De Vrije Kameleon, zoektocht naar vrijheid.

The post Zoektocht naar vrijheid: Ervaringsverhalen van De Vrije Kameleon gebundeld appeared first on De Vrije Kameleon.

Jij en de ander(en)

Als jij iets ervaart in de ontmoeting met een ander, dan kan dit jou iets vertellen. De positieve eigenschappen die je in andere mensen bewondert zijn eigenschappen die je bij jezelf herkent. Mensen die je negatief beoordeelt, laten jou zien wat in jouw systeem nog ‘aangeraakt’ mag worden. Als ik mij in de ontmoeting met een ander voel afgewezen. Dan is er nog een deel in mij die zichzelf nog afwijst. Werk aan de winkel dus. Want iedere keer dat ik me geraakt of gekwetst voel, krijg ik de kans mezelf dieper te onderzoeken. Niet alleen ik. Iedereen.

‘Your perception of me is een reflection of you.’ My reaction to you is an awareness of me.’

Het is gaaf om wat je gespiegeld krijgt met een ander te delen. Om eerlijk te durven aangeven wat lastig is. De verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag en de geraaktheid te dragen. Om vervolgens samen te onderzoeken waar het vandaan komt. De ander oordeelt niet, maar kan met aandacht erbij blijven en ontvangen. Onderzoekt bij zichzelf of hij of zij er zelf iets mee kan. Zo groeien we met elkaar samen. Om dit samen te kunnen, is er lef, kwetsbaarheid en gelijkwaardigheid nodig.

De groep groeit

Binnen groepen speelt zich vaak van alles af. Als er een groep ontstaat of als je er nieuw bij komt, dan maakt de groep een ontwikkeling door. We wachten af, kijken de kat uit de boom. We oriënteren ons. Richten ons op overeenkomsten. Voelen goed wat wel en niet gewenst is. En wie het voor het zeggen heeft. Dit hoort erbij. We zijn sociale wezens zoals ik eerder in deel 1 beschreef.

Kom je dit met zijn allen goed door dan is er ruimte voor meer verbinding. Je vertelt wat meer over jezelf en voelt vertrouwen. Je kunt jezelf zijn, waardoor je ook kwetsbaarder durft zijn. Je ‘maskers’ wat meer af te zetten, Te delen, grenzen te stellen. Je groeit. Niet alleen jij. Ook de ander(en). De groep. In de praktijk zien we de groepsontwikkeling helaas vaak stagneren.

Onderstroom

Deze innerlijke en interactie processen en patronen fascineren mij al heel lang. En heb tijdens mijn opgroeien een gevoeligheid voor het waarnemen van deze signalen ontwikkeld. We houden ons groot, maken ons klein, houden het af, schuiven het van ons af, etc. Vanuit verschillende posities maken we met elkaar contact. Heel vaak voelen we dat we niet helemaal tot ons recht komen. En vaak hebben we niet in de gaten wat het effect daarvan op de ander (de groep) is.

Dit is ook de reden waarom ik graag met groepen mensen en paarden werk. Mensen worden in contact met een paard gespiegeld. In groepen gebeurt er van alles binnen de interactie. In verbinding met een paard is gaaf, maar wij mensen spiegelen elkaar ook. Dit is waardevolle informatie waarmee kan worden gewerkt. Ook binnen mijn één op één coaching staat de ontmoeting tussen ons beiden regelmatig centraal.

Omdat we het vaak lastig vinden echt contact met elkaar te maken, ontstaat er een onzichtbare stroom, de onderstroom. Dingen worden niet uitgesproken. Er is binnen een groep bijvoorbeeld wantrouwen en indirecte weerstand aanwezig. Gedoe over macht en onmacht. Meestal voel je het en hebben we het er niet over. Soms komt er iets aan de oppervlakte. En denk je. ‘Waar gaat dit over?’ Denk maar bijvoorbeeld aan families waar ruzies nooit worden uitgesproken. Teams waar niemand elkaar durft aan te spreken. Organisaties waar grote afstand tussen het management en de werkvloer bestaat, etc. En de meeste mensen hebben vaak de beste intenties. Tijdens een etentje, bij het koffiezetapparaat en bijvoorbeeld in de wandelgangen zoeken we mensen op waarvan we weten dat zij ons begrijpen en er hetzelfde over denken. Dit kan heel functioneel zijn. We zijn op zoek naar veiligheid. Maar als er te lang niets wordt besproken dan komen we terecht in een neerwaartse spiraal. Door de ervaring van onveiligheid komen mensen nog meer vast in hun pantser te zitten. En sluipen er binnen de groep collectieve gedragspatronen in.

Collectieve patronen

Het gaat nog veel verder dan dat. Vaak zie je dat mensen met dezelfde gedragspatronen voor bepaalde beroepen kiezen. Dat er binnen organisaties mensen worden aangenomen waarin we onszelf herkennen. Met als gevolg dat individuele gedragspatronen vaak collectief in de groep aanwezig zijn. En bepaalde patronen onderdeel van de cultuur worden. Om een voorbeeld te geven. In zorg en welzijn zie ik regelmatig dat het lastig is om voor jezelf op te komen. Jezelf te profileren. Ze maken zich vaak klein. In groepen waar de directeur de confrontatie uit de weg gaat, zie je in de groep hetzelfde gedrag terugkomen. Elkaar aanspreken is dan lastig. Want we hebben het zo leuk en gezellig met elkaar samen……

En natuurlijk zie je dat in gezinnen en families ook. We passen ons aan ons systeem aan. Lees ook deel 1.

Zichtbaarheid

Binnen mijn begeleiding neem ik waar, vertraag processen en leg belemmerende patronen bloot. Bovendien creëer ik ruimte en intervenieer waar nodig zodat de onderstroom boven komt drijven en zichtbaar wordt. We hebben het dan over zaken die er echt toedoen.

Net zoals de verbinding met jezelf nodig is om jouw koers te blijven voelen en volgen. Is dat hetzelfde voor een groep, team of organisatie. Stilstaan, processen vertragen en reflectie dragen bij aan het (collectieve) bewustzijn. Hoe doen wij het met elkaar samen? Wat is mijn aandeel in het geheel? Vooral in groepen waar de onderlinge afhankelijkheid  groot is, is het belangrijk de onderstroom aandacht te geven en de dynamiek bloot te leggen. Zaken die ertoe doen worden zichtbaar en bespreekbaar. Mensen durven hun kwetsbaarheid te delen. Maskers en harnassen worden afgedaan. Dit kan vanaf het eerste moment dat een groep ontstaat. Dan creëer je een gezonde groepsontwikkeling. En waarschijnlijk versnel je deze ook. Ook als de groep al langer bestaat, kun je opnieuw met elkaar verbinden. En de ‘vastgeroeste’ patronen in beweging brengen. En zo nodig loslaten.

Bewustzijn op jezelf en de groepsdynamiek zorgen ervoor dat er anders kan worden gehandeld. Hiermee wordt de individuele en collectieve vrije ruimte vergroot. Tegenstellingen, overeenkomsten, alles mag er zijn. Er ontstaat meer energie, gelijkwaardigheid en diversiteit. Vrijheid. Dit is de basis voor een succesvolle samenwerking en gelukkig samenleven.

Herkenning

Herken je jezelf of als groep hierin? Ik heb verschillende methoden om met jullie samen te werken en op onderzoek uit te gaan. Het is af en toe gewoon fijn om een buitenstaander mee te laten kijken, processen te begeleiden in samen werken, leven, leren en groeien.

Durf je de uitdaging met elkaar aan te gaan? Kom dan langs voor een vrijblijvende oriëntatie/ kennismakingsgesprek. Ik zou het super gaaf vinden om samen met jullie, de situatie te onderzoeken. Helpen om de onderlinge verbinding te versterken.

Ben je nieuwsgierig geworden? Stuur mij een pb via mijn website, Messenger of WhatsApp. Like mijn pagina op facebook als je het leuk vindt meer informatie te ontvangen in de toekomst of schrijf je in voor een notificatie op mijn website.

Warme groet,

Sirpa

De Vrije Kameleon creëert verbinding, zet kwetsbaarheid in als kracht en gaat voor echt contact (zichtbaar en zuiver).

www.devrijekameleon.nl

‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’

The post ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’ (groepsverbinding) appeared first on De Vrije Kameleon.

En toen zat ik in 2015 opeens bij de Kamer van Koophandel. Zonder vooropgezet plan. Sinds mijn pubertijd had ik het idee dat ik voor mezelf wilde beginnen. Nu was het moment aangebroken. Keuzes vanuit mijn hart. Ik kende mijn talent en passie. Maar had geen vast plan. Zonder plan beginnen, voelde wel heel gek. Geen controle en in eerste instantie geen speciale focus. Vanuit ‘niets’ starten, vroeg veel vertrouwen in mezelf en in mijn praktijk. Ik begon met de veilige zakelijke inhoud van mijn opleidingen op mijn website. Al gauw kwam er steeds meer van mezelf bij en herschreef ik de tekst. Mijn praktijk staat zo dicht bij wie ik ben en waar ik vandaan kom. Eigenlijk ontstond het heel organisch. De naam van mijn boek werd de naam van mijn praktijk. De Vrije Kameleon staat voor het loskomen van het altijd maar aanpassen aan mijn omgeving. Mijn tatoeage, waarmee ik betekenis wilde geven aan mijn leven en mijn kracht, werd mijn logo. De vlinders van mijn logo staan voor vrijheid. We hebben allemaal het recht om vrij te zijn. We zitten vaak vast in de aanpassing aan onze omgeving, in een vaste structuur, bijvoorbeeld zoals het hoort en moet. Vast in onze patronen. Het losbreken van de vlinder uit de structuur staat voor individuele vrijheid en autonomie. Daar komt ook mijn slogan vandaan. ‘Laat het los, maak jezelf zichtbaar en vrij’. Alles krijgt steeds meer betekenis. Het boek dat ik zoveel jaren terug schreef, bleek een reeks ervaringsverhalen (blogs) van mijn zoektocht naar vrijheid te worden op mijn website. Mijn aanpassingsvermogen en gevoeligheid die me altijd zo in de weg stonden, zet ik nu in als kracht. Sinds ik opleidingen en workshops volg die aansluiten bij mijn passie vallen de naam van mijn praktijk en het delen van mijn ervaringen nog meer op zijn plek. Bijzonder hoe die dingen lopen.

Mijn bijdrage 

Ik heb een talent voor contact met mensen. Ik observeer al mijn hele leven mensen omdat het in eerste instantie noodzakelijk was mij af te stemmen. Later omdat het mij fascineerde. Hoe gaan mensen met zichzelf en elkaar om. Hoe communiceren zij? Hoe wordt er geluisterd? Wat wordt er niet gezegd? Wat zie ik aan de lichaamstaal en wat voel ik in de onderstroom? Welke patronen zie ik? Inmiddels voel en weet ik dat ik mensen hier echt bij kan helpen. Als klein meisje was ik een ster in de omgang met mensen. Mijn voelsprieten en onderbuik gaven altijd al veel informatie. Hier maak ik nu ook gebruik van binnen mijn praktijk. Bovendien heb ik mij laten voeden en inspireren door mijn eigen ervaringen. Door mijn persoonlijke onderzoek, ook naar mijn schaduwkanten, ben ik in staat voor de ander echt ruimte te creëren, zijn of haar eigen keuzes te laten maken, onvoorwaardelijke en oordeelloze steun te bieden, het gevoel te geven veilig te zijn en zo nodig zachte ondersteuning te bieden. Alles wat er is en komt, mag er zijn.

Wat ik zelf heb ervaren en wat ik ook om mij heen zie gebeuren, is dat veel mensen het lastig vinden de verbinding met zichzelf en elkaar te maken. In de huidige maatschappij staat het denken centraal. Gaat alles snel en is veel hectisch en vluchtig. Hierdoor staat het in verbinding blijven met onszelf constant onder druk. De ‘controle en beheersing’ wordt alsmaar groter. Het komt van buitenaf, maar het komt ook van binnenuit. Het gevoel dat je niet goed genoeg bent, heeft van kleins af aan effect op ons zijn. We hebben ons vaak aan onze omgeving aangepast. En hierdoor onze eigen belemmerende patronen en maniertjes ontwikkeld om te ‘overleven’. Op een gegeven moment kunnen die in de weg gaan zitten.

Alles is met elkaar verbonden. Daar waar de energiestroom geblokkeerd is, probeer ik beweging te brengen. Ik geloof dat ondersteuning van een mens alleen via het hoofd niet werkt. Daarom heb ik naast mijn reguliere opleidingen mijn kennis verbreed met lichaams-, natuur-, en systeemgerichte benaderingen. En laat mij nog steeds inspireren door interessante lezingen, trainingen, workshops, opleidingen en ‘therapieën’ te volgen.

In de praktijk

Individuen

De kracht van ons voelen wordt niet (meer) gevoeld. Ons lichaam geeft zoveel informatie, maar we merken het niet op. Om ons eigen leven zelf te kunnen vormgeven binnen onze huidige maatschappij, is de verbinding met ons lichaam cruciaal. De energiestromen in en om ons lichaam zijn noodzakelijk om te functioneren. Het zenuwstelsel moet namelijk voldoende informatie kunnen ontvangen. Ik ondersteun jou een diepere verbinding met jezelf te maken en (blokkerende) energie in beweging te brengen. Door afstand te nemen van de ‘waan van alledag’ vertraag ik het proces en ontstaat er ruimte om dieper te ervaren. Vanuit een innerlijke verbinding met jezelf krijg je meer regie over je eigen leven.

We sporen ook blokkades en patronen op die jouw functioneren in de weg staan. Patronen die we vaak tijdens het opgroeien hebben aangeleerd, nemen we als volwassene overal mee naartoe. Als we bijvoorbeeld, net als ik, het lastig vinden onze grenzen te bewaken, loop je er vaak in verschillende omgevingen tegenaan. Onder mijn begeleiding wordt jouw zelfinzicht vergroot en kun je belemmerende patronen loslaten.

Ik zet hierbij verschillende werkvormen in zoals adem-, lichaamsgerichte-, systemische-, wandel- en/ of paardencoaching. Welke precies is afhankelijk van jouw vraag.

Groepen

Binnen groepen creëer ik een veilige omgeving waar mensen zichzelf kunnen zijn, de ruimte krijgen voor hun eigen onderzoek, reflecteren en samen delen. Ik maak (collectieve) patronen zichtbaar door het doen van oefeningen en/ of groepen te observeren tijdens het samenwerken. Individuele- en groepspatronen en groepsdynamieken fascineren me al vanaf kleins af aan. Het individu staat niet los van zijn omgeving. Er is een constante wederzijdse beïnvloeding. Individuele patronen kunnen vanuit een bepaalde context worden bestudeerd.

Binnen groepen zie je patronen op elkaar inhaken of zelfs versterken. Daarom ook mijn systeemgerichte benadering tijdens het coachen. Elk individu heeft zijn of haar eigen manier van voelen, denken en doen. Een eigen belevingswereld. Als we allemaal naar dezelfde situatie kijken, geven we er een andere betekenis aan en slaan we andere dingen op. Hoe ik naar de wereld kijk en welke ervaringen ik op doe, zegt iets over mij, mijn kwaliteiten en mijn talent. Net zoals dat bij jou is. Hoe zorg je er nu voor dat iedereen binnen zo’n groep tot zijn recht komt? Ik geloof in echt contact. In de zuivere ontmoeting waar alles, zoals fouten, emotie en diversiteit zichtbaar mag zijn, ontstaat verbinding en vertrouwen. Juist vanuit deze verbinding kunnen wij mensen samen creëren. In plaats van onszelf en elkaar tegenwerken, vullen mensen elkaar aan. Hiermee ontstaat er ruimte voor creativiteit en energie.

Spiegel

Binnen mijn coaching zet ik mijzelf in als spiegel en maak ik graag gebruik van andere mensen binnen mijn groepscoaching en workshops. Toen ik leerde dat mensen om mij heen mij spiegelden en ik hen, leerde ik namelijk nog veel meer over mezelf. Alles waar je in contact met de ander door wordt getriggerd, zegt vaak iets over jezelf. Mensen spiegelen elkaar, ik spiegel de ander(en), de ander spiegelt mij en een paard doet dat ook. Omdat ik zelf heb ervaren hoe bijzonder en effectief het is om door een paard te worden gespiegeld, kwam ik op het idee om in sommige gevallen met een paard samen te werken. We kunnen zoveel van een paard leren. Wanneer ik een paard inzet binnen de coaching, bundel ik mijn talenten met dat van een paard. Tijdens de interactie spiegelen zij onze lichaamstaal, energie en (on)bewuste emoties. Dit geeft een extra bijzondere lading aan mijn coaching. En hoe cool is dat om met zo’n krachtig mooi dier te mogen samenwerken en de verbinding daarmee te ervaren.

Zichtbaar en Zuiver

Nu ik ‘zo goed als’ mijn verborgen verleden heb kunnen delen. Wat mij bezig houdt en wat ik doe, ben ik aangekomen bij het laatste onderdeel van mijn blogs. Een terugblik op de ervaring van het delen van mijn ervaringsverhalen. Tien jaar geleden voelde ik diep van binnen dat ik mijn levenservaringen wilde delen, maar wist niet hoe en of ik dat überhaupt zou durven. Bijzondere verbindingen met mensen en vooral de verbinding met mijzelf hebben ervoor gezorgd dat ik mijn ervaringsverhalen zonder schaamte of angst voor afwijzing durfde te delen. En ik deed het. Ik volgde mijn hart, mijn gevoel en was me heel erg bewust van de stem van mijn lichaam. Ik voelde bij het posten van de eerste blog enorme angst. Angst die ik als klein meisje ook al voelde, angst voor de afwijzing. Ik kreeg het benauwd, kreeg het warm en een hoge ademhaling. Eigenlijk duurde het maar heel even. Ik bleef erbij. Na de angst kreeg ik juist een ontspannen gevoel. Mijn hart begon rustiger te kloppen, voelde meer ruimte om te ademen. Het zuivere delen in alle eerlijkheid naar mezelf en de ander gaf een gevoel van bevrijding. Nu een jaar later ben ik aangekomen bij mijn laatste blog van deze reeks.

Het ontvangen van zoveel positieve reacties sterkten mij in mijn gevoel dat het delen van mijn verhaal de moeite waard is. Als je je kwetsbaar durft op te stellen, durven andere mensen dat ook. Als ik echt contact zo belangrijk vind, dan wil ik zelf het voorbeeld geven. ‘Practice what you preach.’ Het openbaar delen van mijn ervaringen is voor mijzelf de ultieme stap geweest in volledige zelfacceptatie. Ongeacht wat anderen ervan vinden. Alle pijn en angst hebben mij aangespoord op zoek te gaan naar oplossingen. En die zoektocht heeft geleid tot verbinding met mijzelf, mijn vrijheid.

Ervaringsdeskundigheid

Naast positieve reacties vroegen sommige mensen zich af of ik dit wel op deze manier moest delen? Helemaal als professional. Even voelde ik weer die twijfel. Twijfel of ik hieraan wel goed deed? Maar die angsten zijn niet (meer) van mij.

De drang om mijn gevoel te volgen en te delen was groter. Ik wil mensen uitnodigen helemaal zichzelf te zijn. En dat kan voor mij alleen als ik ook helemaal mezelf durf te zijn. Hoe kan ik kwetsbaarheid van een ander vragen als ik het zelf niet laat zien. Sommige mensen vinden het niet professioneel. En dat is prima. Daar denk ik anders over. Niet dat jij hetzelfde moet vinden als ik. Want ik ben ik en jij bent jij. Naast een professional ben ik ook gewoon mens. Ik zie mijn persoonlijke ervaringen als toegevoegde waarde bovenop al mijn andere kennis. Omdat ik juist zoveel heb ervaren. En mezelf uitgebreid onderzocht heb, ook mijn schaduwkanten. Ben ik in staat voor de ander ruimte te creëren, zijn of haar eigen keuzes te laten maken, onvoorwaardelijke en oordeelloze steun te bieden, het gevoel te geven veilig te zijn en zachte ondersteuning te bieden.

Bedankt

Ik ben dankbaar dat ik mijn ervaringsverhalen met jullie heb kunnen delen. En wil jullie via deze weg bedanken voor het lezen van mijn verhalen. Sommige blogs zijn wel 1500 keer gelezen. Dat had ik in mijn stoutste dromen niet durven dromen. Ik wil jullie bedanken voor de onvoorwaardelijke steun die ik uit zoveel en zelfs onverwachte hoeken kreeg. En voor de ontroerende reacties, de uitgebreide en persoonlijke berichtjes met veel herkenning, warmte en steun. Het was voor mij een heel bijzondere ervaring en proces. Ik hoop dat ik jullie heb mogen inspireren en/of aan het denken heb gezet over jezelf. Alles wat jullie gelezen hebben, heb ik zo zuiver mogelijk proberen te delen. En heb jullie een kijkje proberen gegeven in mijn belevingswereld en zoektocht.

Dank je wel <3

En dan kom ik aan bij mijn gezin. Samen (als gezin) besloten wij dat ik mijn verhaal in het openbaar mocht delen. Ook mijn kinderen steunden mij bij dit proces. Ik hoop dat al die prachtige mooie talenten die jullie bezitten nog meer tot bloei mogen komen tijdens jullie leven. Natuurlijk heb ik ook ´fouten´ gemaakt. Ik ben echt niet de perfecte moeder. Ik sta wel altijd open voor een dialoog waarin we kunnen delen en samen kunnen blijven groeien.

Ook ben ik dankbaar dat mijn man mij vanaf het begin heeft gesteund bij dit proces. Ik had alles al met je gedeeld. Bij het lezen, keurde jij alles goed. Je bent een bijzonder mens. Het leven met mij is best een uitdaging. Misschien komt er ook ooit wel een deel 2 van de tweede helft van mijn leven, want mijn leven staat natuurlijk niet stil. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik bij jullie mag horen en de ruimte heb mezelf te zijn en mijn eigen pad te volgen.

Liefs, Mama/ Sirpa

Ik wil ook zinvol.nu bedanken voor het gebruik mogen maken van hun plaatjes. Super blij dat ik mijn blogs één uitstraling kon geven en kon ondersteunen met een bijzondere uitspraak. Deze plaatjes zijn te koop als kaarten in verschillende winkels en op het internet.

Thx lieverds

Het komende jaar staat voor mij in het teken van nog meer creëren en het verder uitbouwen van mijn praktijk. Om hiervoor ruimte te maken, neem ik vanaf juli een heel schooljaar onbetaald verlof op. Ben zo benieuwd wat dat met mij gaat doen en wat ik daarbij tegen kom? Bovendien volg ik nu een lichaamsgerichte trauma coachopleiding. Alles wat ik het komende tegenkom en bijzonder is, zal ik met jullie delen. Dit was mijn laatste blog binnen deze reeks ervaringsverhalen. Wil je herinnerd worden als er weer een nieuwe blog wordt geplaatst, dan kan je je via mijn website aanmelden voor een notificatie.  

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 14, Mijn Passie appeared first on De Vrije Kameleon.

Na mijn terugkomst uit België en het vertrek van mijn vriend ontving ik mijn diploma van de Middelbare Hotelschool. Bij mijn vader thuis (mijn vader en ‘stiefmoeder’) waren ze trots. Ondanks dat ze in eerste instantie mijn keuze lastig vonden. Mijn moeder was zelfs zo trots dat ze een verassingsfeestje bij haar thuis had georganiseerd. Zelfs mijn vader was door haar uitgenodigd. Voor mijn moeder was dat een enorme overwinning. Voor het eerst sinds de scheiding waren mijn ouders echt samen op een bijzondere gelegenheid. Eerder kwamen ze niet of apart van elkaar en zaten dan op een andere plek. Verjaardagen bijvoorbeeld moesten altijd apart van elkaar worden georganiseerd. Toen ik nog thuis woonde was dat nog te doen. Ik wist niet beter. Eenmaal op mezelf kreeg ik daar last van. Mijn moeder vond het altijd moeilijk om in mijn vader zijn omgeving te zijn. Ik had hierover dan ook veel discussies met haar. En nu had ze zichzelf voor mij opzij gezet. Ook mijn grootvader, de vader van mijn moeder en mijn beste vriendinnen waren erbij. Mijn ‘stiefmoeder’ besloot thuis te blijven. Zij zou alleen maar in de weg lopen, was haar veronderstelling. En ik denk dat ze gelijk had.

Angst er niet bij te horen

Ik werkte in dat jaar in twee hotels. Eerst in hotel bij Amsterdam Airport. Daar werd ik door een collega gevraagd mee te gaan naar een nieuw op te zetten hotel in Den Haag. Ik ging met ze mee. Toen ik daar een bijna een jaar werkte begon het mij te vervelen. Na alweer 10 jaar in de horeca te hebben gewerkt, was ik het altijd op mijn benen staan zat. Het directe contact met mensen vond ik leuk, maar het gaf mij niet genoeg uitdaging meer. Dit zou ik nooit mijn leven lang vol kunnen houden.

Precies op dat moment leerde ik een leuke jongen kennen. Hij studeerde bouwkunde aan een Hogeschool. Met zijn komst in mijn leven kreeg ik een rustiger bestaan. Dit was een relatie anders dan ik gewend was. Hij was serieus, vond mij leuk en steunde mij. Bovendien werd ik door hem helemaal niet afgeleid. We waren redelijk in balans. Hij stimuleerde mij zelfs stil te staan bij de vraag; ‘Wat wil ik?’ Het werken in de horeca leverde mij niet die verdieping op waar ik zo’n behoefte aan had. De Hogeschool leek voor mij altijd zo ver weg. Omdat ik nu een vriendje had die studeerde aan een Hogeschool stond die overtuiging opeens ter discussie. ‘Zou ik op een HBO kunnen studeren?’, ‘Hij was niet heel veel slimmer dan ik.’ Ik had zo vaak te horen gekregen dat ik het niet zou kunnen. Ik was altijd die middelmatige leerling die zich maar moeilijk kon concentreren. Ik liet mij vaak afleiden door mijn omgeving. Als het niet mijn omgeving was, dwaalde ik zelf met mijn gedachten af. Wat betreft schoolwerk was ik ook iemand die op de basisschool niet opviel of wilde opvallen. Ik hield er niet van in de klas dingen voor te doen, voor te lezen, spreekbeurten te houden en werkstukken te maken. Ik was onzeker en voelde mij extra onzeker als ik het gevoel had te worden beoordeeld. Terwijl ik mezelf wel graag op een podium liet zien. Als er dingen georganiseerd moesten worden of als we een uitje hadden. Ik was degene die daar het voortouw in nam.

Bij mijn vader thuis werd er vaak teleurgesteld gesproken over mijn mindere schoolprestaties. Of denigrerend over laag opgeleide mensen. Mijn ´stiefmoeder´ was daar, in mijn beleving, de grote drijvende kracht achter. Tot haar komst had mijn vader niet eens omgekeken naar mijn school. Sinds zij thuis de scepter zwaaide, werd dat een heel groot ding. Daarmee had ze natuurlijk de beste intentie. Ze wilde dat ik goed terecht zou komen. Mijn ouders en stiefmoeder waren alle drie hoger opgeleid. Mijn moeder had echter een aversie tegen het schoolsysteem en ik spiegelde mij zeker niet aan mijn vader en mijn ´stiefmoeder´. Er was voor mijn gevoel een enorme kloof tussen mijn wereld en de intellectuele wereld van hen. Ik was op straat groot geworden en in die ‘straatomgeving’ was eigenlijk niemand hoog opgeleid. In zo’n omgeving met lager opgeleide mensen voelde ik me juist thuis. Ik identificeerde mij met deze groep. Mijn hele leven met de hakken over de sloot en altijd onverschillig over schoolwerk. Ik had een minderwaardig zelfbeeld ontwikkeld en geloofde zelf ook dat ik niet kon studeren.

Een uitdaging

Na veel wikken en wegen besloot ik toch een HBO opleiding te gaan volgen, Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Die opleiding sloot het beste aan op mijn interesses en kwaliteiten. Toen ik dat besluit zelfstandig had genomen, deelde ik het bij mijn vader thuis. Ze waren niet enthousiast en maakten mij, vast onbedoeld, angstig en onzeker. ‘Ik had net mijn diploma en waarom nu zo’n ommezwaai?’ Misschien was de ongerustheid ook aanwezig omdat ik met deze keuze in mijn moeders voetsporen trad. Zij was ooit, in betere tijden, creatieve therapeute geweest. En daar raakte zij zichzelf kwijt. Zij begrepen helemaal niets van mijn moeder haar ‘zweverige’ wereld.

Het was best lastig dat ik niet werd aangemoedigd, maar ik volgde mijn gevoel. Omdat ik al fulltime bij het hotel werkte en geld nodig had om mijn vaste lasten te betalen, besloot ik een HBO deeltijd opleiding te volgen. Naast de opleiding moest ik verplicht relevant werk vinden. Ik solliciteerde bij een Geestelijke Gezondheid Zorg (GGZ) insteling. Ze waren erg enthousiast en ik werd meteen voor 32 uur aangenomen. Ik ging één dag in de week naar school. Ze namen zelfs de kosten van de opleiding voor hun rekening. Eerst keek ik een beetje de kat uit de boom, maar na het ontvangen van zoveel bevestiging begon ik steeds meer in mijn eigen kunnen te geloven. Mijn motivatie was enorm. De ervaringen met het studeren, andere studenten en docenten vielen mij erg mee. Ik hoorde er bij en durfde mezelf helemaal te laten zien. Het filosoferen met docenten, samenwerken met studenten, presenteren, het schrijven van opdrachten en reflectieverslagen. Ik kon er bij mijn nieuwe opleiding geen genoeg van krijgen. Alles wat ik las, wist ik al. Hoe gek dat misschien ook klinkt. Zo voelde het. Ik leefde helemaal op. Had onwijs veel energie en zelfvertrouwen. Dit gevoel was volgens mij precies hoe ‘een flow’ hoort te voelen.

Inzicht

Ik had al heel veel inzicht in mezelf. Op de opleiding kon ik bovendien alles, wat ik tot dan toe in het leven mocht ervaren, koppelen aan de aangeboden theorieën. Vooral ontwikkelingspsychologie en de hechtingstheorie van o.a. Bowlby gaven mij nog meer zelfinzicht. Mijn kindertijd was bijzonder eenzaam geweest. Ik constateerde dat ik onveilig gehecht was aan mijn moeder (en misschien ook wel aan mijn vader). De fysieke afwezigheid en de afwezigheid van aandacht van mijn moeder als baby en klein meisje hadden een enorme impact gehad op mijn ontwikkeling. Bovendien was zij heel onvoorspelbaar in haar gedrag. Dit inzicht kon ik thuis bij mijn moeder heel goed bespreken. Tijdens de opleiding gingen we samen weer vaak de diepte in. Samen onderzochten we mijn inzichten. Zij gaf alle ruimte aan mijn interpretaties. We spraken ook over haar ervaringen. De reden waarom ze het lastig vond mij te koesteren. Haar vertrek. De afwezigheid van haar zelfliefde. Haar ambivalentie in haar gevoel en gedrag. En de effecten en de gevolgen daarvan op mij. Haar tekort aan zelfvertrouwen en haar afhankelijkheid van anderen. Ze vertelde mij over haar eigen ontwikkeling als meisje en jonge vrouw. Ze deelde over het huwelijk met mijn vader, over haar verwachtingen en wensen. Maar ook over haar donkere sombere periode. Haar onvermogen en pijn had ik altijd al wel gezien en gevoeld. Nu konden we er als volwassenen in alle openheid over praten.

Leren door te ervaren

Naast mijn persoonlijke ervaringen kon ik de directe ervaringskennis van mijn werk ook weer op school verder uitwerken en verdiepen. Op deze manier was het voor mij heel makkelijk te studeren, theorieën en kennis te verwerken en te onthouden. Later begreep ik dat niet iedereen hetzelfde leert. Ik leer vooral door het zelf te ervaren. Bovendien denk ik, anders dan de meeste mensen, in beelden. Ik moet iets kunnen verbeelden om het te kunnen begrijpen. Nu begreep ik dat het reguliere leren voor mij lastiger was. Het onderwijs sloot niet aan op mijn manier van leren en mijn thuissituatie maakte school vroeger voor mij nog moeilijker.

Het werken binnen de GGZ beviel me veel beter dan de horeca. De horeca was fysiek zwaar en ik moest altijd snel schakelen en direct organiseren. Hier werd ik meer uitgedaagd. Ik moest observeren, aanvoelen, interpreteren, reageren en ondersteunen. Dit sloot veel beter aan op mijn kwaliteiten en passie. Ik vond het heerlijk om echt contact te maken met de mensen en ze van jong tot oud te ondersteunen bij het leven. Ieder mens had zijn eigen verhaal. Ik werkte met (ex) tbs-ers, chronisch psychotische mensen, mensen met een persoonlijkheid stoornis, een ernstige depressie of verslaving. Ik kon hier mezelf zijn en zij ook. Mijn kennis, enthousiasme en creativiteit kwamen veel beter tot hun recht.

Schaamte

Wat ik lastig vond was mijn achterstand op taalgebied. Elke student wordt als je bij een Hogeschool binnenkomt getoetst op taal. Ik maakte wel eens een grapje dat ik een analfabeet was. Natuurlijk was het niet zo ernstig, maar het was wel heel slecht. Ik kon geen normale zin, alinea of een verslag opbouwen. Mijn spelling was slecht. Ik begreep niets van de spellingsregels. Die had ik ook nooit opgepikt tijdens school. Ik was heel erg onzeker en schaamde mij ook voor mijn achtergrond. Vooral studenten die de Nederlandse taal niet als eerste taal spreken, halen deze toetsen niet. Of je moet ernstige dyslexie hebben. Dyslexie zit in mijn familie. Soms twijfelde ik of ik het misschien ook zou hebben? Mijn vriend keek elk verslag na en haalde alle oneffenheden eruit. Ik volgde taallessen en ging steeds beter schrijven. Uiteindelijk haalde ik beide taaltoetsen.

Mijn koers blijven volgen

In de zomervakantie tussen het tweede en derde schooljaar ontmoette ik een nieuwe jongen. Mijn vriend en ik waren al langere tijd niet meer zo heel erg blij met elkaar. We hadden meer een soort van broer-zus relatie gekregen. Ik voelde mij tot de ander zo erg aangetrokken dat ik het uit maakte met mijn vriend. Ik zag dit als een bewijs dat het tussen ons echt niet meer werkte. Het was lastig om het los te laten. Zijn familie was onderdeel geworden van mijn leven. Het had mij zoveel goeds gebracht. Die nieuwe jongen werd uiteindelijk mijn man. In een volgende blog hier meer over. Dolverliefd was ik. Ook dat weerhield mij er niet van te blijven presteren. Ik liet mij niet meer afleiden en bleef gedreven en gemotiveerd. Veel mensen om mij heen vonden mijn gedrevenheid wat overdreven en probeerde mij te af te remmen met opmerkingen als “een zesje is toch ook goed genoeg”. Ik vond dat echt vervelend want ik voelde mij juist heel goed. Bij elke overwinning en positief resultaat groeide mijn zelfwaardering. Het was verslavend. Eindelijk was ik ergens goed in. En was zelfs de beste van de klas. Het voelde alsof ik alle verloren tijd in één keer inhaalde. Bij mijn vader thuis werd ik ook meer zichtbaar. Ik durfde meer mee te praten over zaken die zij belangrijk vonden. Zelfs na het plotselinge overlijden van mijn moeder (waar mijn volgende blog over gaat) in 2003 met alle organisatie na afloop zoals alles opruimen, een huis verkopen en rouwen, ging ik daadkrachtig door. Ik studeerde met lof af. Voor mijn eindgesprek kreeg ik zelfs een tien. Ik had een juiste keuze gemaakt. Het HBO, de opleiding en het werk waren op mijn lijf geschreven.

Blog 8 wordt op zondag 3 september geplaatst. Mocht je herinnerd willen worden dan kan je je via mijn website aanmelden met je email adres en krijg je een notificatie als er een nieuwe blog is geplaatst

The post Zoektocht naar vrijheid: Blog 7, Hoor ik erbij? appeared first on De Vrije Kameleon.

Als je mij echt zou kennen dan zou je weten dat (*) ik soms bang ben uit mijn comfortzone te stappen. Ik in nieuwe spannende situaties soms bang ben volledig in het diepe te springen. Mezelf 100% zichtbaar te maken. Mijn hart 100% open te zetten in volle vertrouwen. En bang om 100% trouw te blijven aan mezelf door mijn gedachten, gevoelens uit te spreken zoals ik ze voel of ervaar. Ik trek me soms dan wat terug, stel me wat afwachtend op. Een ‘veilige’ comfortzone. Het is een zone waarin ik mezelf kleiner maak, onzichtbaarder dan anderen. Om niet op te vallen. Zorgen dat mijn kop niet te ver boven het maaiveld uitsteekt. Ik heb allerlei maniertjes die ervoor zorgen dat ik belemmerd word te zijn wie ik ben. Heel subtiel en via omwegen zodat ik in eerste instantie niet door heb dat het mijn ‘oude’ patroon is die hard aan het werk is zich aan te passen aan de omgeving. Maar eigenlijk wist ik het ook weer wel. Ik voelde in deze situatie angst en weerstand. Een conflict tussen mijn hoofd (kritische stem) die zegt: ‘dat moet je toch gewoon kunnen’ en mijn hart en buik die laat voelen dat ik het eng vind. De nieuwe opleiding coachen met paarden bracht dit patroon weer in werking. Maar het sluimerde al want ik herken dit patroon ook bij het opstarten van mijn eigen bedrijfje.

Waarom?

Omdat ik heel diep van binnen bang ben te worden afgewezen. Omdat ik heel diep van binnen twijfel of ik er mag zijn. Bang ben anders te zijn. Dit is een patroon die ik al in mijn vroege kinderjaren heb ontwikkeld. Een patroon om te overleven. Een patroon dat al zo lang onderdeel is van mijn leven en op verschillende manieren heel subtiel en in verschillende vormen zijn werk doet.

Gisteren had ik mijn tweede lesdag van de opleiding tot paardencoach. Ik ging in de bak samen met Flip, een zwarte pony. Hij scande mijn energie met zijn hoofd en mond langs mijn lichaam. Boven aangekomen, begon hij hevig te bewegen tussen mijn hart, keel en mijn hoofd. Blijkbaar ervaarde hij blokkerende energie en begon hevig mijn hartstreek te masseren met zijn mond

In de traditionele Oosterse geneeswijze spreekt men over levensenergie die door vaste energiepunten, ook wel chakra’s genoemd, door het lichaam stroomt.  Hij bleef hangen bij de hart-, keelchakra en mijn derde oog. Ik werd heel verdrietig. De tranen rolden over mijn wangen. Ik kon moeilijk uit mijn woorden komen. Hij maakte goed duidelijk dat ik op dat moment werd geblokkeerd. De blokkade in mijn keel door het niet uitspreken van mijn angst. Waardoor ik mijn hart niet kon openen. Ik herkende waar het vandaan kwam en wat hij me wilde vertellen, maar het leek alsof mijn keel werd dichtgeknepen.

De andere cursisten waren druk aan het overleggen en interpreteren wat de pony spiegelde? Toen hij druk mijn hartstreek ging masseren was het zo duidelijk. Hij probeerde mij duidelijk te maken: ‘Open je hart!’ Ik weet dat ik door het uitspreken van mijn angst, de weerstand los kan laten. Op de een of andere manier durfde ik dat niet zo goed te delen op dat moment , maar ook eerder. Vanaf dag 1 zit ik daar een beetje op slot, in de weerstand. Afwachtend mezelf echt te laten zien en mezelf te laten horen. Te worstelen met mijn angst voor onbekende paarden, maar ook de grote vraag mag ik hier mezelf zijn. Een constant conflict tussen mijn gevoel en mijn hoofd die mij belemmerde in het hier en nu aanwezig te zijn.

Kennen jullie dat? Nieuw in een groep en dat je aftast wat de anderen normaal vinden? Wat zijn hier de normen? Wat is hier gebruikelijk? Een groep is niet zomaar een groep. En al helemaal niet meteen vertrouwd en veilig. Groepsontwikkeling gaat in fasen. In de eerste oriënterende fase van een groep vraagt iedereen zich dat af. De één misschien wat meer dan een ander.

Een opleiding oppakken in de paardenwereld is ‘way out of my comfort zone’(*). En ja, dat brengt angst en onzekerheid met zich mee. Wat doet angst? Angst zet soms oude mechanismes in werking. Helemaal mechanismen met een diepe groef. Alsof die zo ingesleten is dat je daar weer sneller in terugvalt. Toen Flip klaar was, liep hij van me weg en benaderde mij van achteren. Hij liep even langs de muur met zijn hoofd naar beneden. Ik weet als paardencoach dat dat verlies kan betekenen. Ik moest meteen aan mijn moeder denken die alweer bijna 13 jaar geleden is overleden. Mijn mama die met zelfde soort thema’s worstelde. Vervolgens ging Flip achter mij staan. Een boodschap, een duwtje in de rug en de bevestiging dat ik het kan. Bovendien begon hij aan mijn voet te knagen en probeerde letterlijk mijn voet vooruit te krijgen. Mijn interpretatie is, zet een stap vooruit, laat het verleden los. Je bent er klaar voor, je kunt het en ging vervolgens naast me staan. Als een paard/ pony naast je gaat staan betekent dat kameraadschap.

Wow, deze boodschap was ook zo duidelijk. Ik mag mijn stappen zetten. Ik moet het gewoon gaan doen. In samenwerking met paarden anderen helpen. Hoe cool is dat? Ik hoef niet onzeker te zijn. Ik hoef alleen maar mezelf te zijn en stappen vooruit te zetten door te doen. Ik ben Flip dankbaar voor zo’n duidelijke boodschap. De cursisten waren nog druk bezig met het interpreteren van wat Flip me had verteld. De boodschap moest bij mij nog binnenkomen en na afloop kwamen de inzichten langzaam binnen. Ook in mijn reactie naar de cursisten was ik overdonderd en kreeg ik er bijna geen woord uitgeperst. Ik trok een relatie met wat oude bekende verhalen, woorden die ik er nog net uit kon krijgen, maar de boodschap was veel genuanceerder. Ik moest de puzzelstukjes nog met elkaar verbinden. Een coachsessie met een paard werkt ook nog even door. Het zet in ieder geval van alles in beweging.  Na een uur was de blokkade weg. Ik kon weer doorademen, voelde me ontspannen en meer vrij. Paarden/ pony’s nemen spanning van de ander over. Ze zien jou als een kuddegenoot. In de natuur is het belangrijk dat je in balans bent want zo kan de kudde het best overleven.  Voelen ze een blokkade dan doen ze er alles aan dat op te heffen.

Ik wil, na deze mooie ontmoeting met Flip en mijn oude vertrouwde overlevingsmechanisme, extra aandacht hebben voor het loslaten van wat ik niet meer nodig heb. Ik ben het overlevingsmechanisme dankbaar dat het me heeft geholpen, al die jaren dat ik het nodig had, maar vanaf dit moment (up until now(*) wil ik het graag loslaten:

Lieve belemmerende aanpassing, bedankt dat je er was voor mij te zorgen. Bedankt dat jij er was mij het gevoel van controle te geven. Het kleiner maken van mezelf leverde vroeger minder teleurstellingen met mijn omgeving op. Het is niet erg als anderen mij niet zo aardig, gek, vreemd, bijzonder vinden. Het is okee. Ik mag er ook zijn. Je mag er best wel eens zijn. Je geeft mij vaak goede informatie. Ik mag best wel eens iets spannend vinden of angstiger zijn, maar ik mag je tot zover loslaten dat je me niet meer hoeft te belemmeren in mezelf te zijn. Ik laat je los.

Als ik het opmerk en uitspreek dan erken ik dat wat er is en dan mag het er zijn. Ervaring leert mij dat als ik dat doe het me ook eerder loslaat dan wanneer ik in de weerstand ga. Alles (angst, boosheid, verdriet, vreugde en meer) mag er zijn. De grote uitdaging zit ‘m in het opmerken van en het zo nodig delen met anderen als dat mij de vrijheid geeft mezelf te zijn.

Iedereen heeft aangeleerde patronen, gewoontes die gaandeweg het leven ons meer belemmeren dan helpen. Bewustzijn, inzicht en aandacht in het hier en nu helpen je deze op te sporen. Je kunt namelijk elke dag opnieuw  belemmerende patronen  opmerken en bewust kiezen voor ander gedrag.

(*)Soms gebruik ik termen uit de Be The Change (BTC) workshop. Be The Change is een workshop die ontwikkeld is door twee Amerikanen Rich and Yvonne St John- Dutra (bekend van de over de streep en als je me echt zou kennen). Ik heb daar meerdere workshops gevolgd. Ik heb daar geleerd om nog meer onder de waterlijn te delen. Mijn kwetsbaarheid te laten zien. Kwetsbaarheid laten zien, is een proces. Het is iets wat je kunt leren door bewust te zijn of te worden van je patronen. Als het even niet lukt dan hoef je jezelf niet te straffen. Als je je wilt ontwikkelen en wilt leren dan hoort vallen en weer opstaan daar ook bij. We zijn allemaal mensen. We mogen fouten maken, ervaren en daarvan leren. Dat maakt het leven en mensen juist zo mooi en bijzonder. In mijn coachsessies maak ik ook dankbaar gebruik van oefeningen uit de BTC.

The post Out of my comfortzone appeared first on De Vrije Kameleon.