zaten. Ik wist wel dat het best vreemd was, maar de drang om het netjes te houden was sterker. De chaos en onrust waarin ik had geleefd als klein meisje wilde ik nooit meer. Al bij een beetje rommel kreeg ik onrust. We moesten er soms wel om lachen. Het werd na verloop van tijd wel iets minder. Mijn vriendin was super makkelijk. In haar ruimte werd er voornamelijk geleefd.

Toen ik een vriendje kreeg, moest ik mij over die stress heen zetten. Ik geef een aantal voorbeelden om een indruk te schetsen. Ik wil de focus hier niet op hem richten. De kans om hem een zondebok te maken is heel makkelijk, maar ik was hier ontvankelijk voor. Binnen heel korte tijd trok hij bij mij in. De één na de andere blow of sigaret maakte brandgaten in mijn vloerbedekking of bank. Dan was hij bijvoorbeeld in slaap gevallen of was zijn ´peuk´ per ongeluk uit de asbak gevallen. Ik liet het wel merken dat ik dat niet leuk vond, maar mijn boodschap kwam niet aan. Het voelde of mijn huis, mijn ruimte langzaam werd overgenomen. Het voelde alsof ik totaal geen controle meer had over mijn eigen ruimte. Hij nodigde doordeweeks tot laat in de nacht zijn vrienden uit. Mijn ritme en rust werden hierdoor verstoord. Onze normen en waarden liepen enorm uit elkaar. Dan lagen er opeens weer 150 pillen in mijn vriezer. Ik kon er echt niet mee leven, maar wist niet wat ik ermee aan moest. Waarschijnlijk had hij niet eens in de gaten hoe erg ik er last van had. Waarom ik dit allemaal toeliet, wist ik toen niet. Was dit nou allemaal omdat ik aardig gevonden wilde worden? Ten koste van mijzelf. Dol verliefd was ik niet eens. Hij was gericht op zichzelf. Ik was vooral gericht op hem en begon enorm aan mezelf te twijfelen. Was ik nou zo’n zeur? Was ik het niet waard? Oude mechanismes kwamen in werking. Opnieuw liet ik iemand over mijn grenzen heen walsen. Mijn gevoel gaf heel duidelijk aan dat het niet goed voor me was en toch ging ik er mee door.

Van verdoving naar een heerlijk isolement

In de weekenden werkte ik in een restaurant. Heel gebruikelijk was het daar om tijdens het werken cocaïne te snuiven. Ik werkte daar al vanaf mijn vijftiende jaar. De eerste jaren wist ik het wel, maar deed ik er niets mee. Ik vond het wel interessant wat ze deden. Een paar jaar later kon ik in een discotheek de verleiding niet weerstaan. Iemand bood het mij spontaan aan. Zo avontuurlijk en nieuwsgierig als ik was, nam ik het aan. In het begin nam ik het af en toe in het weekend op mijn werk. Net als alle anderen. Naarmate mijn huis langzaam werd overgenomen, ging ik mij steeds meer aanpassen en mij steeds slechter voelen. Toen hij naast xtc ook nog eens cocaïne ging verkopen, werd het voor mij steeds moeilijker om ervan af te blijven. In plaats van dat ik mijn gevoelens volgde en het uit maakte, ging ik mijn gevoelens steeds meer onderdrukken en verdoven.  Ik raakte erin verstrikt. De buitenwereld had hier geen idee van. Ik zorgde er wel voor dat ik gewoon bleef functioneren. Het was ook niet zo dat ik heel veel gebruikte. Het was net genoeg om de pijn in mezelf te verdoven. Naast dit had ik natuurlijk nog meer maniertjes mijn binnenwereld te onderdrukken. Ik was me er wel van bewust en wist ook dat ik het niet moest doen. Om te zorgen dat het verder uit de hand zou lopen, biechtte ik alles aan mijn moeder en mijn vriendin op. Zo kon het niet langer.

Gelukkig stond ik op het punt om voor een half jaar verplicht stage te lopen in het buitenland. Ik kreeg een stageplek toegewezen in Brussel. Hij bleef in mijn huis wonen. Dit bleek het beste wat mij op dat moment kon overkomen. Met mijn moeder ging ik op zoek naar woonruimte. Ik vond een pension in Zaventem waar ik een klein kamertje van 2m bij 2,5m kreeg. Er stonden een eenpersoonsbed, een tafeltje en een kast. In de lucht hing een televisie. Elke dag liep ik vier kilometer naar het hotel en terug. Ik stond vroeg op en moest tot laat werken. Heel hard werken, maar dat vond ik niet erg. Ik ging vroeg naar mijn bed. Ik deed mijn boodschappen. Ik had dagelijks structuur. Soms sprak ik af met vriendinnen die ook in de omgeving van Brussel stage liepen. Ik was alleen en toch bloeide ik helemaal op. Alle directe invloeden van buitenaf waren weg. Geen invloed meer van mijn ouders en gedoe. Geen zorg meer voor een ander. Geen stress meer van iemand die geen rekening hield met mijn grenzen en manier van leven. Ik kreeg meer vrienden en bleef in de weekenden steeds vaker in België. Mijn vriendin kwam ook gezellig mijn kant op en bleef logeren.

Tijdens mijn afwezigheid ging hij dagelijks naar een sportschool waar hij een andere vrouw leerde kennen. Dat wist ik toen nog niet. Bij terugkomst bleek hij bij die andere vrouw te zitten. Dit maakte mij zo boos. Ik was weer terug bij mezelf en kon alles beter in perspectief zien. Eigenlijk was dit een cadeautje en kwam het precies op het juiste moment. Ik belde die vrouw op. Hoe ik aan haar nummer kwam, weet ik niet meer precies. Ik vroeg of hij bij haar was. Alle opgekropte boosheid en frustratie gierden door mijn lijf. Mijn lijf strak gespannen, maar vastberaden. Het interesseerde me niets wat hij ervan zou denken. Eerst ontkende ze het maar later gaf ze het toe omdat ik doorzette. Ik gaf haar aan dat hij zijn spullen gelijk kon halen en anders zou ik het op straat zetten. Dit was voor het eerst dat ik zo sterk mijn eigen grens voelde en er ook nog eens naar durfde te handelen. Het voelde als een persoonlijke overwinning. Na mijn telefoontje was ik zo ongelofelijk trots en opgelucht dat mijn vriendin en ik samen alle spanning eruit moesten dansten, keihard muziek aan, mee schreeuwend, dansend de woonkamer door en op de salontafel. Dit nooit meer. Genoeg was genoeg. Op naar een nieuw leven………

Blog 7 wordt op zondag 6 augustus geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je email adres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog is geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 6, Samen zijn appeared first on De Vrije Kameleon.

Blog 2 Radeloos kwam misschien wat rauw binnen. Om mijn volgende ervaringen te delen, denk ik dat het goed is iets meer achtergrond informatie en context te delen. Een uitgebreidere blog over mijn kindertijd zal een van mijn laatste blogs zijn, verwacht ik.

Mijn kindertijd

In mijn kindertijd rond 1979 ging de relatie van mijn ouders slecht. Mijn moeder was in de war en verliet ons huis. Ze dacht dat het beter was ons als kinderen thuis achter te laten. Ik bleef vanaf mijn vierde levensjaar achter bij mijn vader. Wat er precies met mijn moeder aan de hand was, wist ik op dat moment niet goed. Daar werd niet over gesproken. Mijn vader werd een man alleen met twee jonge kinderen en een fulltime baan. De afwezigheid van mijn moeder moest praktisch worden opgelost. Het gevolg was dat ik elke dag werd opgevangen door de buurvrouw, oppas, mijn kleuterjuf en ouders van school. Op maandag speelde en at ik bij een vriendin. Op dinsdag ging ik naar mijn kleuterjuf. Op woensdag lunchte en speelde ik bij een andere vriendin en ga zo maar door. Ballet, paardrijden, tapdansen, alles werd georganiseerd door kennissen en ouders van vriendinnen. Ik kwam op heel veel verschillende plekken terecht en werd geconfronteerd met veel verschillende situaties en mensen. Overal wist ik mij heel goed aan te passen.

Door de ouders werd ik ook vaak verwend. Ze maakten lekker warm eten klaar of haalden speciaal voor mij selderie salade, aardbeienjam op witbrood of pennywafels in huis. Die aandacht en gezelligheid hebben mij veel gebracht. Het gaf me een gevoel van geborgenheid. Maar het was niet mijn thuis. Ik voelde mij vaak anders dan de rest. Mijn thuissituatie was anders en ik voelde mij ook anders. Een echt gezinsleven hadden wij thuis niet. In de avond aten we wel met elkaar, maar daarna deed iedereen weer zijn eigen ding. Als er gesprekken waren dan gingen ze over werk, politiek, het nieuws en belangrijke wereldzaken als Stop de Bom en de anti-apartheid beweging. We hadden geen gesprekken over de dagelijkse dingen die ik meemaakte of dingen die ik leuk vond. Daar was geen ruimte voor. We hadden wel veel humor en soms was er ook gewoon heel veel stilte in huis. In de avonden waren er vaak politieke vergaderingen aan huis. Als klein meisje zat ik dan bij iedereen aan tafel. Ik vond dat wel gezellig. Zodra de vergadering begon werd het saai en ging ik alleen naar boven televisie kijken of zelfstandig naar bed. Na afloop bracht mijn vader nog warme anijsmelk. Aandacht voor mijn belevingswereld en vooral voor mijn gevoelswereld was er thuis niet. Ook niet op school of bij anderen thuis. Ik voelde en zag van alles, maar kon het nergens kwijt. Lag het aan mij? Was ik teveel? Ik haakte af met vertellen en vragen stellen. Ik leerde flexibel, sterk en zelfstandig te zijn.

In de tussentijd was mijn moeder afwezig. Heel af en toe ging ik bij haar op bezoek. Rond mijn zevende jaar kwam ze meer structureel in beeld. De scheiding was officieel. Hierdoor kwam er geld vrij en kocht mijn moeder een huis op loopafstand van mijn vaders huis. Er werd een regeling getroffen dat mijn broer en ik om het weekend bij mijn moeder konden slapen. Ik was heel zelfstandig en verplaatste mij van het ene huis naar het andere huis. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het best lastig voor mijn moeder was. We waren zo lang van elkaar verwijderd geweest. We hadden onvoldoende tijd samen gehad om een gezinsstructuur op te bouwen. En om het weekend met elkaar samen zijn, zorgde er ook niet voor dat we echt een gezin konden vormen.

In de weekenden bij mijn moeder kon ik meer mezelf zijn. Er waren weinig tot geen regels. Mijn moeder was open minded. Misschien iets te open en niet hoe een moeder misschien hoort te zijn. Ze was anders dan anderen. Bij mijn moeder thuis waren schoolprestaties niet belangrijk. Ze geloofde niet in het schoolsysteem. Het ging bij mijn moeder thuis om creativiteit, gevoelens en persoonlijke ontwikkeling. Mijn moeder had het zwaar met de scheiding en met zichzelf. Ze was ook wel vaak afgeleid en voor mij niet helemaal aanwezig. Zodra ik binnen kwam, voelde ik direct de stemming van mijn moeder. Ze had de neiging om veel in bed te liggen of met een dekentje op de bank en was vaak somber. Ik probeerde er zoveel als mogelijk voor haar te zijn, luisterde naar haar verhaal, stelde haar vragen. Ik was gericht op haar geluk. Als zij gelukkig was, kon ik ook gelukkig zijn.

Een nieuwe periode brak aan

Mijn wereld werd vanaf de vijfde klas steeds groter. Als tiener werd mijn focus verlegd van mijn ouders naar mijn vrienden. Ik kreeg meer vrijheid en vertoefde steeds meer op straat. De veilige gezinnen van school werden ingeruild voor vrienden op straat. We gingen veel op avontuur. Met vriendinnen naar de Uithof om te schaatsen, naar de kermis, op straat hangen, in de zomer naar het strand, met oud & nieuw kerstbomenjacht, enzovoort. Ik leerde al heel gauw dat ik op straat veel aandacht kreeg. Ik voelde me gezien en kreeg bevestiging. Hoe vrouwelijker ik werd, hoe meer aandacht ik kreeg. Met buurjongens en een aantal vriendinnen in portieken, bossen en parkjes hangen. Muziek luisteren op straat. Mijn eerste tongzoen en wat geflikflooi. Ik zag er veel ouder uit voor mijn leeftijd. Ik blondeerde mijn haar, kocht mijn eigen kleding van mijn kleedgeld en deed make up op. Ik rookte sigaretten en heel af en toe een blowtje.

Ik werd minder afhankelijk van mijn ouders. De straat gaf mij meer kracht. Precies in die periode kwam mijn vader zijn Boliviaanse vriendin bij ons in huis wonen. Ze had natuurlijk de beste intenties. Ze was een vrouw met andere opvattingen, normen en waarden. Er ging thuis een andere wind waaien. En begon zich met mij te bemoeien. Terwijl ik daar op dat moment helemaal niet meer op zat te wachten. Ik had mijn eigen leven. Ik voelde mij minder afhankelijk van thuis. Ze vond natuurlijk dat ik de verkeerde vrienden had. Vragen als wat doen hun ouders voor werk? Wat hebben ze voor schoolniveau? En als ik vriendinnen meenam naar huis kregen ze een heel kruisverhoor. Ook werd er voor het eerst aandacht besteed aan school. Ze verwachtte meer prestaties. Achteraf had ze gelijk, maar op dat moment was ik helemaal niet in staat om te presteren. Ik liet de bemoeienissen met mijn persoonlijke leven niet toe. Liet me op dat vlak niets meer vertellen en deed waar ik zin in had. Al dat commentaar maakte mij extra opstandig en tegendraads. De bemoeienissen en zorgen sloten niet aan op mijn beleving. Ik voelde me op straat juist veel beter dan thuis en liet me dat niet afnemen. Om van al dat gezeur af te zijn, nam ik bijna nooit iemand mee naar huis of deed ik verslag van mijn dag. Ik kwam thuis om te eten en deed mijn ding. Ik hield me zover mogelijk wel aan de regels. Ik deed mijn taken, probeerde op tijd thuis te zijn. Ik kreeg een soort van dubbel leven, een spannend leven op straat en een aangepast leven bij mijn vader thuis.

Straat en mijn moeders ’thuis’ gingen beter met elkaar samen. In de weekenden had ik veel vrijheid dus was ik op straat. Iedereen kwam daar wel over de vloer. Ik vertelde mijn moeder alles. Ze keurde niets af en had altijd vertrouwen in mij. Dat versterkte onze band. Natuurlijk had ik ook daar wel eens een grote mond. Voor mijn gevoel zat er naar haar vooral veel pijn van het gemis van een echte moeder. Mijn afhankelijkheid van mijn ouders werd door het vergroten van mijn wereld minder zwaar, maar dit mechanisme werd doorgetrokken naar mijn vrienden. Ik wilde wel heel graag lief gevonden worden en deed daar alles voor. Ik was een allemansvriend, een pleaser, een clown. Ik liet mijn eigenwaarde afhangen van de bevestiging van mijn vrienden. Mijn aandacht lag net als in mijn kindertijd buiten mezelf. Ik ging alle kanten op, waaide met alle winden mee en leerde allerlei maniertjes hiermee om te gaan. Net als een kameleon paste ik mij aan elke situatie haarfijn aan.

Mijn fijngevoeligheid en aanpassingsvermogen zijn eigenschappen die mij hebben geholpen te overleven. Ik heb heel lang ‘redelijk goed’ op deze manier gefunctioneerd. Totdat ik in een situatie terecht kwam dat ik zo over mijn grenzen heen was gegaan dat mijn lichaam stopte met functioneren. Ik moest veranderen. Het stellen van grenzen werd mijn uitdaging…..

Blog 4 wordt in plaats van op de eerste zondag van de maand op zondag 30 april geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 3, Als een Kameleon appeared first on De Vrije Kameleon.

Het leek of de grond onder mijn voeten wegzakte. Alsof ik soms nog net wat gras om me heen kon vastpakken om niet verder de afgrond in te glijden. Ik zakte steeds dieper de afgrond in. Voelde me van binnen radeloos, machteloos en totaal in de war. Ik kon niet meer helder nadenken. Ik wist niet meer wat goed was. Wat ik moest doen? Het was eng. Was ik boos of verdrietig? Ik wilde vluchten. Ik wilde vechten. Ik was tot alles in staat, maar toch deed ik niets…….

Boosheid was bijna nooit gericht op een ander. Ik voelde me afhankelijk van anderen. Ik wilde niemand boos maken. Ze moesten mij aardig vinden. Daar had ik alles voor over. Boosheid richtte ik vaak op mezelf. Ik durfde niet te voelen wat ik voelde. Het was zo overweldigend dat ik niet in staat was erbij te blijven. Ik ging vaak eten, was altijd heel erg druk met van alles om maar niet te hoeven voelen. Vooral met vriendinnen en vrienden op straat. Soms was het zo pijnlijk dat ik alleen maar met de gedachte in mijn hoofd liep dat ik er maar beter een einde aan kon maken. Maar ik durfde dat ook niet te delen, want ik begreep niets van mezelf. Hoe moest ik uitleggen wat er met mij aan de hand was. Ik had heel goed geleerd hoe ik mij aan de buitenwereld moest aanpassen om geaccepteerd te worden.

Dit verhaal gaat over de eerste keer dat het ik me onveilig voelde buiten op straat. Er waren eerder echt wel onveilige situaties geweest. Maar deze keer raakte ik mijn controle kwijt. Terwijl ‘de straat’ al een paar jaar mijn thuis was. Ik was dertien en zat in de brugklas. Zoals altijd hing ik met wat vriendinnen op straat. Ik had al heel vaak verkering gehad. En was ook een beetje ‘verslaafd’ aan het verliefd zijn en vooral op aandacht. Op zoek naar spanning, een eerste kus, maar mijn aandacht verslapte ook vaak weer snel. Ik weet niet meer precies waar ik hem tegenkwam. In mijn herinnering was het een koffieshop. Hij gaf mij aandacht. Een andere soort aandacht dan ik kende. Ik voelde dat hij mij wilde hebben. Dat was best een prettig gevoel. Iemand die mij zag en mij blijkbaar de moeite waard vond om zijn best voor te doen. Mijn eerste vriendje. Hij zat niet op school, werkte niet. Hij dronk en blowde veel, echt een jongen van de straat. Ik voelde me tot hem aangetrokken. Wat ik ook voelde, is dat ik voor hem wilde zorgen. Ik zag dat hij iets liefs had. Laten we zeggen dat we elkaar aantrokken. In het begin was hij nog redelijk ‘lief’, ik kreeg cadeautjes, hij zocht me vaak op, etc. Echter hoe verder in de tijd, hoe dieper we verstrengeld raakten in een patroon van aantrekken en afstoten.

Hij wilde met mij naar bed. Tegen mijn zin in, liet ik me overhalen. Zelf was ik niet duidelijk genoeg in het bewaken van mijn grens. Want wat als hij mij daardoor niet meer lief vond? De seks met hem werd steeds agressiever. Hij speelde met mijn gevoelens. Hoe meer we in het patroon terecht kwamen van onze eigen pijn, voor mij het gevoel dat ik niets waard was, hoe gekker we werden. Hij dominant en een grote bek en ik naïef en steeds afhankelijker van hem. Hij werd steeds meer ambivalent in zijn gedrag, want soms was hij dan ook even lief. Ik gaf mijn grenzen steeds meer op. Ik voelde mijn grens wel en was me ervan bewust dat ik vastzat. Op de een of andere manier moest ik uit de situatie moest stappen, maar durfde niet. Waarom durfde ik niet voor mijn eigen grenzen te gaan staan? Om de verbinding die er was, hoe slecht ook, in stand te houden of te herstellen zodra deze verbroken werd. Hij speelde met mijn gevoelens. Het werd ‘een spel’ van controleren, grenzen oprekken, aantrekken en afstoten. Ik werd er helemaal gek van. Het leek alsof de grond onder mij weg zakte, dieper en dieper. En hoe stoer ik me ook gedroeg op straat. Van binnen was ik niets waard. In ieder geval dat voelde ik zo. Hij had me zover gekregen dat als hij mij boos verliet, ik achter hem aanfietste. Ik hem pijpte waar zijn vrienden bij waren. Ik heb hem zijn gang liet gaan toen hij mijn vriendin wilde uitkleden en aanranden. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Dit was mijn eerste bewuste kennismaking met mijn onstabiele basis. Ik had gedachten dat ik niet meer wilde leven, voelde mij eenzaam en alleen. Ik kon niet goed nadenken en was in paniek. Hij was erg jaloers en beperkte steeds meer mijn vrijheid. Hij stond me vaak op school op te wachten. De rector van school die er een keer iets van zei, werd meteen de bril van zijn neus af geslagen. Ik werd steeds wanhopiger.

In de zomer toen ik een andere jongen ontmoette, voelde ik me sterk genoeg het uit te maken. Ik ging ook gelijk met de ander naar bed die meteen in me klaar kwam. Een morning afterpil ophalen bij de Rutger Stichting bleek de oplossing. Ik weet eigenlijk niet waarom ik meteen met die ander naar bed ging? Dacht ik dat ik hierdoor mezelf meer indekte om van hem af te komen? Of was het mijn grenzeloosheid? Toen hij hoorde dat ik met een ander omging, stond hij mij met een pistool voor het huis van mijn vader op te wachten. Op het moment dat die andere jongen naar buiten kwam, sloeg hij hem in elkaar. Deze nieuwe verkering duurde niet lang. Het waren maar twee weken maar dit was net lang genoeg om de grens te trekken en hem te weren. Toen de moeder van die vriendin te horen kreeg wat er allemaal speelde, hebben mijn vriendin en ik samen aangifte gedaan. Die ik later zelf weer introk. Het voelde niet zuiver om alle schuld bij hem neer te leggen. Ik voelde me ook verantwoordelijk voor wat er was gebeurd.

Vanaf dat moment begon ik mijn verhaal te delen met mijn omgeving en kreeg hierdoor aandacht. Ik was nog een tijdje goed in de war. Ik vertelde anderen mijn ‘zielige’ verhaal. Ik huilde veel. Ik had last van paniekaanvallen, hyperventilatie en viel vaak flauw. Ik deed dit niet met opzet. Mijn gedrag leverde mij wel iets op. Mijn ‘slachtoffer’ gedrag leverde mij aandacht op.

Steeds vaker ging ik met jongens naar bed. Naar bed gaan met iemand werd voor mij een handeling. Ik noem het een handeling omdat het zonder gevoel was. Ik was ‘gevoelloos’ en telkens op zoek naar spanning. Wanneer de spanning verminderde, ging ik op zoek naar de volgende uitdaging. De relaties duurde vaak maar even, vaak niet langer dan drie maanden. Ik voelde me heel eenzaam, alleen en hulpeloos. Maar ook weer heel krachtig omdat ik hierbij de controle had. Die afhankelijkheid en radeloosheid wilde ik nooit meer voelen. Eten, seks, drukte om me heen en roken waren goede afleiders van mijn gevoel. Mijn school stond niet bovenaan mijn lijstje. Sociale contacten op school wel, maar leren had niet mijn aandacht. Ik had gewoon veel te veel afleiding. Op de middelbare school werd ik behandeld alsof ik het ook niet kon. Tja, zo’n stereotype straatmeid kon toch ook niet heel slim zijn?

Deze ervaring heeft heel veel impact gehad op mijn verdere jeugd en was hierdoor aardig beschadigd. Ik was op dat moment ook het perfecte slachtoffer en hij de perfecte dader voor een destructieve ‘kinderlijke’ relatie. Thuis bij mijn vader, mijn ouders waren gescheiden, werd ik steeds opstandiger. Hoe aangepast ik ook was als klein meisje, hoe opstandiger ik werd als puber. Deze ervaring werd het moment in mijn herinnering dat het zichtbaar niet goed ging. Ik dacht dat dit een incident was. De oorzaak van mijn gedrag zat echter veel dieper. Dat er iets goed mis was in de verbinding met mezelf en mijn ouders wist ik toen nog niet……

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 2, Radeloos appeared first on De Vrije Kameleon.

Mijn verhaal had ik in eerste instantie voor mezelf geschreven. Het schrijven werkte toen erg helend. Vooral het erkennen van mijn kleine meisje en haar ervaringen waren belangrijk. De rode draad van mijn verhaal is mijn persoonlijke ontwikkeling en groei. Een beschrijving van de weg die ik heb gelopen. Ik heb veel doorgrond en ervaren om uiteindelijk mezelf te kunnen zijn. Eigenlijk was alles er al. Heel diep van binnen verstopt. Elke laag die ik als bescherming had opgebouwd om te overleven heb ik onderzocht, omarmt en soms losgelaten. Mijn verleden en mijn ervaringen zijn onderdeel van mij.

Het delen van mijn geschiedenis voelt als één van mijn laatste stappen in het zichtbaar maken van mezelf. Ik vlucht en schaam me niet meer. Voel me ook niet meer schuldig. Alles wat ooit verborgen was, mag er zijn. Van nature ben ik best vrolijk en open, maar had ook vele maskers. Ik wist precies welk gedrag wenselijk was binnen verschillende situaties. En kon me aan iedereen en elke situatie aanpassen, net als een kameleon. Wist me vaak heel goed voor te doen, maar diep van binnen voelde ik diepe pijn. Ik heb me vaak heel alleen gevoeld met al mijn bijzondere levenservaringen, gedachten en gevoelens. Voelde me anders en durfde dat niet echt te laten zien. Bang niet goed genoeg te zijn en afgewezen te worden. Soms dacht ik zelfs dat ik het er maar mee moest doen. Sinds ik inzicht heb in die angst, kan voelen en mijn kwetsbaarheid durf te delen, ervaar ik mijn eigen waarheid en kracht. Ik ben best trots op waar ik vandaan kom en wie ik nu ben.

Als je me echt zou kennen, zou je weten dat ik het ook best wel spannend vind mijn bijzondere levenservaringen in het openbaar te delen. Vooral nu ik mijn eerste blog met jullie deel, voel ik wat spanning in mijn lijf, heb een verhoogde hartslag en onzekerheid. Maar ook dat mag er nu zijn.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal en geschiedenis. In elk verhaal spelen ervaringen, gevoelens en emoties. En die dragen we met ons mee. Soms belemmeren die ervaringen ons in het huidige moment. Heb je het gevoel dat je in sommige situaties niet tot je recht komt? Weet je niet hoe je hiermee moet omgaan? Je kunt hier verandering in brengen door jouw onzuiverheden op te zoeken en erbij te blijven. Ermee aan de slag te gaan. Zodat je jouw vaste patronen kunt doorbreken.

Ik werd belemmerd in mijn functioneren. Wat ik daarbij ben tegengekomen en hoe ik ermee ben omgegaan, beschrijf ik in mijn ervaringsverhalen. Mijn kennis komt dus niet alleen uit boeken en opleidingen, maar vooral ook door mijn levenservaring. Inmiddels kan ik zeggen dat ik mijn belemmeringen heb kunnen omvormen. Maar het blijft met alle afleidingen en verleidingen een uitdaging bij mezelf te blijven.

Binnen mijn praktijk kom ik veel thema’s rondom hechting tegen. In onze kindertijd worden we gevormd en lopen we beschadigingen op. We ontwikkelen maniertjes en patronen om te ‘overleven’. Die maniertjes en patronen kunnen ons later in ons leven enorm in de weg gaan zitten. Het verhaal van de persoon (of groep) wordt zichtbaar en mag er helemaal zijn. Mijn focus is lichaams- en systeemgericht. Ik breng vertraging. Laat je ervaren en voelen en aanwezig te zijn en blijven in jouw lichaam. Iedereen heeft zijn eigen antwoorden op zijn vragen. Tijdens de ontmoeting probeer ik aanwezig te zijn zonder oordeel, mening of advies. Hierdoor ontstaat er ruimte voor persoonlijke ontwikkeling en groei. Ook binnen groepen zie je vaak repeterende patronen en maniertjes die het samenwerken kunnen belemmeren.

Ik ondersteun je om eerst de verbinding met jezelf te maken. Om vervolgens in het contact met een ander meer van jezelf te laten zien. Meer te gaan doen wat je voelt. En komt hierdoor meer tot je recht. En waar mensen meer tot hun recht komen, wordt de verbinding versterkt en kan de energie gaan stromen. Mocht je meer willen weten over wat ik precies doe, check dan mijn website. www.devrijekameleon.nl

Elke eerste zondag van de maand plaats ik een nieuwe blog, een ervaringsverhaal van mijn zoektocht naar vrijheid.

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

Warme groet,

Sirpa

Elke blog wordt in overleg en met goedkeuring ondersteund met een kaart van zinvol.nu.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 1, Mijn verhaal delen appeared first on De Vrije Kameleon.