In maart 2020 werd tijdens de eerste persconferentie gezegd dat we allemaal het corona virus zouden krijgen. Het idee om met elkaar samen langzaam groepsimmuniteit op te bouwen, sloot aan bij hoe ik naar gezondheid kijk. Een spannend idee vond ik dat wel. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat het een ‘killervirus’ was. In april 2020 veranderde dit collectieve perspectief en werden we gebombardeerd met boodschappen over het nieuwe normaal en dat we alleen met een vaccin uit deze crisis zouden komen. Dat nieuwe perspectief past helemaal niet bij de manier hoe ik in het leven sta. Daar schrijf ik graag meer over.

Tijdens mijn leven ben ik opgevoed met het idee dat het beter is je lichaam en je immuunsysteem uit te dagen. Ik werd wel gevaccineerd tegen kinderziektes. Gewone ziektes zoals keelpijn moest ik overwinnen zonder ondersteuning van medicatie. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit antibiotica heb gekregen. Een keer via de tandarts, maar die werd aan de kant geschoven. Je kon dat beter uitstellen voor als je echt nodig zou hebben. Ik herinner mij nog dat ik met zware keelontsteking met koolbladeren om mijn nek lag. Dat hielp tegen de zwelling. Soms kreeg ik wat homeopathische middelen om mijn lijf te ondersteunen, maar meestal ging het uitzieken op eigen kracht.

Als klein meisje had ik in eerste instantie een ‘ouderwetse’ huisarts. Hij communiceerde niet prettig en kwam wat hard en autoritair over. Daar had ik last van. Toen ik oorpijn had en mijn huisarts mijn oor er bijna af trok, ben ik overgestapt naar een antroposofische huisarts. Die was zachtaardig en vriendelijk. Hij heeft nooit zijn autoriteit ingezet om mij te vertellen wat ik had en ermee moest doen. Hij luisterende naar mijn klachten en mijn eigen gestelde diagnoses. Naast het voelen van emoties voel ik zelf ook mijn lichaam heel goed. Bovendien heb ik in verbinding met een ander behoefte aan gelijkwaardigheid, autonomie en ruimte. Hij paste bij mij. Ik realiseer me nu nog meer hoe fijn deze samenwerking was. Hoe dankbaar ik daarvoor mag zijn in een wereld waarin dat blijkbaar nog steeds niet normaal is.

Mijn moeder vertelde mij als eerste over antroposofie en het holistische perspectief. Een mens is nauw verbonden met de aarde, de zon, de maan en de sterren. Hoe meer je verbonden bent met de natuur, hoe beter je je voelt. Alles hangt met elkaar samen. Iets kan niet bekeken of geanalyseerd worden door alleen naar een gedeelte van dat geheel te kijken. Onze omgeving, emoties, gevoelens, essentie, ons denken en lichaam zijn nauw met elkaar verbonden. Door mijn fijngevoeligheid en andere kijk op gezondheid stopte ik bijvoorbeeld 18 jaar geleden met de anticonceptie pil. Al die hormonen in mijn lijf voelde niet meer goed en ik wilde mijn eigen natuurlijke cyclus voelen en volgen. Ook heb ik bijvoorbeeld gekozen voor het aanpassen van mijn voeding om galsteen aanvallen te voorkomen in plaats van de standaard verwijdering van mijn galblaas.

Ik ben een bewust iemand en ik maak bewuste keuzes en afwegingen voor mezelf. Die maak ik op basis van mijn eigen gevoel, condities, perspectief en onderzoek. Als ik klachten heb, is het voor mij normaal eerst naar de oorzaak op zoek te gaan en alternatieve routes te lopen. Hierdoor heb ik onder andere zelf EMDR therapie, accupunctuur, bio-resonantie, mindfulness en een lichaamsgerichte benadering ontdekt. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel en mijn lichaam. Als er een symptoom optreedt, is er vaak iets onderliggend aan de hand. Medicatie voor een symptoom neem ik dan ook niet zo snel.

Ik ben altijd op zoek naar mijn eigen ervaringen en antwoorden. Als ik zelf de ervaring niet heb, ga ik op zoek naar informatie. Zo ook met het corona virus. Ik was in de eerste week best wel een beetje bang door alle overweldigende informatie in de media. Er zit in mij ook een klein bang meisje die, als zij wordt getriggerd en de overhand krijgt, een bepaalde passiviteit (bevriezing) en aanpassing veroorzaakt. Onze trauma’s en overlevingsmechanismen bepalen hoe we omgaan met angst. Hier heb ik in eerdere blogs al over geschreven. Ik kon gelukkig mijn angst doorvoelen (reguleren) waardoor ik niet bevroor en zelf op zoek kon gaan naar meer informatie over immuniteit en virussen. Dit gaf mij rust en vertrouwen in mijn lichaam en eigen immuunsysteem.

Omdat ik al snel geen angst meer had, kon ik de situatie veel meer vanaf een afstand waarnemen. Wat ik heb waargenomen in de aansturing van deze crisis is veel propaganda, angst makerij, perspectief- en gedragsbeïnvloeding en een autoritaire benadering. De media speelt een cruciale rol in het afleiden van onze waarneming, het zwart maken, framen en buitensluiten van andersdenkenden. Veel mensen nemen deze door de overheid voorgeschreven werkelijkheid over. Tussen mensen onderling is veel meer afstand ontstaan. Ik kan niet ontkennen dat ik (indirect) veel afwijzing heb ervaren. Omdat ik hier zo gevoelig ben, is het ook een hele mooie oefening geworden bij mezelf te blijven.  

Natuurlijk heb ik ook de corona vaccins bestudeerd. Vaccins ontwikkelen voor een snel muterend virus is een uitdaging. Het is ze in de afgelopen 100 jaar nog niet echt gelukt. Genoeg geleerde wetenschappers wisten van tevoren al dat het een herhaalrecept zou worden. Ik zal in mijn blog niet delen wat ik erover heb gelezen. Er is super interessante informatie die je zelf makkelijk op het internet kunt vinden. Op de TV mogen ze blijkbaar niet worden uitgenodigd. Discussie binnen de wetenschap krijgt mijn inziens onvoldoende platform. Wat mij opvalt, is dat veel mensen informatie missen. Bovendien mis ik binnen onze samenleving een bepaalde nederigheid voor onze ondoorgrondelijke natuur. We weten nog zoveel niet. In mijn ogen probeert de wetenschap antwoorden te vinden. Een eenzijdige benadering en een autoritaire houding vind ik daar zeker niet bij passen.

Ons immuunsysteem heeft een zelfhelend en lerend vermogen. Zolang ons lichaam bestaat, evolueert ons immuunsysteem. Het is zo’n bijzonder mechanisme. Zodra je in contact bent geweest met een nieuw virus, bouwt je lichaam immuniteit op. Eerst zijn de immuniteit cellen nog een paar maanden actief. Na verloop van tijd als je niet meer in contact komt met het virus, gaan ze naar je geheugencellen. Als je daarna weer in contact komt met een nieuwe mutatie van hetzelfde virus, worden de geheugencellen aangesproken en kan jouw lichaam het virus als dat nog nodig is opnieuw bestrijden. Dit mechanisme werkt bij het corona virus echt niet opeens heel veel anders.

Het is voor mij duidelijk dat zowel vaccineren als niet vaccineren risico’s met zich mee kan brengen. Voor mij voelt op een natuurlijke manier immuniteit opbouwen als de juiste keuze. Het is aan één ieder deze risico afweging met het oog op gezondheid zelf te maken. Het bijzondere is dat we inmiddels naast de persoonlijke gezondheidsafweging ook onze persoonlijke waarden mee moeten laten wegen. We doen het onder andere voor onze vrijheid, vakantie, familie in het buitenland, toegang tot de samenleving, voor een ander of door groepsdruk. Wie ben ik om een ander zijn of haar keuze te veroordelen? Ik weet toch helemaal niet wat iemand beweegt. Belangrijkste vind ik dat iedereen voor zichzelf bepaalt wat belangrijk voor hem of haar is en wat er met zijn of haar lichaam gebeurt. Als je er zelf voor kiest de afweging door een ander te laten bepalen, is die keuze ook aan jou.

Ik ervaar een minderheidsstem en -kijk op het leven en gezondheid. Deze minderheidspositie ken ik al mijn leven lang. Om te overleven en niet te worden buiten gesloten, heb ik mij in het verleden veelal mij op anderen afgestemd en als een kameleon aan mijn omgeving aangepast. Het geven van al die ruimte aan anderen heeft me veel energie en kracht gekost. Er is een punt in mijn leven geweest dat ik besloten heb mezelf niet meer te verlaten. Ik ben mezelf. Ik denk en voel voor mezelf en maak mijn eigen beslissingen op basis van mijn eigen werkelijkheid. En daar sta ik achter omdat ik weet dat het van binnenuit komt en uit mijn hart. In eerdere ervaringsverhalen hebben jullie over dit proces kunnen lezen.

Eindelijk kreeg ik pas zelf ook het corona virus. Ik had de weken ervoor ook heel veel van mezelf gevraagd. Misschien ook niet vreemd dat ik er op dat moment meer vatbaar voor was. Voor mij was het zeker niet zomaar een verkoudheid of zo. Normaal gesproken knap ik na één of twee dagen wel weer op. Nu heb ik twaalf dagen lang last gehad van hoofdpijn, smaak- en reukverlies, een aanhoudende vlammende verhoging en algehele malaise. Trouwens zonder mijn nauwe contacten te besmetten. Wat mij trouwens wel heeft verrast door alle verhalen. Wat ben ik blij dat ik me niet van mijn stuk heb laten brengen. Niet zoals vroeger mezelf heb verlaten door een overtuiging van een ander. Gelukkig is de zorgvuldigheid die ik naar mezelf voel inmiddels één die krachtiger staat. Ik ben dankbaar dat mijn eigen immuunsysteem is uitgedaagd. Daar wordt mijn lichaam alleen maar sterker van. Als mijn persoonlijke afweging onjuist was geweest, had ik ook de consequenties gedragen. Ik voel nog meer vertrouwen in en liefde voor mijn lichaam. Het heeft altijd haar best gedaan voor mij te zorgen. Mijn lichaam is mijn kompas. Het heeft mij laten voelen wat voor mij belangrijk is en heeft mij ook nu niet in de steek gelaten.

Ik ben mij ervan bewust dat deze blog mensen kan raken. Dat is natuurlijk ook helemaal niet gek. Zoals ik eerder deelde, raakt dit thema persoonlijke emoties, waarden en behoeften. Omdat mijn ego zich afgewezen heeft gevoeld, zit er bij mij een neiging de inhoud van mijn onderzoek uit de doeken te doen. Dit doe ik niet omdat deze blog over mijn perspectief gaat. Hoe ik naar de werkelijkheid kijk. Wat ik erbij voel en ervaar. In verbinding zijn met een ander gaat het niet over gelijk hebben. Verbinding gaat over onszelf zijn en de ruimte voor elkaar te dragen door onder andere elkaars perspectieven te respecteren. We zijn allemaal anders en dat zullen we ook altijd zijn. Alleen vanuit een gelijkwaardige autonome positie kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. Dan pas kunnen we met elkaar samen groeien, leven en zijn. Blijkbaar hebben wij mensen hier voor onszelf en met elkaar samen nog veel in te leren. Door mezelf zuiver zichtbaar te maken en mensen te ondersteunen met verbinding draag ik voor mijn gevoel bij aan een betere wereld.

The post Vrijheid in de praktijk, Blog 18: Ode aan mijn immuunsysteem appeared first on De Vrije Kameleon.

‘Dat is nu wel even anders…… Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die geen afscheid kunnen nemen van hun dierbaren, mensen die in zeer besloten kring een uitvaart hebben of er zelfs door bepaalde omstandigheden niet eens bij kunnen zijn.’

Op de één of andere manier was mijn praktijk op het meest intense moment van het overlijden relatief rustig. Ik wist ook dat mijn agenda vanaf half maart juist zou ontploffen. Nog aan het bijkomen van de prachtige dienst op dinsdag 3 maart, waar we nog kleine grapjes maakten over het corona virus, gleed ik langzaam in de Corona bubbel. Ik kreeg meer ruimte om te lezen en om mij heen te kijken. Had weer eens een flow een blog te schrijven. Het weekend sopte ik het hele huis. Besloot wel alvast in samenwerking met een opdrachtgever de trainingen in maart en april te verzetten. Totdat zondagavond werd besloten de scholen te sluiten en de nieuwe maatregelen werden aangekondigd.

Mijn kinderen vonden al snel de digitale route naar hun scholen. Complimenten voor alle leerkrachten! Mijn man was vanaf zaterdag al druk bezig zijn werk online-proof te maken. De ene conference call na de andere. Het drong tot mij door. Ik moest met pijn in mijn hart en buik mijn praktijk sluiten. Dat deed wel even iets met me. Als donderslag bij heldere hemel realiseerde ik me de ernst van het virus. Het niet weten, het gevoel van onzekerheid zorgden bij mij voor het zoeken naar externe antwoorden. Ik voelde de drang zoveel mogelijk kennis te vergaren en nieuwsberichten te zien en te lezen. Blogs, artikelen, facebook berichtjes, YouTube filmpjes… Het ene verhaal nam het andere over. Mijn telefoon zat aan mijn hand geplakt en ik slurpte alle informatie op. Het ene creëerde angst en het andere zorgde voor vertrouwen. Om nog maar niet te spreken over het sluimerende gevoel van angst zelf het virus te krijgen of een ander ermee te besmetten.

Mijn denkende brein draaide even volle toeren om er een kloppend verhaal van te maken. Ondertussen probeerde ik in verbinding te blijven met mijn lichaam en emoties. Alles te voelen wat er zich in mij en in mijn omgeving aandiende want als een domino effect werden mensen geraakt. Door dit alles voelde ik me ook een soort van lamgeslagen. Bij veel onrust en stress probeert mijn overlevingsmechanisme altijd eerst controle te krijgen met denken. Om vervolgens te verlammen. Voor mij een bekende stressroute.

Corona raakt ons allemaal. Herken jij jouw stressroute? Ga je net zoals ik al het nieuws lezen en raak je vervolgens in verlamming? Of laat je alles van je afglijden en houd je zo lang mogelijk vol dat er niets aan de hand is, zoals mijn man? Sommige mensen gaan alles lezen en verliezen zich in boosheid, waakzaamheid of afwijzing van anderen, etc. Vroeger zou ik hierin blijven hangen. Inmiddels weet ik mezelf steeds beter te reguleren. Na de shock van het sluiten van mijn praktijk en de realisatie van de ernst van het Corona virus is het gelukt om mijn systeem weer in beweging te brengen. De kunst is te balanceren tussen mijn emoties van onzekerheid en basisvertrouwen. Het enige waar ik wel invloed op heb, is mijn manier waarop ik om ga met deze situatie. De manier waarop ik alles waarneem. Laat ik de omgeving mij beïnvloeden of beïnvloed ik mijn omgeving?

Vanaf woensdag besloot ik mij meer af te schermen voor alle nieuwsberichten. Niet dat ik onder een steen ga liggen, maar beperk het nu tot 1 moment op de dag. Met vrienden zoek ik regelmatig online verbinding. Want hoe beleven zij deze tijd? We hebben ruimte voor elkaars ervaringen, want iedereen beleeft deze crisis toch echt op zijn eigen manier. Corona raakt ons allemaal. Ik probeer mijn weg te vinden in deze onzekere bizarre tijd. Die storm was niets vergeleken met deze periode, een stilte na de storm. Dit gaat in onze geschiedenisboeken en wij zijn de waarnemers ervan. Hoe wij waarnemen bepaalt onze gemoedstoestand. En ons gemoedstoestand heeft weer invloed op onze omgeving en elkaar.

Er komen zulke mooie initiatieven op gang. Ik werd uitgenodigd deel uit te maken van een facebookgroep waarin we elkaar informeren, steunen en delen. Super fijn om geclusterd informatie tot me te nemen. Van meditatiesessies, voedingstips en inspirerende vlogs of teksten. Mijn yogalerares deelde video’s met basisstrekkingen zodat we thuis onze yoga kunnen onderhouden. Ook zo lief dat weer iemand anders zomaar een bloemetje kwam brengen. Normaal gesproken zou ik vandaag een trainingsdag hebben, maar deze werd natuurlijk ook gecanceld. Dus werd er vanmorgen een skype sessie met onze trainer en andere lichaamsgerichte professionals ingepland. Het was super fijn iedereen toch nog te kunnen zien. Gezamenlijk delen, mediteren en de ruimte nemen om onze emoties en lichaamssensaties te ontladen. Ik ben zo dankbaar dat ik zulke netwerken en verbindingen heb waarin er ruimte is te voelen, te delen en te ervaren.

Realiseer me heel goed dat anderen dat misschien niet of minder hebben. Gisteren had ik mijn eerste online intake en dat was prima te doen. En met mijn persoonlijke ervaring van vandaag tijdens de skypesessie heb ik een idee gekregen. Er zullen mensen zijn die niet veel hulpbronnen hebben in hun omgeving. Mensen die behoefte hebben aan delen of willen ervaren hoe het is jezelf te reguleren. Daarom wil ik mijn diensten kosteloos aanbieden.

Ervaar je emoties die je lastig vindt tijdens deze crisis. Heb je behoefte aan een telefonische sessie of videochat dan bied ik mijn lichaamsgerichte sessies aan om in deze moeilijke en onzekere tijd meer lichaamsbewustzijn te ontwikkelen en jouw emoties te doorvoelen. Zodat je je krachtiger en vrijer kunt voelen. Ben je familie, een vriend, een bekende, reeds al klant of onbekend en heb je behoefte aan even dieper contact, persoonlijke aandacht en/ of meer innerlijke verbinding? Stuur mij een WhatsApp berichtje. Dan kijken we samen naar een moment die voor ons passend is om online contact te maken. Of ken je iemand die het interessant zou vinden en kan gebruiken? Delen is lief.

p.s. Mocht het drukker worden dan kan ik ook online groepssessies organiseren waarin we met elkaar onze gevoelens en wat ons bezig houdt kunnen delen. Delen geeft verbinding en maakt minder alleen.

Liefs, Sirpa

De Vrije Kameleon

0655831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 2, Online verbinding in onzekere tijden appeared first on De Vrije Kameleon.