Als kind paste ik me door mijn gevoeligheid en binnen de situatie waarin ik zat ‘teveel’ aan mijn omgeving aan. Dit overlevingsmechanisme (en andere patronen) leverde mij uiteindelijk meer nadelen op dan voordelen. Ik liep tijdens mijn leven meerdere keren vast. En ben hiermee aan de slag gegaan. Dit groeiproces heb ik in 2017 beschreven in een reeks van veertien ervaringsverhalen. 

Klik op Zoektocht naar vrijheid voor mijn persoonlijke levensverhaal.

In 20/21 heb ik praktijkverhalen gedeeld over hoe je voor jezelf vrijheid creëert. Ik heb mij vooral door wat ik in mijn omgeving en binnen in mij waarnam, laten inspireren.  

Klik op Vrijheid in de praktijk voor mijn praktijkverhalen.

In 22-23 ben ik een persoonlijk onderzoek gestart naar afwijzing in relatie met mezelf en mijn relatie met de wereld.

Klik op Vrijheid in Verbinding voor mijn persoonlijke- en mijn inziens ook zeer herkenbare collectieve verhalen.   

Warme groetjes,

Sirpa

De Vrije Kameleon

The post Downloads blogreeksen van De Vrije Kameleon appeared first on De Vrije Kameleon.

Dit is een blog die ik extra aan deze reeks toevoeg. Tot nu toe heb je waarschijnlijk de blogs ‘Open en echt contact’, ‘Ons gecreëerde persoonlijkheid’ en Mijn innerlijke breingevangenis’ gelezen (of geluisterd). Als je dat nog niet hebt gedaan, raad ik je aan dat wel te doen. Deze blog is daar namelijk een vervolg op.

De creatie van onze persoonlijkheid is veel breder dan ons belemmerende ontwikkelverhalen binnen onze gezinnen van herkomst. Naast de aanpassing aan het gezin van herkomst, heeft de persoonlijkheid zich ook aan de omgeving en samenleving aangepast. Hoe meer we de samenleving ingaan hoe meer we onze gezamenlijke ‘bril’ vanuit de omgeving krijgen aangeleerd. Zo doen wij het hier. Zo praten we met elkaar. Hier hebben we het over. En hier hebben we het vooral niet over. Wat belangrijk is en welke waarden we dragen. Dit zijn onze omgangsnormen en geaccepteerde behoeften. Dit mag en dit mag niet. We vervullen rollen op basis van verwachtingen. Zo kijken we naar dingen. Dat is ons mens- en wereldbeeld. Binnen de opgerichte systemen zoals bijvoorbeeld het onderwijs krijgen we stof aangeboden dat we volgens andere persoonlijkheden wat we moeten leren. Binnen een samenleving zijn verschillende subculturen. De ene subcultuur is beter aangepast dan de andere. Je voelt het als je er niet bij hoort. Intern hebben we dan ook een actief overlevingsmechanisme dat ervoor zorgt dat we ons er zo goed mogelijk op aanpassen.

Bovenstaande voorbeelden zijn een bundeling van kenmerken, zoals herhaaldelijke handelingen, reacties en gedachten die binnen een samenleving een collectieve dominante sociale en culturele gewoontevorming creëren. Wat ik zie is dat tot in de hoogste regionen binnen ons land, Europa en de wereld hiërarchie, macht en controle de boventoon voeren. Ik zie een diepe imprint van de boodschap ‘Survival of the fittest’ binnen onze maakbare wereld. Bij dit Darwinistische mens- en wereldbeeld voelde ik in mijn lichaam altijd een verstoring. Inmiddels begrijp ik waarom ik een verstoring ervaar bij het horen van deze theorie. Het concept wordt door de huidige machthebbers als hoogst haalbare samenleving gezien. Met het idee dat de ‘sterke individuen’ over alle ‘zwakkeren’ regeren. Mensen die in de opgerichte prestatiemaatschappij (maakbare wereld) kunnen meekomen, hebben de meeste kansen. Deze denkrichting en boodschap liggen onbewust diep en zeer gelaagd in onze persoonlijkheid, ons collectieve geheugen en opgerichte economische, politieke en sociale systemen opgeslagen. Deze theorie doet voor mijn gevoel de mensheid en onze samenleving tekort.

Wat ik mijn hele leven al waarneem, is namelijk een onderdrukking van het feminiene veld. Binnen onze huidige samenleving en bij veel persoonlijkheden zie ik een hyperfocus op de masculiene eigenschappen zoals logica, woorden, details, analyse, orde, controle, tijd en identificatie met het individu. Nu ik de link leg met het Darwinistische perspectief begrijp ik de disbalans tussen materie en spiritualiteit nog beter. Toch heb ik ook een zichtbare groei van het feminiene veld gezien. Door bijvoorbeeld het leren kennen van andere culturen. Of omdat mensen in de prestatiemaatschappij steeds meer vastliepen en met hun persoonlijke ontwikkeling aan de slag gingen.  

Er kwam ook meer aandacht voor beelddenkers in het onderwijs. Aandacht voor (hoog) gevoeligheid, voor systemisch kijken, trauma, voor collectief leren, voor ruimte, verbinding, coaching, mindfulness, yoga, ons lichaam en voelen, de kracht van het nu en nog zoveel meer. Het feminiene veld is van onze emoties, intuïtie, van beelden, het geheel en relaties zien, samenbrengen, spontaan, vrij, het nu moment en de identificatie met de groep. Belangrijk om te weten is dat ieder mens (mannen en vrouwen) zowel masculiene als feminiene eigenschappen in zich draagt. We zijn al heel en hoeven alleen maar meer in verbinding met onszelf en tot expressie te komen.

Ik heb al jaren het idee dat we als mensheid er klaar voor zijn door te groeien naar een andere vorm van samenleven. Waarin alle mensen meer tot hun recht komen door expressie van hun wezen en de aanwezige ruimte van meerstemmigheid. Willen we doorgroeien naar een samenleving waarin er veel meer onderlinge verbinding, vrijheid, autonomie en zuiverheid aanwezig is. Dan mogen mensen die vooral hoop als strategie hebben hun eigen ruimte meer innemen. En mensen met een macht strategie juist meer ruimte voor een ander leren dragen. We hebben hierin allemaal onze eigen verantwoordelijkheid te dragen. In plaats van meer ruimte zie ik juist een tegenbeweging opkomen, waarin onderdrukking van de groei door hiërarchie, macht en controle steeds weer meer de boventoon voert. Net zoals mijn innerlijke duivel dat doet wanneer ik uit mijn comfortzone van onzichtbaarheid wil stappen. Ik heb de onderdrukking eerst in de zorg en later in het onderwijs nadrukkelijk zien opkomen.

Sinds drie jaar zie ik deze onderdrukking ook zichtbaar in rest van de maatschappij opkomen. Alsof we worden aangestuurd door autoritaire ouderwetse mannen met sigaren. Kritisch zijn of anders denken mogen niet meer binnen onze huidige cultuur. Het is niet waar of het wordt ervaren als negatief. Daarmee gaat de deur vaak gelijk weer dicht met een grap over complotten of een andere manier van afwijzen. Cognitieve dissonantie is een grote verstoring binnen ons collectief. Het openstaan voor meerdere perspectieven en tolerant zijn, zijn lastig vanuit hiërarchie en een overlevingsperspectief. Deze collectieve verstoring is zo voel- en zichtbaar. Mocht jij tijdens het lezen last krijgen van deze automatische overlevingsreactie, probeer dan eens jouw tolerantie voor een ander perspectief op te rekken door jezelf af te vragen wat nou als het verhaal van de ander ook waar is? Je hoeft het niet voor jezelf meteen als waar aan te nemen, maar als een eventuele mogelijkheid naast jouw huidige waarheid. Hiermee creëer je meer innerlijke flexibiliteit, veerkracht en openheid. Als je dat voor jezelf creëert, creëer je het ook voor het collectieve veld.

Wat ik ook zie, is dat we door de politiek met behulp van de media worden overladen met angstscenario’s over onze gezondheid, klimaat, economie, vrijheid, etc. Mensen worden hierdoor extra in hun persoonlijke overlevingsstrategieën gezogen. Ik heb het altijd al wel gezien en gevoeld, maar tijdens Corona was de inzet en misbruik van macht voor mij helemaal duidelijk. Dit was voor mij het begin van het volledig bewust waarnemen van hoe het verdeel en heersspel tussen mensen wordt ingezet. Kun je je voorstellen hoe voorspelbaar mensen zijn als zij vanuit hun persoonlijke strategieën automatisch reageren en handelen? Als je meer macht wilt, kun je hier mooi misbruik van maken. Door bijvoorbeeld het in kaart brengen van alle reactiescenario’s en ons in voor en tegen groepen te framen. Om vervolgens die twee groepen vanuit onze collectieve traumavelden, dader (groot & macht), slachtoffer (klein & hoop/afhankelijk, klein & macht/opstandig) of redder (groot & hoop), tegen elkaar op te zetten en naar eigen hand uit te spelen.

Als we Corona als voorbeeld nemen, was er in de samenleving in eerste instantie veel saamhorigheid. Die saamhorigheid werd na een paar weken publiekelijk om zeep geholpen. Er werd gezegd dat er mensen waren die zich niet aan de regels hielden. Dit werd in talkshows, het nieuws of in de persconferenties telkens opnieuw herhaald. Het automatische gevolg was dat mensen elkaar gingen wantrouwen. De druk werd door de uitspraak van het nieuwe normaal opgevoerd. We zouden nooit meer terugkeren naar het leven van vóór Corona. Sommige mensen zagen dat de maatregelen niet in verhouding stonden of voelden dat er iets niet klopte. De diskwalificatie van mensen met een ander perspectief werd steeds duidelijker voelbaar en zichtbaar. Er ontstond een groep mensen tegen de maatregelen en een groep mensen voor.

Tijdens de eerste demonstratie werd de confrontatie tussen burgers en politie heel makkelijk uitgelokt. Het framen van deze ‘tegengroep’ kon hierdoor nog dieper worden ingezet. Waardoor de kampen voor en tegen steeds meer werden vastgezet. Mensen zijn mijn inziens door tegenkrachten tegen elkaar opgezet. In de ‘tegen’ groep werd de schuld van het verliezen van onze vrijheid bij de ‘schapen’ neergelegd. De schuld van de angst voor het virus werd bij de ‘wappies’ neergelegd. Er werd in beide groepen hele extreme complot informatie verspreid. Alsof al die mensen op basis van die informatie hun keuze hadden gemaakt. Waardoor tolerantie voor meerdere stemmen en verhalen in het collectief zichtbaar verdwijnt.

Dit mechanisme van voor en tegen werd met de vaccinatie campagne via de media, social media en politiek met uitsluiting, censuur, mind control en propaganda nog eens extra doorgezet. Velen reageerden vanuit hun automatische persoonlijkheid. Mensen reageren bijvoorbeeld met valse hoop en voelen zich afhankelijk. “De expert zal het wel weten.” Anderen schieten te hulp en/of offeren zich aan de autoriteiten op. “De overheid heeft toch het goede met ons voor.” “Je doet het toch voor een ander.” Weer anderen komen in verzet of gaan in de verdediging of worden boos en reageren dat op anderen af. En er zijn ook vele anderen die hun kop in het zand steken en/of meelopen.

De huidige wereld voelt voor mij helemaal op zijn kop. Ik zie veel afwijzende projecties en een negatief mensbeeld. Om mij heen zie ik een informatie oorlog die invloed uitoefent op het vernauwen van ons bewustzijn. Er mag in de media rondom verschillende thema’s maar één verhaal zijn. Alle dissonante stemmen worden negatief tot één tegengroep geframed. Uithoeken van voor of tegen zorgen ervoor dat we juist triggeren en bang zijn voor bij de ander aanwezige verschillen. Vanuit ons ‘survival of the fittest’ overlevingsperspectief is een ander een concurrent en een bedreiging voor ons bestaan.

Als je kennis hebt van ons automatische onbewuste brein, dan kun je mensen zo manipuleren dat ze precies doen wat je wilt. Helemaal wanneer iemand in angst is. Zonder dat ze het doorhebben dat hun ‘bril’ wordt gemanipuleerd. Zo onlogisch en onvoorstelbaar is dit niet. Bedrijven maken met hun marketing bijvoorbeeld ook gebruik van kennis over het manipuleren van het onbewuste brein. Waarom zouden persoonlijkheden die bijvoorbeeld op macht belust zijn of het grote geld najagen dit niet doen? Ik ben onder de indruk hoe makkelijk het beïnvloeden van mensen gaat. Het herinnert mij aan alle kennis die ik hierover heb en alle films, video’s en documentaires die erover zijn gemaakt.

Leiders, publieke figuren of instanties hebben door herhaaldelijke beïnvloeding (in woorden, incongruente boodschappen, groepsdruk, drang en dwang) onze ‘tolerante’ cultuur veranderd. Onze individuele en collectieve vrijheid van keuze, meningsuiting en gedrag is in onze samenleving aangetast. Mensen worden afgeleid en zijn vooral met elkaar bezig in plaats van met wat er zich achter de schermen voltrekt. Door de technologische ontwikkeling zijn mind control en informatie nog beter in beide uithoeken te manipuleren. Zonder dat je bewust bent, speel je mee en ben je een pion in het machtige verdeel en heersspel. Laatst zei een klant tegen mij “Jij past helemaal niet bij de tegen groep”. “Dat klopt” zei ik. Er is nog steeds een krachtige midden met ruimte voor verschillende verhalen, kleuren en perspectief. Die wordt alleen zoveel mogelijk weggehouden door censuur en diskwalificatie zodat er aan de voorkant maar twee labels overblijven: voor of tegen. Onder al onze verschillen zijn we in de kern allemaal met elkaar verbonden. We wensen in basis toch allemaal een vredige, veilige, gezonde, vrije en duurzame wereld. Echte duurzame oplossingen en ontwikkelingen komen dan ook van autonome mensen. Niet van leiders die de economische belangen van multinationals prevaleren en andere mensen hiervan afhankelijk maken en ze verzwakken door ze tegen elkaar op te zetten.

Als je met deze kennis op de geschiedenis terugblikt, dan zie ik deze verdeel en heers- en afleidingstactieken herhaaldelijk terugkomen. En als je goed voelt, kijkt en onderzoekt, dan zie je het. Zo verborgen is het dan eigenlijk ook weer niet. Gelukkig worden steeds meer mensen systeembewust en zien ze wat er achter de schermen gebeurt.

Maar let op! Zoals het spel zich buiten ons afspeelt, zo speelt het zich ook binnenin ons af. Het mechanisme achter wat werkelijk in de maakbare wereld zichtbaar is, is te vergelijken met onze persoonlijkheid en het mechanisme erachter, onze innerlijke breingevangenis. We zijn niet alleen van elkaar maar ook van onszelf verwijderd geraakt. Als je met bovenstaande kennis reflecteert op jouw eigen persoonlijkheid, weet jij ook dat je voor het onderdrukken van jezelf of onderdrukken van een ander bent gebruikt. Willen we onszelf bevrijden uit het collectieve traumaveld (van dader, slachtoffer en redder) die we in onszelf en/of de omgeving waarnemen, dan hebben we onszelf telkens weer van binnenuit te openen. Het vraagt eerlijkheid om onze persoonlijkheid en schaduwen onder ogen te komen. Bovendien vraagt het veel bewustzijn om in het nu aanwezigheid te zijn. Onze persoonlijkheid heeft het zo weer van ons overgenomen. In mijn volgende blog, dat over ons vrije hart gaat, ga ik hier dieper op in.

The post Vrijheid in verbinding, blog 4: Collectieve traumavelden appeared first on De Vrije Kameleon.

In maart 2020 werd tijdens de eerste persconferentie gezegd dat we allemaal het corona virus zouden krijgen. Het idee om met elkaar samen langzaam groepsimmuniteit op te bouwen, sloot aan bij hoe ik naar gezondheid kijk. Een spannend idee vond ik dat wel. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat het een ‘killervirus’ was. In april 2020 veranderde dit collectieve perspectief en werden we gebombardeerd met boodschappen over het nieuwe normaal en dat we alleen met een vaccin uit deze crisis zouden komen. Dat nieuwe perspectief past helemaal niet bij de manier hoe ik in het leven sta. Daar schrijf ik graag meer over.

Tijdens mijn leven ben ik opgevoed met het idee dat het beter is je lichaam en je immuunsysteem uit te dagen. Ik werd wel gevaccineerd tegen kinderziektes. Gewone ziektes zoals keelpijn moest ik overwinnen zonder ondersteuning van medicatie. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit antibiotica heb gekregen. Een keer via de tandarts, maar die werd aan de kant geschoven. Je kon dat beter uitstellen voor als je echt nodig zou hebben. Ik herinner mij nog dat ik met zware keelontsteking met koolbladeren om mijn nek lag. Dat hielp tegen de zwelling. Soms kreeg ik wat homeopathische middelen om mijn lijf te ondersteunen, maar meestal ging het uitzieken op eigen kracht.

Als klein meisje had ik in eerste instantie een ‘ouderwetse’ huisarts. Hij communiceerde niet prettig en kwam wat hard en autoritair over. Daar had ik last van. Toen ik oorpijn had en mijn huisarts mijn oor er bijna af trok, ben ik overgestapt naar een antroposofische huisarts. Die was zachtaardig en vriendelijk. Hij heeft nooit zijn autoriteit ingezet om mij te vertellen wat ik had en ermee moest doen. Hij luisterende naar mijn klachten en mijn eigen gestelde diagnoses. Naast het voelen van emoties voel ik zelf ook mijn lichaam heel goed. Bovendien heb ik in verbinding met een ander behoefte aan gelijkwaardigheid, autonomie en ruimte. Hij paste bij mij. Ik realiseer me nu nog meer hoe fijn deze samenwerking was. Hoe dankbaar ik daarvoor mag zijn in een wereld waarin dat blijkbaar nog steeds niet normaal is.

Mijn moeder vertelde mij als eerste over antroposofie en het holistische perspectief. Een mens is nauw verbonden met de aarde, de zon, de maan en de sterren. Hoe meer je verbonden bent met de natuur, hoe beter je je voelt. Alles hangt met elkaar samen. Iets kan niet bekeken of geanalyseerd worden door alleen naar een gedeelte van dat geheel te kijken. Onze omgeving, emoties, gevoelens, essentie, ons denken en lichaam zijn nauw met elkaar verbonden. Door mijn fijngevoeligheid en andere kijk op gezondheid stopte ik bijvoorbeeld 18 jaar geleden met de anticonceptie pil. Al die hormonen in mijn lijf voelde niet meer goed en ik wilde mijn eigen natuurlijke cyclus voelen en volgen. Ook heb ik bijvoorbeeld gekozen voor het aanpassen van mijn voeding om galsteen aanvallen te voorkomen in plaats van de standaard verwijdering van mijn galblaas.

Ik ben een bewust iemand en ik maak bewuste keuzes en afwegingen voor mezelf. Die maak ik op basis van mijn eigen gevoel, condities, perspectief en onderzoek. Als ik klachten heb, is het voor mij normaal eerst naar de oorzaak op zoek te gaan en alternatieve routes te lopen. Hierdoor heb ik onder andere zelf EMDR therapie, accupunctuur, bio-resonantie, mindfulness en een lichaamsgerichte benadering ontdekt. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel en mijn lichaam. Als er een symptoom optreedt, is er vaak iets onderliggend aan de hand. Medicatie voor een symptoom neem ik dan ook niet zo snel.

Ik ben altijd op zoek naar mijn eigen ervaringen en antwoorden. Als ik zelf de ervaring niet heb, ga ik op zoek naar informatie. Zo ook met het corona virus. Ik was in de eerste week best wel een beetje bang door alle overweldigende informatie in de media. Er zit in mij ook een klein bang meisje die, als zij wordt getriggerd en de overhand krijgt, een bepaalde passiviteit (bevriezing) en aanpassing veroorzaakt. Onze trauma’s en overlevingsmechanismen bepalen hoe we omgaan met angst. Hier heb ik in eerdere blogs al over geschreven. Ik kon gelukkig mijn angst doorvoelen (reguleren) waardoor ik niet bevroor en zelf op zoek kon gaan naar meer informatie over immuniteit en virussen. Dit gaf mij rust en vertrouwen in mijn lichaam en eigen immuunsysteem.

Omdat ik al snel geen angst meer had, kon ik de situatie veel meer vanaf een afstand waarnemen. Wat ik heb waargenomen in de aansturing van deze crisis is veel propaganda, angst makerij, perspectief- en gedragsbeïnvloeding en een autoritaire benadering. De media speelt een cruciale rol in het afleiden van onze waarneming, het zwart maken, framen en buitensluiten van andersdenkenden. Veel mensen nemen deze door de overheid voorgeschreven werkelijkheid over. Tussen mensen onderling is veel meer afstand ontstaan. Ik kan niet ontkennen dat ik (indirect) veel afwijzing heb ervaren. Omdat ik hier zo gevoelig ben, is het ook een hele mooie oefening geworden bij mezelf te blijven.  

Natuurlijk heb ik ook de corona vaccins bestudeerd. Vaccins ontwikkelen voor een snel muterend virus is een uitdaging. Het is ze in de afgelopen 100 jaar nog niet echt gelukt. Genoeg geleerde wetenschappers wisten van tevoren al dat het een herhaalrecept zou worden. Ik zal in mijn blog niet delen wat ik erover heb gelezen. Er is super interessante informatie die je zelf makkelijk op het internet kunt vinden. Op de TV mogen ze blijkbaar niet worden uitgenodigd. Discussie binnen de wetenschap krijgt mijn inziens onvoldoende platform. Wat mij opvalt, is dat veel mensen informatie missen. Bovendien mis ik binnen onze samenleving een bepaalde nederigheid voor onze ondoorgrondelijke natuur. We weten nog zoveel niet. In mijn ogen probeert de wetenschap antwoorden te vinden. Een eenzijdige benadering en een autoritaire houding vind ik daar zeker niet bij passen.

Ons immuunsysteem heeft een zelfhelend en lerend vermogen. Zolang ons lichaam bestaat, evolueert ons immuunsysteem. Het is zo’n bijzonder mechanisme. Zodra je in contact bent geweest met een nieuw virus, bouwt je lichaam immuniteit op. Eerst zijn de immuniteit cellen nog een paar maanden actief. Na verloop van tijd als je niet meer in contact komt met het virus, gaan ze naar je geheugencellen. Als je daarna weer in contact komt met een nieuwe mutatie van hetzelfde virus, worden de geheugencellen aangesproken en kan jouw lichaam het virus als dat nog nodig is opnieuw bestrijden. Dit mechanisme werkt bij het corona virus echt niet opeens heel veel anders.

Het is voor mij duidelijk dat zowel vaccineren als niet vaccineren risico’s met zich mee kan brengen. Voor mij voelt op een natuurlijke manier immuniteit opbouwen als de juiste keuze. Het is aan één ieder deze risico afweging met het oog op gezondheid zelf te maken. Het bijzondere is dat we inmiddels naast de persoonlijke gezondheidsafweging ook onze persoonlijke waarden mee moeten laten wegen. We doen het onder andere voor onze vrijheid, vakantie, familie in het buitenland, toegang tot de samenleving, voor een ander of door groepsdruk. Wie ben ik om een ander zijn of haar keuze te veroordelen? Ik weet toch helemaal niet wat iemand beweegt. Belangrijkste vind ik dat iedereen voor zichzelf bepaalt wat belangrijk voor hem of haar is en wat er met zijn of haar lichaam gebeurt. Als je er zelf voor kiest de afweging door een ander te laten bepalen, is die keuze ook aan jou.

Ik ervaar een minderheidsstem en -kijk op het leven en gezondheid. Deze minderheidspositie ken ik al mijn leven lang. Om te overleven en niet te worden buiten gesloten, heb ik mij in het verleden veelal mij op anderen afgestemd en als een kameleon aan mijn omgeving aangepast. Het geven van al die ruimte aan anderen heeft me veel energie en kracht gekost. Er is een punt in mijn leven geweest dat ik besloten heb mezelf niet meer te verlaten. Ik ben mezelf. Ik denk en voel voor mezelf en maak mijn eigen beslissingen op basis van mijn eigen werkelijkheid. En daar sta ik achter omdat ik weet dat het van binnenuit komt en uit mijn hart. In eerdere ervaringsverhalen hebben jullie over dit proces kunnen lezen.

Eindelijk kreeg ik pas zelf ook het corona virus. Ik had de weken ervoor ook heel veel van mezelf gevraagd. Misschien ook niet vreemd dat ik er op dat moment meer vatbaar voor was. Voor mij was het zeker niet zomaar een verkoudheid of zo. Normaal gesproken knap ik na één of twee dagen wel weer op. Nu heb ik twaalf dagen lang last gehad van hoofdpijn, smaak- en reukverlies, een aanhoudende vlammende verhoging en algehele malaise. Trouwens zonder mijn nauwe contacten te besmetten. Wat mij trouwens wel heeft verrast door alle verhalen. Wat ben ik blij dat ik me niet van mijn stuk heb laten brengen. Niet zoals vroeger mezelf heb verlaten door een overtuiging van een ander. Gelukkig is de zorgvuldigheid die ik naar mezelf voel inmiddels één die krachtiger staat. Ik ben dankbaar dat mijn eigen immuunsysteem is uitgedaagd. Daar wordt mijn lichaam alleen maar sterker van. Als mijn persoonlijke afweging onjuist was geweest, had ik ook de consequenties gedragen. Ik voel nog meer vertrouwen in en liefde voor mijn lichaam. Het heeft altijd haar best gedaan voor mij te zorgen. Mijn lichaam is mijn kompas. Het heeft mij laten voelen wat voor mij belangrijk is en heeft mij ook nu niet in de steek gelaten.

Ik ben mij ervan bewust dat deze blog mensen kan raken. Dat is natuurlijk ook helemaal niet gek. Zoals ik eerder deelde, raakt dit thema persoonlijke emoties, waarden en behoeften. Omdat mijn ego zich afgewezen heeft gevoeld, zit er bij mij een neiging de inhoud van mijn onderzoek uit de doeken te doen. Dit doe ik niet omdat deze blog over mijn perspectief gaat. Hoe ik naar de werkelijkheid kijk. Wat ik erbij voel en ervaar. In verbinding zijn met een ander gaat het niet over gelijk hebben. Verbinding gaat over onszelf zijn en de ruimte voor elkaar te dragen door onder andere elkaars perspectieven te respecteren. We zijn allemaal anders en dat zullen we ook altijd zijn. Alleen vanuit een gelijkwaardige autonome positie kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. Dan pas kunnen we met elkaar samen groeien, leven en zijn. Blijkbaar hebben wij mensen hier voor onszelf en met elkaar samen nog veel in te leren. Door mezelf zuiver zichtbaar te maken en mensen te ondersteunen met verbinding draag ik voor mijn gevoel bij aan een betere wereld.

The post Vrijheid in de praktijk, Blog 18: Ode aan mijn immuunsysteem appeared first on De Vrije Kameleon.

Als ik dit zo stevig ervaar dan moeten er mensen rondlopen die hier ook last van hebben. Ik deed een oproep aan mensen, die getriggerd zijn door het Corona virus en behoefte hebben aan oprechte aandacht. Een trigger is een situatie (mens of omgeving), in dit geval de Corona crisis, die onprettige lichaamssensaties en emoties creëert, zoals angst, stress, boosheid, etc. Deze oproep plaatste ik op mijn site en deelde ik middels verschillende social media kanalen. Diezelfde dag kreeg ik twee aanmeldingen. Eén van een bekende die gewoon even wilde kletsen en één van een onbekende jonge vrouw. Zij voelde zich na het lezen van mijn oproep aangesproken en had de moed contact op te nemen. We spraken af dat we in de avond elkaar zouden ontmoeten via de videochat van WhatsApp.

Om een praktijkvoorbeeld te geven van hoe je door de aandacht naar binnen te brengen angst kan transformeren naar kracht, beschrijf ik deze online chatsessie.

We stelden ons niet eens aan elkaar voor. Geen naam, achtergrond of rol die we vervullen in het leven. We zagen elkaar en hadden eigenlijk direct verbinding. Ik was aanwezig. En zij ook. Ze zat in een stoel. Ik kon alleen haar bovenlichaam waarnemen. Vroeg haar de ogen te sluiten en ondersteunde haar bij het gronden van haar lichaam. Ze voelde zich op dat moment redelijk ontspannen. Toen ik haar vroeg te vertellen over haar angst rondom Corona zag ik haar lichaam een beweging naar achteren maken. Er ontstond op verschillende plekken in het lichaam spanning.

Door deze lichaamssensaties rustig waar te nemen. Ze aan mij te benoemen en erbij aanwezig te blijven, ontstond er ruimte voor de emotie van angst. Iets waar we niet graag bij willen zijn. Het liefste bewegen we hier zelfs van weg. Het voelt onprettig. Vaak hebben we niet geleerd hoe hier mee om te gaan. Juist onder die angst zit onze kracht, ruimte en stilte ‘verstopt’. Naast een stevige gronding zorgde ik voor een interne hulpbron ervaring. Ik vroeg haar te voelen waar ze nog wel rust ervaarde in haar lichaam. Bij teveel stress en overlading kun je terug naar die plek in jouw lichaam waar nog wel ontspanning wordt ervaren. Een hulpbron ervaring toevoegen is belangrijk. Zo heb je altijd een escape als het even teveel wordt.

Er zijn ook externe hulpbronnen die je kunt inzetten. Een externe hulpbron kan bijvoorbeeld een fijne situatie zijn. Als het je teveel wordt dan schakel je over naar de fijne situatie. Je visualiseert deze prettige ervaring, voelt de lichaamsreacties en de emoties die bij de prettige ervaring/ situatie horen. Voor mij is dat een bekende plek in de natuur die ik visualiseer. Zodra ik dat doe, ontspan ik direct. Je kunt dan pendelen tussen twee situaties. De angstige situatie, in dit geval de Corona crisis, en een prettige situatie. Zo kun je jezelf reguleren en jezelf niet overladen met bijvoorbeeld nog meer angst. Jouw lichaam en gevoel moeten het wel kunnen dragen. Als we in stressvolle situaties worden getriggerd en er ontstaat angst, komt er regelmatig extra angst uit het verleden mee. Onze eerste ervaring in ons leven met stress wordt in ons reptielen brein en zenuwstelsel opgeslagen. Deze wordt dan geactiveerd bij een nieuwe stress ervaring.

Samen volgen we haar lichaam. ‘Wat voel je?’ Ik geef haar alle ruimte te voelen wat ze voelt. ‘Hoe voelt dat?’ Ik laat haar benoemen wat ze voelt. ‘Waar voel je dat?’ Ik laat haar in alle rust weer terugkeren naar haar lichaam om te voelen waar ze dat voelt. ‘Lukt het je erbij te blijven?’ Dit proces doen we allemaal in veel stilte, aanwezigheid van het bewustzijn en vertraging. Het lukt haar aanwezig te blijven en ze voelt haar angst. Via de ademhaling breng ik haar dieper in haar gevoel. Ademen betekent voelen. Ik vraag haar de handen te leggen op de plekken waar ze verdriet ervaart. Als een soort van troost. Ze vindt weer rust in haar lichaam. Ook ontstaat er een gevoel van eenzaamheid. Ze kan erbij blijven. Haar lichaam trilt, haar ogen bewegen achter haar oogleden, soms maakt haar lichaam weer een kleine vluchtbeweging. Dit is wat een lichaam kan doen. De spanning van stress en angst hadden zich vastgezet in haar lichaam en ontladen zich nu.

De spanning, het verdriet en de angst zijn verdwenen. Ze voelt haar stevige ademhaling en gronding. We brengen beweging in haar lichaam en masseren de plekken waar de spanning het meest was. Ik beweeg met haar mee en spiegel elke beweging. Ik adem met haar mee. We maken samen geluiden en ontladen.

Ze is stil en zit krachtig voor me met haar ogen dicht. Ik voel dat ze ruimte innemen best lastig vindt. Spreek haar toe dat er geen haast is en we alle tijd hebben. Ook om haar systeem de ruimte te geven dit fijne krachtige gevoel in te nemen. Te ervaren en te laten landen. Dit is zo’n belangrijke fase. In deze fase ontstaat er ruimte voor nieuwe verbindingen in de hersenen en haar autonome zenuwstelsel.

Na ongeveer een uur is de sessie rond. Even geen reflectie of denken na afloop. Maar een liefdevolle afsluiting met de afspraak de volgende ochtend te bellen. Wat intens. Zo dankbaar dat ik niet alleen mezelf kan reguleren in deze onzekere tijd, maar dat ik mensen die behoefte hebben aan liefdevolle aandacht ook kan ondersteunen zichzelf te leren reguleren. Ik vond het zo’n waardevolle sessie dat ik, in overleg met haar, besloot mensen een inkijkje te geven in hoe de eerste drie stappen; lichaamsbewustzijn ontwikkelen, emoties leren doorvoelen en zelfregulatie in de praktijk werkt.

In mijn praktijk maak ik verschillende sessies mee. Niet iedereen is al meteen in staat zo aanwezig te blijven bij de eigen lichaamssensaties en emoties. Mensen zitten vaak in hun hoofd. Ergens zitten blokkades. Ze bewegen vaak onbewust weg van onprettige sensaties en gevoelens. Als het nieuw voor je is dan is een eerste stap lichaamsbewustzijn ontwikkelen. Aanwezig zijn bij alles wat je voelt in het moment. Dit heeft tijd en beoefening nodig. Yoga, mediteren, mindfulness, ademen, massages of andere lichaamsgerichte vertragende oefeningen kunnen ondersteunend zijn aan dit bewustzijn verruimende proces. Het kan ook fijn of nodig zijn naar een coach of therapeut te gaan. Iedereen ontwikkelt zich op zijn eigen manier en tempo. Ben je nieuwsgierig geworden, lees dan ook mijn eerste blog van vrijheid in de praktijk waarin ik jezelf afgrenzen, zelfregulatie en verbinding beschrijf. Bovendien kun je op mijn website meer lezen over trauma en stress of andere interessante onderwerpen.

Lieve groet,

Sirpa van der Steen – Ilsink
De Vrije Kameleon

06-55831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 3, De aandacht naar binnen appeared first on De Vrije Kameleon.

De levenslessen van een paard Bert Vink van de Hofpas

The post Ervaringsverhaal paarden coaching appeared first on De Vrije Kameleon.

De Vrije Kameleon, zoektocht naar vrijheid.

The post Zoektocht naar vrijheid: Ervaringsverhalen van De Vrije Kameleon gebundeld appeared first on De Vrije Kameleon.

Jij en de ander(en)

Als jij iets ervaart in de ontmoeting met een ander, dan kan dit jou iets vertellen. De positieve eigenschappen die je in andere mensen bewondert zijn eigenschappen die je bij jezelf herkent. Mensen die je negatief beoordeelt, laten jou zien wat in jouw systeem nog ‘aangeraakt’ mag worden. Als ik mij in de ontmoeting met een ander voel afgewezen. Dan is er nog een deel in mij die zichzelf nog afwijst. Werk aan de winkel dus. Want iedere keer dat ik me geraakt of gekwetst voel, krijg ik de kans mezelf dieper te onderzoeken. Niet alleen ik. Iedereen.

‘Your perception of me is een reflection of you.’ My reaction to you is an awareness of me.’

Het is gaaf om wat je gespiegeld krijgt met een ander te delen. Om eerlijk te durven aangeven wat lastig is. De verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de geraaktheid te dragen. Om vervolgens samen te onderzoeken waar het vandaan komt. De ander oordeelt niet, maar kan met aandacht erbij blijven en ontvangen. Onderzoekt bij zichzelf of hij of zij er zelf iets mee kan. Zo groeien we met elkaar samen. Om dit samen te kunnen, is er lef, kwetsbaarheid en gelijkwaardigheid nodig.

De groep groeit

Binnen groepen speelt zich vaak van alles af. Als er een groep ontstaat of als je er nieuw bij komt, dan maakt de groep een ontwikkeling door. We wachten af, kijken de kat uit de boom. We oriënteren ons. Richten ons op overeenkomsten. Voelen goed wat wel en niet gewenst is. En wie het voor het zeggen heeft. Dit hoort erbij. We zijn sociale wezens zoals ik eerder in deel 1 beschreef.

Kom je dit met zijn allen goed door dan is er ruimte voor meer verbinding. Je vertelt wat meer over jezelf en voelt vertrouwen. Je kunt jezelf zijn, waardoor je ook kwetsbaarder durft zijn. Je ‘maskers’ wat meer af te zetten, Te delen, grenzen te stellen. Je groeit. Niet alleen jij. Ook de ander(en). De groep. In de praktijk zien we de groepsontwikkeling helaas vaak stagneren.

Onderstroom

Deze innerlijke en interactie processen en patronen fascineren mij al heel lang. En heb tijdens mijn opgroeien een gevoeligheid voor het waarnemen van deze signalen ontwikkeld. We houden ons groot, maken ons klein, houden het af, schuiven het van ons af, etc. Vanuit verschillende posities maken we met elkaar contact. Heel vaak voelen we dat we niet helemaal tot ons recht komen. En vaak hebben we niet in de gaten wat het effect daarvan op de ander (de groep) is.

Dit is ook de reden waarom ik graag met groepen mensen en paarden werk. Mensen worden in contact met een paard gespiegeld. In groepen gebeurt er van alles binnen de interactie. In verbinding met een paard is gaaf, maar wij mensen spiegelen elkaar ook. Dit is waardevolle informatie waarmee kan worden gewerkt. Ook binnen mijn één op één coaching staat de ontmoeting tussen ons beiden regelmatig centraal.

Omdat we het vaak lastig vinden echt contact met elkaar te maken, ontstaat er een onzichtbare stroom, de onderstroom. Dingen worden niet uitgesproken. Er is binnen een groep bijvoorbeeld wantrouwen en indirecte weerstand aanwezig. Gedoe over macht en onmacht. Meestal voel je het en hebben we het er niet over. Soms komt er iets aan de oppervlakte. En denk je. ‘Waar gaat dit over?’ Denk maar bijvoorbeeld aan families waar ruzies nooit worden uitgesproken. Teams waar niemand elkaar durft aan te spreken. Organisaties waar grote afstand tussen het management en de werkvloer bestaat, etc. En de meeste mensen hebben vaak de beste intenties. Tijdens een etentje, bij het koffiezetapparaat en bijvoorbeeld in de wandelgangen zoeken we mensen op waarvan we weten dat zij ons begrijpen en er hetzelfde over denken. Dit kan heel functioneel zijn. We zijn op zoek naar veiligheid. Maar als er te lang niets wordt besproken dan komen we terecht in een neerwaartse spiraal. Door de ervaring van onveiligheid komen mensen nog meer vast in hun pantser te zitten. En sluipen er binnen de groep collectieve gedragspatronen in.

Collectieve patronen

Het gaat nog veel verder dan dat. Vaak zie je dat mensen met dezelfde gedragspatronen voor bepaalde beroepen kiezen. Dat er binnen organisaties mensen worden aangenomen waarin we onszelf herkennen. Met als gevolg dat individuele gedragspatronen vaak collectief in de groep aanwezig zijn. En bepaalde patronen onderdeel van de cultuur worden. Om een voorbeeld te geven. In zorg en welzijn zie ik regelmatig dat het lastig is om voor jezelf op te komen. Jezelf te profileren. Ze maken zich vaak klein. In groepen waar de directeur de confrontatie uit de weg gaat, zie je in de groep hetzelfde gedrag terugkomen. Elkaar aanspreken is dan lastig. Want we hebben het zo leuk en gezellig met elkaar samen……

En natuurlijk zie je dat in gezinnen en families ook. We passen ons aan ons systeem aan. Lees ook deel 1.

Zichtbaarheid

Binnen mijn begeleiding neem ik waar, vertraag processen en leg belemmerende patronen bloot. Bovendien creëer ik ruimte en intervenieer waar nodig zodat de onderstroom boven komt drijven en zichtbaar wordt. We hebben het dan over zaken die er echt toedoen.

Net zoals de verbinding met jezelf nodig is om jouw koers te blijven voelen en volgen. Is dat hetzelfde voor een groep, team of organisatie. Stilstaan, processen vertragen en reflectie dragen bij aan het (collectieve) bewustzijn. Hoe doen wij het met elkaar samen? Wat is mijn aandeel in het geheel? Vooral in groepen waar de onderlinge afhankelijkheid  groot is, is het belangrijk de onderstroom aandacht te geven en de dynamiek bloot te leggen. Zaken die ertoe doen worden zichtbaar en bespreekbaar. Mensen durven hun kwetsbaarheid te delen. Maskers en harnassen worden afgedaan. Dit kan vanaf het eerste moment dat een groep ontstaat. Dan creëer je een gezonde groepsontwikkeling. En waarschijnlijk versnel je deze ook. Ook als de groep al langer bestaat, kun je opnieuw met elkaar verbinden. En de ‘vastgeroeste’ patronen in beweging brengen. En zo nodig loslaten.

Bewustzijn op jezelf en de groepsdynamiek zorgen ervoor dat er anders kan worden gehandeld. Hiermee wordt de individuele en collectieve vrije ruimte vergroot. Tegenstellingen, overeenkomsten, alles mag er zijn. Er ontstaat meer energie, gelijkwaardigheid en diversiteit. Vrijheid. Dit is de basis voor een succesvolle samenwerking en gelukkig samenleven.

Herkenning

Herken je jezelf of als groep hierin? Ik heb verschillende methoden om met jullie samen te werken en op onderzoek uit te gaan. Het is af en toe gewoon fijn om een buitenstaander mee te laten kijken, processen te begeleiden in samen werken, leven, leren en groeien.

Durf je de uitdaging met elkaar aan te gaan? Kom dan langs voor een vrijblijvende oriëntatie/ kennismakingsgesprek. Ik zou het super gaaf vinden om samen met jullie, de situatie te onderzoeken. Helpen om de onderlinge verbinding te versterken.

Ben je nieuwsgierig geworden? Stuur mij een pb via mijn website, Messenger of WhatsApp. Like mijn pagina op facebook als je het leuk vindt meer informatie te ontvangen in de toekomst of schrijf je in voor een notificatie op mijn website.

Warme groet,

Sirpa

De Vrije Kameleon creëert verbinding, zet kwetsbaarheid in als kracht en gaat voor echt contact (zichtbaar en zuiver).

www.devrijekameleon.nl

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’ (groepsverbinding) appeared first on De Vrije Kameleon.

En toen zat ik in 2015 opeens bij de Kamer van Koophandel. Zonder vooropgezet plan. Sinds mijn pubertijd had ik het idee dat ik voor mezelf wilde beginnen. Nu was het moment aangebroken. Keuzes vanuit mijn hart. Ik kende mijn talent en passie. Maar had geen vast plan. Zonder plan beginnen, voelde wel heel gek. Geen controle en in eerste instantie geen speciale focus. Vanuit ‘niets’ starten, vroeg veel vertrouwen in mezelf en in mijn praktijk. Ik begon met de veilige zakelijke inhoud van mijn opleidingen op mijn website. Al gauw kwam er steeds meer van mezelf bij en herschreef ik de tekst. Mijn praktijk staat zo dicht bij wie ik ben en waar ik vandaan kom. Eigenlijk ontstond het heel organisch. De naam van mijn boek werd de naam van mijn praktijk. De Vrije Kameleon staat voor het loskomen van het altijd maar aanpassen aan mijn omgeving. Mijn tatoeage, waarmee ik betekenis wilde geven aan mijn leven en mijn kracht, werd mijn logo. De vlinders van mijn logo staan voor vrijheid. We hebben allemaal het recht om vrij te zijn. We zitten vaak vast in de aanpassing aan onze omgeving, in een vaste structuur, bijvoorbeeld zoals het hoort en moet. Vast in onze patronen. Het losbreken van de vlinder uit de structuur staat voor individuele vrijheid en autonomie. Daar komt ook mijn slogan vandaan. ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’. Alles krijgt steeds meer betekenis. Het boek dat ik zoveel jaren terug schreef, bleek een reeks ervaringsverhalen (blogs) van mijn zoektocht naar vrijheid te worden op mijn website. Mijn aanpassingsvermogen en gevoeligheid die me altijd zo in de weg stonden, zet ik nu in als kracht. Sinds ik opleidingen en workshops volg die aansluiten bij mijn passie vallen de naam van mijn praktijk en het delen van mijn ervaringen nog meer op zijn plek. Bijzonder hoe die dingen lopen.

Mijn bijdrage 

Ik heb een talent voor contact met mensen. Ik observeer al mijn hele leven mensen omdat het in eerste instantie noodzakelijk was mij af te stemmen. Later omdat het mij fascineerde. Hoe gaan mensen met zichzelf en elkaar om. Hoe communiceren zij? Hoe wordt er geluisterd? Wat wordt er niet gezegd? Wat zie ik aan de lichaamstaal en wat voel ik in de onderstroom? Welke patronen zie ik? Inmiddels voel en weet ik dat ik mensen hier echt bij kan helpen. Als klein meisje was ik een ster in de omgang met mensen. Mijn voelsprieten en onderbuik gaven altijd al veel informatie. Hier maak ik nu ook gebruik van binnen mijn praktijk. Bovendien heb ik mij laten voeden en inspireren door mijn eigen ervaringen. Door mijn persoonlijke onderzoek, ook naar mijn schaduwkanten, ben ik in staat voor de ander echt ruimte te creëren, zijn of haar eigen keuzes te laten maken, onvoorwaardelijke en oordeelloze steun te bieden, het gevoel te geven veilig te zijn en zo nodig zachte ondersteuning te bieden. Alles wat er is en komt, mag er zijn.

Wat ik zelf heb ervaren en wat ik ook om mij heen zie gebeuren, is dat veel mensen het lastig vinden de verbinding met zichzelf en elkaar te maken. In de huidige maatschappij staat het denken centraal. Gaat alles snel en is veel hectisch en vluchtig. Hierdoor staat het in verbinding blijven met onszelf constant onder druk. De ‘controle en beheersing’ wordt alsmaar groter. Het komt van buitenaf, maar het komt ook van binnenuit. Het gevoel dat je niet goed genoeg bent, heeft van kleins af aan effect op ons zijn. We hebben ons vaak aan onze omgeving aangepast. En hierdoor onze eigen belemmerende patronen en maniertjes ontwikkeld om te ‘overleven’. Op een gegeven moment kunnen die in de weg gaan zitten.

Alles is met elkaar verbonden. Daar waar de energiestroom geblokkeerd is, probeer ik beweging te brengen. Ik geloof dat ondersteuning van een mens alleen via het hoofd niet werkt. Daarom heb ik naast mijn reguliere opleidingen mijn kennis verbreed met lichaams-, natuur-, en systeemgerichte benaderingen. En laat mij nog steeds inspireren door interessante lezingen, trainingen, workshops, opleidingen en ‘therapieën’ te volgen.

In de praktijk

Individuen

De kracht van ons voelen wordt niet (meer) gevoeld. Ons lichaam geeft zoveel informatie, maar we merken het niet op. Om ons eigen leven zelf te kunnen vormgeven binnen onze huidige maatschappij, is de verbinding met ons lichaam cruciaal. De energiestromen in en om ons lichaam zijn noodzakelijk om te functioneren. Het zenuwstelsel moet namelijk voldoende informatie kunnen ontvangen. Ik ondersteun jou een diepere verbinding met jezelf te maken en (blokkerende) energie in beweging te brengen. Door afstand te nemen van de ‘waan van alledag’ vertraag ik het proces en ontstaat er ruimte om dieper te ervaren. Vanuit een innerlijke verbinding met jezelf krijg je meer regie over je eigen leven.

We sporen ook blokkades en patronen op die jouw functioneren in de weg staan. Patronen die we vaak tijdens het opgroeien hebben aangeleerd, nemen we als volwassene overal mee naartoe. Als we bijvoorbeeld, net als ik, het lastig vinden onze grenzen te bewaken, loop je er vaak in verschillende omgevingen tegenaan. Onder mijn begeleiding wordt jouw zelfinzicht vergroot en kun je belemmerende patronen loslaten.

Ik zet hierbij verschillende werkvormen in zoals adem-, lichaamsgerichte-, systemische-, wandel- en/ of paardencoaching. Welke precies is afhankelijk van jouw vraag.

Groepen

Binnen groepen creëer ik een veilige omgeving waar mensen zichzelf kunnen zijn, de ruimte krijgen voor hun eigen onderzoek, reflecteren en samen delen. Ik maak (collectieve) patronen zichtbaar door het doen van oefeningen en/ of groepen te observeren tijdens het samenwerken. Individuele- en groepspatronen en groepsdynamieken fascineren me al vanaf kleins af aan. Het individu staat niet los van zijn omgeving. Er is een constante wederzijdse beïnvloeding. Individuele patronen kunnen vanuit een bepaalde context worden bestudeerd.

Binnen groepen zie je patronen op elkaar inhaken of zelfs versterken. Daarom ook mijn systeemgerichte benadering tijdens het coachen. Elk individu heeft zijn of haar eigen manier van voelen, denken en doen. Een eigen belevingswereld. Als we allemaal naar dezelfde situatie kijken, geven we er een andere betekenis aan en slaan we andere dingen op. Hoe ik naar de wereld kijk en welke ervaringen ik op doe, zegt iets over mij, mijn kwaliteiten en mijn talent. Net zoals dat bij jou is. Hoe zorg je er nu voor dat iedereen binnen zo’n groep tot zijn recht komt? Ik geloof in echt contact. In de zuivere ontmoeting waar alles, zoals fouten, emotie en diversiteit zichtbaar mag zijn, ontstaat verbinding en vertrouwen. Juist vanuit deze verbinding kunnen wij mensen samen creëren. In plaats van onszelf en elkaar tegenwerken, vullen mensen elkaar aan. Hiermee ontstaat er ruimte voor creativiteit en energie.

Spiegel

Binnen mijn coaching zet ik mijzelf in als spiegel en maak ik graag gebruik van andere mensen binnen mijn groepscoaching en workshops. Toen ik leerde dat mensen om mij heen mij spiegelden en ik hen, leerde ik namelijk nog veel meer over mezelf. Alles waar je in contact met de ander door wordt getriggerd, zegt vaak iets over jezelf. Mensen spiegelen elkaar, ik spiegel de ander(en), de ander spiegelt mij en een paard doet dat ook. Omdat ik zelf heb ervaren hoe bijzonder en effectief het is om door een paard te worden gespiegeld, kwam ik op het idee om in sommige gevallen met een paard samen te werken. We kunnen zoveel van een paard leren. Wanneer ik een paard inzet binnen de coaching, bundel ik mijn talenten met dat van een paard. Tijdens de interactie spiegelen zij onze lichaamstaal, energie en (on)bewuste emoties. Dit geeft een extra bijzondere lading aan mijn coaching. En hoe cool is dat om met zo’n krachtig mooi dier te mogen samenwerken en de verbinding daarmee te ervaren.

Zichtbaar en Zuiver

Nu ik ‘zo goed als’ mijn verborgen verleden heb kunnen delen. Wat mij bezig houdt en wat ik doe, ben ik aangekomen bij het laatste onderdeel van mijn blogs. Een terugblik op de ervaring van het delen van mijn ervaringsverhalen. Tien jaar geleden voelde ik diep van binnen dat ik mijn levenservaringen wilde delen, maar wist niet hoe en of ik dat überhaupt zou durven. Bijzondere verbindingen met mensen en vooral de verbinding met mijzelf hebben ervoor gezorgd dat ik mijn ervaringsverhalen zonder schaamte of angst voor afwijzing durfde te delen. En ik deed het. Ik volgde mijn hart, mijn gevoel en was me heel erg bewust van de stem van mijn lichaam. Ik voelde bij het posten van de eerste blog enorme angst. Angst die ik als klein meisje ook al voelde, angst voor de afwijzing. Ik kreeg het benauwd, kreeg het warm en een hoge ademhaling. Eigenlijk duurde het maar heel even. Ik bleef erbij. Na de angst kreeg ik juist een ontspannen gevoel. Mijn hart begon rustiger te kloppen, voelde meer ruimte om te ademen. Het zuivere delen in alle eerlijkheid naar mezelf en de ander gaf een gevoel van bevrijding. Nu een jaar later ben ik aangekomen bij mijn laatste blog van deze reeks.

Het ontvangen van zoveel positieve reacties sterkten mij in mijn gevoel dat het delen van mijn verhaal de moeite waard is. Als je je kwetsbaar durft op te stellen, durven andere mensen dat ook. Als ik echt contact zo belangrijk vind, dan wil ik zelf het voorbeeld geven. ‘Practice what you preach.’ Het openbaar delen van mijn ervaringen is voor mijzelf de ultieme stap geweest in volledige zelfacceptatie. Ongeacht wat anderen ervan vinden. Alle pijn en angst hebben mij aangespoord op zoek te gaan naar oplossingen. En die zoektocht heeft geleid tot verbinding met mijzelf, mijn vrijheid.

Ervaringsdeskundigheid

Naast positieve reacties vroegen sommige mensen zich af of ik dit wel op deze manier moest delen? Helemaal als professional. Even voelde ik weer die twijfel. Twijfel of ik hieraan wel goed deed? Maar die angsten zijn niet (meer) van mij.

De drang om mijn gevoel te volgen en te delen was groter. Ik wil mensen uitnodigen helemaal zichzelf te zijn. En dat kan voor mij alleen als ik ook helemaal mezelf durf te zijn. Hoe kan ik kwetsbaarheid van een ander vragen als ik het zelf niet laat zien. Sommige mensen vinden het niet professioneel. En dat is prima. Daar denk ik anders over. Niet dat jij hetzelfde moet vinden als ik. Want ik ben ik en jij bent jij. Naast een professional ben ik ook gewoon mens. Ik zie mijn persoonlijke ervaringen als toegevoegde waarde bovenop al mijn andere kennis. Omdat ik juist zoveel heb ervaren. En mezelf uitgebreid onderzocht heb, ook mijn schaduwkanten. Ben ik in staat voor de ander ruimte te creëren, zijn of haar eigen keuzes te laten maken, onvoorwaardelijke en oordeelloze steun te bieden, het gevoel te geven veilig te zijn en zachte ondersteuning te bieden.

Bedankt

Ik ben dankbaar dat ik mijn ervaringsverhalen met jullie heb kunnen delen. En wil jullie via deze weg bedanken voor het lezen van mijn verhalen. Sommige blogs zijn wel 1500 keer gelezen. Dat had ik in mijn stoutste dromen niet durven dromen. Ik wil jullie bedanken voor de onvoorwaardelijke steun die ik uit zoveel en zelfs onverwachte hoeken kreeg. En voor de ontroerende reacties, de uitgebreide en persoonlijke berichtjes met veel herkenning, warmte en steun. Het was voor mij een heel bijzondere ervaring en proces. Ik hoop dat ik jullie heb mogen inspireren en/of aan het denken heb gezet over jezelf. Alles wat jullie gelezen hebben, heb ik zo zuiver mogelijk proberen te delen. En heb jullie een kijkje proberen gegeven in mijn belevingswereld en zoektocht.

Dank je wel <3

En dan kom ik aan bij mijn gezin. Samen (als gezin) besloten wij dat ik mijn verhaal in het openbaar mocht delen. Ook mijn kinderen steunden mij bij dit proces. Ik hoop dat al die prachtige mooie talenten die jullie bezitten nog meer tot bloei mogen komen tijdens jullie leven. Natuurlijk heb ik ook ´fouten´ gemaakt. Ik ben echt niet de perfecte moeder. Ik sta wel altijd open voor een dialoog waarin we kunnen delen en samen kunnen blijven groeien.

Ook ben ik dankbaar dat mijn man mij vanaf het begin heeft gesteund bij dit proces. Ik had alles al met je gedeeld. Bij het lezen, keurde jij alles goed. Je bent een bijzonder mens. Het leven met mij is best een uitdaging. Misschien komt er ook ooit wel een deel 2 van de tweede helft van mijn leven, want mijn leven staat natuurlijk niet stil. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik bij jullie mag horen en de ruimte heb mezelf te zijn en mijn eigen pad te volgen.

Liefs, Mama/ Sirpa

Ik wil ook zinvol.nu bedanken voor het gebruik mogen maken van hun plaatjes. Super blij dat ik mijn blogs één uitstraling kon geven en kon ondersteunen met een bijzondere uitspraak. Deze plaatjes zijn te koop als kaarten in verschillende winkels en op het internet.

Thx lieverds

Het komende jaar staat voor mij in het teken van nog meer creëren en het verder uitbouwen van mijn praktijk. Om hiervoor ruimte te maken, neem ik vanaf juli een heel schooljaar onbetaald verlof op. Ben zo benieuwd wat dat met mij gaat doen en wat ik daarbij tegen kom? Bovendien volg ik nu een lichaamsgerichte trauma coachopleiding. Alles wat ik het komende tegenkom en bijzonder is, zal ik met jullie delen. Dit was mijn laatste blog binnen deze reeks ervaringsverhalen. Wil je herinnerd worden als er weer een nieuwe blog wordt geplaatst, dan kan je je via mijn website aanmelden voor een notificatie.  

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 14, Mijn Passie appeared first on De Vrije Kameleon.

Naast alles wat ik tekort ben gekomen tijdens mijn opgroeien, is er ook veel om dankbaar voor te zijn. Mijn socialisatie heeft mij ook positief beïnvloed. Aan elke ervaring zit altijd een andere kant. Ik groeide als klein meisje op zonder aanwezige moeder. Dit was pijnlijk. Het zorgde er echter ook voor, dat ik in een mannengezin werd groot gebracht. Dat heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn persoonlijke vorming. Ik werd vooral benaderd door de ogen van twee mannen. Ik werd stoer, zelfstandig en daadkrachtig opgevoed. Hierdoor kan ik me soms ook echt ´one of the guys´ voelen. Dit is een waardevolle aanvulling naast het vrouw zijn.

Dankbaar voor mijn vader

Mijn vader is uit de tijd van de opstand en barricades. In opstand tegen de gevestigde orde, bijvoorbeeld tegen de manier waarop het onderwijs werd georganiseerd of de te hoge koffieprijs. In die tijd ontwikkelde mijn vader zijn voorkeur voor een politieke partij. Toen ik eenmaal geboren werd, kwam ik in een rood nest terecht. Mijn vader deed zo min mogelijk met het kapitalistische systeem mee. Cadeautjes waren bijvoorbeeld vaak niet om te spelen maar moesten vooral nuttig zijn. Bij ons thuis was ook geen ruimte voor geloof of de kerk. Als we een kerk bezochten was dat voor het bewonderen van de architectuur. Mijn vader hield niet van ´priet praat´ dus gesprekken gingen altijd over de wereld en de grotere verbanden. Het ging over de wanpraktijken in de wereld en de achtergronden daarvan, die wij niet via het reguliere nieuws te zien en te horen kregen. Vroeger maakten al die onderwerpen mij vaak angstig. Nu ik volwassen ben, merk ik dat het mij heeft gevormd. Het lukt mij om zelf na te denken. Niets direct aan te nemen en mijn eigen onderzoek te doen.

Cultuur, zoals architectuur, steden, kunst, boeken, muziek en ballet, was allemaal onderdeel van mijn opvoeding. Als klein meisje had ik vaak wat weerstand, want echte kinderdingen deden we niet vaak. We bezochten steden die in die tijd nog bij het ‘Oostblok’ hoorden, zoals Praag, Hongarije en Berlijn. Ook verre reizen naar Zuid Amerika behoorden tot mijn opvoeding. Mijn vader vertrouwde onze zelfstandigheid blindelings. Al vanaf een heel klein meisje reisde ik alleen of met mijn broer in binnen- en buitenland. Op vakantie kampeerden we in het wild. We leerden eten wat we zelf vingen. We wasten ons in een rivier. We fietsen en liepen kilometers over land. Op doorreis kwamen we vaak bijzondere mensen tegen. Waar we dan bleven eten en soms zelfs logeren. Mijn vader was altijd op zoek naar een nieuw avontuur en andere culturen. Overal ging hij op af.

Onze voordeur stond ook voor iedereen open. Als we ergens waren, nodigden mijn vader altijd mensen uit. Zo ging dat over en weer. Meestal waren het hoog opgeleide politiek georiënteerde kennissen. Van Zuid Afrikanen, Letten, Russen, Chinezen tot aan Joegoslaven. Het was de normaalste zaak. Ik maakte kennis met verschillende gebruiken en culturen. Mijn ‘stiefmoeder’ was een politieke vluchteling uit Bolivia. We kregen er hierdoor een hele Boliviaanse familie met andere normen en waarden bij. Soms woonden familieleden maanden bij ons in. Hierdoor werd mijn wereld al van jongs af aan heel ruim en breed. Ik leerde goed inschatten, schakelen en aanpassen aan allerlei soorten mensen.

Mijn vader nam vanaf het vertrek van mijn moeder dus de zorgtaken voor zijn rekening. Binnen zijn mogelijkheden zorgde hij voor ons. Hij kookte en deed het huishouden. In onze tienerjaren leerde mijn vader mijn broer en mij koken. Niet alleen Hollandse pot, maar ook Indonesisch, Chinees, Frans, etc. Zelfstandig zijn was voor mijn vader heel belangrijk. Hij maakte in zijn benadering geen onderscheid tussen mijn broer en mij. Dit was in die tijd met veelal vaste rolpatronen best bijzonder. Ook de tomeloze energie van mijn vader heeft mij veel gebracht in het leven. Het ontwikkelen van mijn ratio en mijn doorzettingsvermogen hebben mij lang gebracht waar ik moest zijn. Ik kon daarmee succesvol functioneren in de rationele wereld.

Dankbaar voor mijn mama

Mijn moeder kwam uit diezelfde tijd van emancipatie en de vrouwenbeweging. Een vrouw moest voor zichzelf kunnen zorgen. Het was gebruikelijk dat ik mijn moeder met gereedschap zag rondlopen om in haar huis te klussen. Ze was ondernemend. Ook seksueel openlijk actief. Ik had een moeder die buiten de kaders trad. Mijn moeder vertegenwoordigde niet persé hoe een vrouw zich volgens de norm moest gedragen. Ze zette zich er zelfs tegen af. Taken die ´normaal´ gesproken een vrouw voor haar rekening nam zoals schoonmaken, voor de kinderen zorgen, goed verzorgd zijn en je netjes gedragen waren bij mijn moeder niet vanzelfsprekend. Mijn moeder heeft voor mij de weg vrij gemaakt. Zelf was zij daarin veel meer beperkt door haar ouders. Bij mijn mama thuis was er vrijheid, nuance en ruimte. Ik hoefde minder te voldoen aan verwachtingen en mocht mijn eigen pad volgen. We mochten alles zelf ervaren. Overal werd op gereflecteerd en over gesproken.

Nadat mijn moeder in de ziektewet terecht was gekomen, is ze nooit meer helemaal aan het werk gegaan. Het lukte haar niet meer mee te doen in de ´ratrace´ van het ‘normale’ leven. Ze probeerde haar eigen weg te vinden en was ongelofelijk creatief. Maakte en schilderde de mooiste dingen. Ze paste op kinderen en deed wat thuiszorgdingen. Elke dag probeerde ze iets van haar dag te maken. En dat was al een enorme klus. Ze fietste alleen naar Spanje met een tentje achterop de fiets en was heel zelfstandig. Mijn moeder was zoals ik al eerder vertelde altijd op zoek naar zichzelf. Ze zag binnen ons systeem allerlei maatschappelijke problemen, maar haar reactie daarop was minder stellig dan die van mijn vader. Ik herinner mij nog dat ze soms proletarisch winkelde. Oftewel stelen van het groot kapitaal. Soort van Robin Hood. Bij het zwart rijden ging ze liever in de cel dan haar boete te betalen. Ze onderzocht, taste af. Nuanceerde en kon een situatie of probleem vanuit alle kanten bekijken. Bij haar kon je altijd terecht. Het was dan heel fijn dat ze eigenlijk nooit met een oordeel klaar stond. Zij zette mij aan het denken, leerde mij niet te veroordelen en gaf mij zo veel vertrouwen. Mijn moeder was ruimdenkend en gevoelig.

Samenspel

Toen ze nog getrouwd waren, kwamen hun idealen samen. Allebei mijn ouders waren vrijgevochten en jong van geest. Ze hielden van avontuur. Een open huwelijk hoorde daar ook bij. Allebei dachten ze buiten de gebaande paden. Als klein meisje was dit vaak lastig, omdat ik niet anders wilde zijn dan de rest. Nu als volwassene zie ik de toegevoegde waarde en ben ik ze ook zo dankbaar. Deze basis heeft gezorgd voor een vrijere manier van denken, voelen en leven. Ik durf ook buiten de lijntjes te kleuren.

Mijn moeder kon zich soms wel heel afhankelijk opstellen van een spirituele hulpverlener of groep. Daarin kon ze zichzelf verliezen. Hierdoor verloor ze haar autonomie en kracht. Dat irriteerde mij verschrikkelijk. Wat hebben we daar veel gesprekken over gehad. Mijn vader daarentegen schoot soms te ver door in zijn kracht. Vaak juist zo autonoom en dominant in zijn opvattingen dat er geen ruimte overbleef voor het perspectief van een ander. Dit heeft mij tijdens het opgroeien belemmerd, maar ook gefascineerd. Door hun voorbeelden te zien, leerde ik natuurlijk ook hoe ik niet wilde zijn.

Zij vertegenwoordigen in mij twee totaal verschillende energieën, twee uitersten. Want alles wat zij mij hebben gegeven, komt in mij samen. Denken en voelen. Sterk en gevoelig. Sinds de gevoelige kant er ook mag zijn, kan ik beter balanceren tussen deze twee kanten. Ik ben dankbaar dat zij mijn ouders zijn en neem al het goede wat zij mij hebben gegeven mee. Alles wat niet van mij is en niet bij mij past, laat ik los. Ik bepaal mijn eigen koers.

Beschermende factor

Sommige mensen vragen zich af hoe ik toch zo goed terecht ben gekomen. Naast mijn sterke en optimistische karakter en veerkracht denk ik dat mensen in mijn directe omgeving tijdens het opgroeien een beschermende factor zijn geweest. Ik was altijd in de weer met mensen en kon heel goed met ze omgaan. Zoals met de ouders van vriendinnetjes en mijn buurvrouw. Ook mijn vrienden van de straat en hun ouders voelden als familie. Het waren vaak de volwassenen die mij vanuit een gelijkwaardige positie benaderden en het verschil maakten. Op school waren er altijd bijzondere juffen en meesters die net iets meer aandacht aan mij gaven. Zoals mijn gymjuf van de middelbare school. Zij zag mij voor wie ik was. Ik durfde eerlijk te zijn. Nadat ik van school af was, ging ik nog steeds af en toe bij haar langs. Ik ging dan bij haar in de les zitten gewoon voor de gezelligheid. Ik realiseer me dat het contact een wisselwerking was. Ik gaf en kreeg terug. Ook familieleden zorgden voor een warm welkom. Mijn tante en bijvoorbeeld mijn grootmoeder, de moeder van mijn mama, speelden een belangrijke rol.

De manier waarop er anderen mensen voor mij zijn geweest heeft mij geïnspireerd en gevormd. Ik ben geboren als een zonnetje en ben dankbaar dat het lichtje in mij nooit is gedoofd. Mijn vertrouwen in de mens is niet verloren gegaan. Ik heb een sterke drijfveer om vanuit gelijkwaardigheid een mens te zijn die het verschil wil maken. Vind het belangrijk dat de ander zich gehoord en gezien voelt. Dat ik te vertrouwen ben. Dat de ander zich niet veroordeeld voelt om wat hij of zij voelt, denkt en doet. Zodat de ander helemaal eerlijk durft te zijn. Ik hecht veel waarde aan echt contact en een diepere verbinding.

Mijn gebruiksaanwijzing

Ondanks al mijn harde werk blijf ik gevoelig voor een aantal triggers. Zodra er situaties ontstaan waarin ik mij bijvoorbeeld voel buitengesloten, mij onzichtbaar voel, onvoldoende verbinding ervaar, heb ik de neiging mezelf op verschillende manieren te saboteren. Dit heeft allemaal met mijn kleine meisje en haar ervaringen te maken. Mijn wond is geheeld, maar het blijft een litteken. Een gevoeligheid. Ik ben dankbaar dat ik mijn ´gebruiksaanwijzing´ nu ken. Het blijft een uitdaging om niet in oude patronen te vervallen, om bewust te blijven, te kijken en te voelen. Hierdoor lukt het mij die patronen op te merken, te tackelen en er weer uit te stappen. Wat mij hierin tegenwoordig ondersteunt, is de verdieping die ik vind in het contact met andere mensen. Hier meer over in mijn volgende en binnen deze reeks laatste blog.

Blog 13 wordt op zondag 4 februari geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 12, Dankbaarheid appeared first on De Vrije Kameleon.

En dan ben je jezelf, maar dan is de omgeving nog steeds zoals die was….. De afgelopen tien jaar werd een ontdekkingstocht van hoe ik mijn eigen leven kon creëren. Mijn eigen koers uitzetten. Ongeacht wat de omgeving van mij verwachtte of wat de kritische stemmetjes in mijn hoofd zeiden. Ik leerde mijn grenzen voelen en deze te bewaken. In plaats van dat ik me bezig hield met een ander zijn behoeften en verwachtingen, leerde ik mezelf af te vragen wat ikzelf wilde. Ik hoefde ´alleen´ maar te ervaren hoe ik dichtbij mezelf kon blijven. Daar waar het voelen vaak onderdrukt was geweest, mocht het nu zichtbaar zijn. Zoals elke gedragsverandering ging dat niet zonder slag of stoot. Want als ik even onbewust was en niet oplette, viel ik terug in oude patronen.

Opnieuw verbinden met verschillende omgevingen

Binnen mijn huwelijk was er een disbalans ontstaan. Het werd ´samen´ zoeken naar een nieuwe balans. Wat je vaak ziet, is dat bepaalde patronen uit het verleden zich in het hier en nu herhalen. Kees en ik waren altijd heel druk en leefden vaak langs elkaar heen. Net als bij mijn vader thuis. Dit triggerde mij in oude pijn. Ik voelde me weer onzichtbaar. Nu was ik onderdeel geworden van een gezinssysteem dat behoorlijk vast zat in een soort van overleefmodus. Opstaan, ontbijten, wegbrengen van de kinderen, school, werken, studeren, sociale contacten onderhouden, familie, vrienden, kapot op de bank televisie kijken, social media en weer slapen. Altijd bereikbaar, overwerken en maar hollen, presteren en doorgaan. Ik wilde dat niet meer en kreeg behoefte aan meer diepgang en verbinding. Maar wist niet goed hoe ik deze patronen moest doorbreken? Ik wilde dat Kees het ook zag, maar hij ervaarde het op dat moment nog niet zo. ´We moesten door de zure appel heen bijten en het komt allemaal wel goed´; zei hij. In eerste instantie begon ik te trekken en probeerde hem in de ‘juiste’ richting te duwen. Of ik werd boos en projecteerde zijn gedrag op mezelf. Nam hem kwalijk dat ik niet belangrijk genoeg was. Dit frustreerde mij enorm. Ik was niet meer dat kleine meisje en afhankelijk. De enige waar ik invloed op kon uitoefenen, was ikzelf. Als ik mij er niet meer goed bij voelde, moest ik veranderen. Sowieso was het door mijn gevoeligheid en aanpassingsvermogen lastig bij mijn eigen gevoel te blijven en mijn koers te volgen. Het werd een uitdaging om de focus op mezelf te houden. Zonder oordeel of vingerwijzen naar de ander. Wanneer ik dat deed, voelde ik me niet meer afhankelijk van de verandering, de aandacht en bevestiging van Kees. Wat hielp was alles uit te spreken wat ik dacht en voelde. En dan bedoel ik echt alles delen, ook mijn ‘schaduwkanten’. Helemaal zuiver. Ik ervaarde dat ik op die manier wel zelf mijn keuzes kon maken en dat het dan aan de ander is wat hij ermee doet. Die verantwoordelijkheid bij de ander laten, voelde heel bevrijdend.

Bovendien had ik last van de norm hoe een huwelijk hoort te zijn. Het plaatje zoals we het van kinds af aan krijgen voorgeschoteld. Het vergelijken met anderen. Het voelde alsof (ik) we telkens tekort schoten. Ik had me binnen ons huwelijk aangepast aan het plaatje, aan de traditionele verwachtingen van buitenaf. Bovendien had ik me ook teveel aan Kees aangepast. Alsof ik telkens uitkwam in het midden. En daarmee deed ik mezelf tekort. Als ik er met een meer ruime blik naar kon kijken, kon ik die vaststaande hokjes loslaten en voelde ik me meer vrij. Want ik ben zoveel meer dan de getrouwde vrouw, de moeder….. Ik had behoefte aan meer ruimte, rust en tijd om mezelf te kunnen blijven voelen. In eerste instantie voelde ik me schuldig als ik meer voor mezelf koos, maar werd er uiteindelijke meer ontspannen van. Gelukkig kon Kees mij al die ruimte, rust en tijd geven. Met veel geduld, liefde, vertrouwen en eerlijkheid durfde ik mijn eigen manier te ontwikkelen. Hoe meer ik op mezelf ging vertrouwen, hoe meer ik Kees in zijn eigen proces kon laten. Ons huwelijk, onze verbinding kreeg voor ons samen een andere betekenis. De vorm veranderd met de tijd mee, maar de inhoud blijft hetzelfde. Twee individuen met verschillende behoeften die hun eigen pad met elkaar samen bewandelen omdat we dat graag willen. Regelmatig nemen we de tijd om af te stemmen waar we staan. Door het blijven delen in alle eerlijkheid kon onze onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen blijven bestaan. In vrijheid verbonden.

Mijzelf verhouden tot mijn omgeving was best even zoeken. Omgaan met de situatie met mijn vader vond ik in eerste instantie nog steeds moeilijk. Er was nog steeds geen aandacht voor het emotionele deel van de mens. Terwijl mijn focus juist daar ligt. Elk gesprek werd omgebogen naar feitelijkheden. Om mij niet meer te laten raken, liet ik de verwachtingen richting mijn vader los. Hierdoor kon ik veel beter met de situatie omgaan en genieten van wat er wel is. Ik voelde mij niet meer afhankelijk van zijn bevestiging of erkenning. Dit voelde ongelofelijk bevrijdend.

Wat zich in het klein binnen mijn gezin afspeelde, speelde zich ook af in het groot. Ik weet niet of jullie dit herkennen? Mezelf zichtbaar maken in groepen en me niet meer afhankelijk maken van het oordeel van de ander waren ook best spannend. Op mijn werk was het lastig om te balanceren. Hier werd vooral een appèl gedaan op mijn kennis, denken en harde inzet. Deze omgeving triggerde oud gedrag. Bovendien moest ik ook nog die Master halen. Thuis had ik inmiddels twee kleine kinderen. De komst van mijn dochter ging eigenlijk geruisloos. Ik was al moeder en zij voegde zich gemakkelijk in. We waren met vier veel meer in balans. Ik besloot toch om mijn Master te halen en realiseerde niet goed genoeg wat daarvan het effect zou zijn.

In verbinding met een paard

Naast het opnieuw verbinden met mijn omgeving, besloot ik weer te gaan paardrijden. Als kind had ik dat ook gedaan. Ik durfde toen niet eerlijk toe te geven dat ik eigenlijk bang voor paarden was. Voorzichtig hobbelde ik altijd achter de anderen aan. Als ik op het strand liep en de paarden langs de kustlijn zag galopperen, verlangde ik naar het voelen van die vrijheid. Op het internet zocht ik naar een manege in de buurt waar ze mij van die angst af konden helpen. Zo kwam ik bij Esbi terecht. Toen ik daar al twee jaar zo af en toe kwam rijden, ontmoette ik de eigenaar. We raakten met elkaar in gesprek. Ik vertelde hem over mijn angst. Hij begreep precies wat ik bedoelde en wilde. Ik wilde geen trucjes aanleren, maar ik wilde echt contact met een paard. In verbinding zijn. En om in verbinding te zijn met een paard is het belangrijk dat je in verbinding bent met jezelf. Hoe meer je contact met je eigen lichaam en emoties hebt, hoe meer liefde over en weer mogelijk is. Ik had zoveel ontzag voor het paard en had de neiging mezelf kleiner te maken. Wat ik soms in het dagelijkse leven ook kan doen. Mij eerst afstemmen op de omgeving en me daar dan op aanpassen. Natuurlijk was het echt niet fijn om die angst te voelen, maar het zei niets over het paard en wel alles over mij. Ik was eigenlijk ook een soort van vluchtdier. Een paard nodigt je uit als eerste een relatievoorstel te doen. Dus op voorhand uit te gaan van vertrouwen. Niet af te wachten totdat het paard reageert om je daar vervolgens op af te stemmen. Daar wordt ze onrustig van. In het contact met een paard word je in feite uitgenodigd in je eigen kracht te gaan staan, jezelf te geven en leiderschap te tonen. Je wilt niet weten hoe vaak ik huilend en angstig de stal weer ben uitgerend. Zodra je dat met vertrouwen en liefde doet, geeft het paard alles terug. Een paard is een hele mooie spiegel en geeft je heel veel informatie over jezelf. Als ik angstige gedachten kreeg, werd dat meteen gespiegeld en moest ik me er doorheen vechten. Ik ben veel groter en sterker dan ik soms denk. De gedachten dat ik het niet kan. Gedachten wat er allemaal mis kon gaan, hielden (houden) mij klein. Ik schrijf bewust houden tussen haakjes omdat de menselijke patronen niet helemaal weg zijn te halen. Ik leer er alleen steeds beter mee om te gaan. Er kwamen allerlei thema´s voorbij waar we het dan over hadden. Thema´s die ik meteen kon verbinden met situaties die in het dagelijkse leven ook speelden. Mijn leraar leerde mij rijden met mijn gevoel en lichaam zonder na te denken. Galopperen zonder het vasthouden van teugels. De controle los te laten, te voelen en te vertrouwen op mezelf, mijn gevoel, lichaam en het paard. Eerst wat angstig en onzeker, maar op het moment dat ik de controle, angst en schaamte loslaat, voel ik enorme kracht door mijn lijf stromen. Zoveel blijdschap, geluk en gevoel van vrijheid. Ik voel mij dan één met het paard. Dat gevoel is magisch. Wie mij tien jaar geleden zou hebben verteld dat ik met paarden zou gaan samenwerken, had ik nooit geloofd.

Stress

Ik kreeg steeds meer moeite met dingen moeten, verplichtingen, regels en doorgaan zonder in contact te zijn met mezelf. Is dit de bedoeling van het leven? Opstaan, zorgen, werken, zorgen, televisie kijken, slapen en tussendoor moest ik ook nog even mijn onderzoek voor mijn Master afronden. Ik wist dat ik door moest omdat ik het anders niet zou afmaken. In mij woedde een strijd van niet meer willen en kunnen, maar wel moeten en doorzetten. Ik voelde weerstand en me een gevangene van het systeem.

Ik koos er op dat moment bewust voor om toch heel hard te werken. Elke avond naar zolder om achter mijn pc mijn onderzoek uit te schrijven. Telkens snoepte ik wat meer tijd van m’n gezin en mijn eigen vrije tijd af. De balans tussen voelen en denken raakte steeds meer zoek. Ik werd geleefd en steeds minder bewust. En zo begon ik weer met overleven. Hierdoor kregen oude overlevingspatronen weer ruimte het stuur over te nemen. Ik rende van hot naar her en raakte verstrikt in mijn eigen web. Ik wilde het zo graag goed doen. Tot laat zat ik achter mijn pc waardoor m’n hersenen zo actief waren dat ik niet meer in slaap kon vallen. En dan ook nog een goede moeder willen zijn, een goede vriendin, werken….. Het voelde alsof ik alle bordjes draaiende moest houden. Ik zie nu het beeld voor me dat ik mijn kinderen naar bed bracht en dat ik zelf al half in slaap viel. Uitgeput hangend over een stoel en de energie niet meer hebben om nog iets te doen. En dan toch weer mezelf vermannen om achter mijn pc te kruipen. Ik was zo bang dat als ik ermee zou stoppen, ik het nooit meer zou afmaken. Dus ik zette door. Mijn vader hielp mij om de laatste hobbel te nemen. De laatste weken ging ik elke dag met mijn laptop naar mijn vader zijn huis. Ik schreef mijn onderzoek uit. Hij keek elk deel regel voor regel na en hielp me intensief met het puntiger opschrijven van alle resultaten. En het lukte, maar vraag niet hoe. Ik was totaal uitgeput, zat in de hoogste versnelling en vol adrenaline. Eenmaal afgestudeerd, kon ik niet echt genieten van mijn behaalde resultaat en gaf mezelf geen tijd te herstellen. Liet me verleiden (want ik kreeg erkenning) om een uitdagende klus op het werk aan te nemen en bleef in dezelfde versnelling doorgaan. Eigenlijk had ik op dat moment mijn rust moeten pakken om de balans te herstellen. Op het werk voelde ik me voor alles verantwoordelijk. Draaide overuren, voelde mijn grenzen niet en kon ze ook niet goed aangeven. In de tussentijd zat ik nog steeds met een uitgeput hoofd en lijf, maar voelde het niet goed. Totdat ik op vakantie ging naar de bruiloft van mijn nicht in Brazilië. Bij thuiskomst voelde het alsof ik nog helemaal niet was uitgerust. Toen pas realiseerde ik mij hoe ik eraan toe was. Er kon in mijn hoofd niets meer bij.

Rust

Het was klaar en gelukkig durfde ik dat eindelijk toe te geven. In drie maanden tijd nam ik de rust om te herstellen van mijn uitputtingsslag. Om opnieuw mijn balans te vinden had ik gesprekken met m’n coach. Ook gaf ik me op voor een mindfulnesstraining. Kees ging met mij mee. Hierdoor kwam ik voor het eerst in aanraking met yoga en mediteren. Naast deze training ging ik meer paardrijden. Meer structuur, minder afspraken en ook gewoon ´lekker´ op de bank hangen. In eerste instantie werd ik heel onrustig van die rust. Ik was dat helemaal niet gewend. Tijdens mijn zwangerschapsverlof voelde het ook al zo ongemakkelijk. Het voelde als lui want met heel druk zijn, werd ik ´gezien´. En gaf mij misschien toch nog die erkenning van de buitenwereld die ik dacht nodig te hebben. Misschien was ik zelfs ook nog een beetje bang om net zo somber als mijn moeder te worden. Ik zie meteen dat beeld van mijn moeder op de bank met een dekentje over haar heen. Naast deze acties liet ik mijn lichaam regelmatig masseren. Telkens als ik op de massagetafel lag, voelde ik aan mijn lijf hoe slecht ik eraan toe was. Samen met de hond van de manege ging ik wandelen. Ook het wandelen voelde in eerste instantie ongemakkelijk. Telkens keek ik onrustig op mijn klok. Hoe lang nog? Ook tijdens meditaties was ik al snel in mijn gedachten verzonken. Maar na meer oefenen, merkte ik dat ik steeds langer in rust kon zitten en dat er steeds minder gedachten voorbij kwamen. Dat ik al heel snel de stilte in mezelf kon vinden. Ook tijdens het wandelen veranderde mijn blik. Ik merkte de zingende vogels op, de kleur van de bomen, de zon, de stilte en de rust. Het opmerken was er eerst. Vervolgens het genieten. Ongelofelijk diep genieten. Stilstaan in dat moment. Wetende hoe bijzonder en waardevol dit moment was. De liefde die ik retour kreeg van de hond die mij met haar trouwe en liefdevolle ogen aankeek en tegen mij aan kwam staan. De wind die door mij haar blies. De zon die mijn huid opwarmde. De bomen met dikke stammen en groene bladeren. Ik voelde enorme levenszin, vreugde, liefde en verbinding. Voelde me gedragen en één met de natuur, met de dieren en alles om mij heen. Ik ben zoveel meer dan mijn verhaal en mijn ervaringen. Alles wat ik voel, zit allemaal in mij. De enorme diepte in het voelen. En het voelen van mijn lichaam kreeg meer aandacht. Ik leerde nog beter naar mijn lichaam luisteren. Naar de belangrijke signalen die mijn lichaam aangaf.

Vanaf dat moment voel ik me vrijer. Vrij om mezelf te zijn. Vrij van verwachtingen van andere mensen. Vrij om mijn eigen keuzes te maken. Minder afhankelijk van de erkenning van buitenaf. Het lukt me steeds beter om te balanceren tussen wat ‘moet’  en of ‘hoort’ in onze samenleving en het volgen van mij hart. Natuurlijk blijft dit aandacht vragen. Er liggen altijd afleidingen en verleidingen op de loer om van mijn pad af te raken. Belangrijk voor mij is voldoende rust in mijn leven in te bouwen. Zodat ik kan blijven voelen wie ik ben en mijn eigen leven kan creëren.

Blog 12 wordt op zondag 7 januari geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je emailadres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog wordt geplaatst.

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 11, Verwachtingen loslaten appeared first on De Vrije Kameleon.