De aandacht naar binnen richten, heb je je niet zomaar eigen gemaakt. Het gaat met vallen en opstaan. Door onze conditionering als kind hebben we vaak niet geleerd aanwezig te zijn en te blijven bij onze lichaamssensaties en emoties. Of deze te reguleren. We hebben misschien eerder geleerd ervan weg te bewegen, te negeren, te verdoven, te projecteren of ze zelfs te veroordelen. Met automatische reacties als gevolg.

Het opmerken van lichaamssensaties is voor de meeste mensen nieuw. En het aanwezig blijven bij de emoties die daarbij vrijkomen vaak ook. Zodra je hiermee gaat oefenen, ervaar je steeds meer dat de kracht in jezelf zit. We hebben allemaal een plek in onszelf, voorbij onze persoonlijkheid, waar we ruimte, stilte, liefde, vrijheid en onze kracht ervaren. Een plek waarvan we op een afstand oordeelvrij naar onszelf kunnen kijken. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kende deze plek in het verleden niet. Ik was eigenlijk altijd buiten mezelf op zoek naar bevestiging. Sinds ik heb ontdekt dat ik in mezelf alles tot mijn beschikking heb, ben ik niet meer afhankelijk van die externe bevestiging. Deze zoektocht heb ik beschreven in een eerdere reeks blogs, mijn zoektocht naar vrijheid.

Ik ken inmiddels mijn gebruiksaanwijzing, mijn persoonlijke behoeften en weet waar ik door word getriggerd. Hierdoor ben ik in staat mijn automatische reacties te herkennen. De beweging naar binnen te maken en terug te keren naar mijn kracht. Hierdoor zwakken de automatische reacties af, ontstaat er ruimte voor keuzevrijheid en ander gedrag. De eerste fase staat dus in het teken van naar binnen keren.

DE AANDACHT VAN BINNEN NAAR BUITEN

Na de weg naar binnen is er een weg naar buiten, de tweede fase. Nu loop je niet alleen tegen jouw geïnternaliseerde oordelen aan, maar ook tegen de oordelen uit jouw omgeving. Om afwijzing te voorkomen, heb je je in het verleden aan je omgeving aangepast. Je was afhankelijk van je omgeving dus je moest wel. Wie heeft nog nooit het gevoel gehad niet goed genoeg te zijn? In ons systeem blijft dat gevoel van afhankelijkheid en angst voor afwijzing bestaan. Dit zijn vaak allemaal onbewuste individuele en collectieve processen waarmee we elkaar en onszelf in een wurggreep houden. Met als gevolg dat we veel van onszelf verborgen houden, niet tot ons recht en volledige potentieel komen.

Wil je meer lezen over aanpassing en conditionering dan kun je op mijn website, op de pagina’s Belemmerende patronen en Trauma en stress, meer informatie vinden.

2^e fase De aandacht van binnen naar buiten

Tijdens het schrijven van deze blog is er in de tweede fase 2 een actie bij gekomen, namelijk zuiver waarnemen. Hieronder lees je de uitwerking van de de tweede fase, de aandacht van binnen naar buiten.

Bewustzijn in het moment

Met bewustzijn in het moment bedoel ik dat je in het contact met de ander of jouw omgeving ook jouw lichaamssensaties en emoties opmerkt. Bijvoorbeeld door van je hoofd met jouw aandacht naar beneden te zakken naar jouw hart, ademhaling en lichaam. Je neemt jezelf en de ander tegelijk waar. Veel gevoelige mensen hebben geleerd zich haarfijn op hun omgeving te oriënteren en minder goed de weg naar binnen te maken. Nu ze beter in contact staan met zichzelf is het een enorme uitdaging om in contact met die omgeving ook bij zichzelf aanwezig te blijven. Allerlei afleidingen liggen namelijk op de loer. We raken snel afgeleid door onze zintuigen, ervaringen, meningen en oordelen. Ons brein maakt en vindt er van alles van. Voordat je het weet, ben je met de aandacht weer helemaal op jouw omgeving gericht of ben je verstrikt geraakt in een gedachtestroom. De oriëntatie op de ander of omgeving ligt als vaste bedrading en route opgeslagen in jouw (reptielen)brein en zenuwstelsel. Hoe meer stress je ervaart hoe meer je reageert vanuit dat vaste patroon. Onze automatische piloot, oftewel ons overlevingsmechanisme, heeft het weer van ons overgenomen.

En dan heb ik het nog niet eens over de constante afleiding uit onze omgeving door onze smartphones en social media.

Om het proces te concretiseren, heb ik het onderverdeeld in acties en fasen. In de werkelijkheid is er geen lineair proces. Sommige stappen wisselen elkaar af of komen gelijktijdig voor. Samen met jouw bewustzijn in het moment word je uitgedaagd jezelf en de ander zuiver waar te nemen.

Zuiver waarnemen

Wat we ervaren, betrekken we op onszelf of projecteren we op de ander. We kunnen ons hierin helemaal verliezen. Ken je dat? De ander geeft non verbaal een blik en jij denkt dat hij je niet aardig vindt. Of je ziet de ander iets doen en jij wordt hiermee bevestigd dat je niet belangrijk genoeg bent. Deze interpretatie geeft onprettige lichaamssensaties en gevoelens en verandert jouw gedrag. Is jouw interpretatie wel juist? Of hebben jouw eerdere ervaringen invloed op die interpretatie? De focus van aandacht, interpretatie en gevoeligheid hebben te maken met jouw conditionering als kind. Jouw interpretatie van wat er om jou heen gebeurt, staat direct in verbinding met jouw overlevingsverhaal, persoonlijke behoeften en de vervulling ervan.

Iedereen kijkt door verschillen in opvoeding, socialisatie, leeftijd, opleiding en karakter met een andere bril de wereld in. Hierdoor denken, voelen en gedragen we ons ten opzichte van elkaar anders. Twaalf jaar lang leerde ik toekomstige hulpverleners gespreks- en luistervaardigheden te ontwikkelen. Om buiten het eigen referentiekader naar de ander te kijken, is best lastig voor ons brein. We zijn geneigd onze eigen geconstrueerde werkelijkheid op de ander te plakken. Dat wat jij denkt, voelt en ervaart bij een ander, zegt iets over jouw referentiekader/ bril.

In plaats van zelf voor onze eigen behoeftes of die van de ander te zorgen, houden wij ons te vaak bezig met het vergelijken met een ander. Of met het oordelen en het aantonen van ons eigen gelijk en daarmee het ongelijk van de ander. We laten ons leiden door de gedachte dat er sprake is van goed en fout. Zijn zelfs in staat de ander de schuld te geven of verantwoordelijk te maken voor onze gevoelens en behoeftes. Hierdoor ontstaat er afstand van jezelf, maar ook ten opzichte van de ander. Als we allemaal de verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen behoeftes, werken we aan ons persoonlijke geluk en laten we de ander vrij.

Jezelf zuiver zichtbaar maken

Het voelt super spannend jezelf zichtbaar te maken. Vooral de mensen die zich op de omgeving oriënteren, vragen zich direct af wat andere mensen daarvan zouden vinden. We projecteren onze angst voor afwijzing op onze omgeving. Je kunt jouw omgeving niet veranderen. Wel jezelf. Want eigenlijk wijs je jezelf af. Als je jezelf volledig durft te accepteren, zowel de mooie, als de donkere eigenschappen (want we zijn mens), is dat de grootste overwinning. Voel je angst, schaamte, schuld of wat dan ook. Maak dan de weg weer naar binnen!

In mijn praktijk zet ik ook wel eens een paard in om de manier van aanpassing en oriëntatie bij iemand zichtbaar te maken. De manier waarop de persoon contact met het paard maakt, geeft mij veel informatie. Als een persoon bang is voor afwijzing, projecteert degene al deze gevoelens en eerdere ervaringen op het paard. In de verwachting en afstemming hoopt de persoon de bevestiging eerst van het paard te ontvangen, voordat die zichzelf laat zien. Of zet allerlei maniertjes in om deze te mogen ontvangen. Feilloos spiegelt het paard de ander. Iemand die bijvoorbeeld vooral op zichzelf is georiënteerd en geen gevaar ziet, loopt op het paard af zonder enige afstemming. Ook dit zal het paard spiegelen.

De balans in een ontmoeting gaat volgens mij om wederkerigheid, gelijkwaardigheid en eerlijkheid. Vind je het spannend afgewezen te worden, maak dat maar zichtbaar. Jouw gevoeligheid en kwetsbaarheid mag gezien worden. Moffel het niet weg in een maniertje. Een hele pure, krachtige en kwetsbare oefening. Je hebt door de ontwikkelde stappen veel meer verbinding met wat je voelt en ervaart. Als je dat durft te delen zonder de ander te veroordelen (lees ook blog 1 en 3), krijg je terug wat je geeft. Zo werkt het. Mijn ervaring is dat als je jezelf zuiver durft zichtbaar te maken, de ander uitgedaagd wordt zichzelf ook te laten zien. Dit geldt zowel voor een paard als voor een mens. Hiermee draai je de dynamiek om. Je bent niet meer reactief, maar creëert zelf van binnen naar buiten de ruimte voor jezelf. Creëert een omgeving die aansluit bij wie je bent en wat belangrijk voor jou is. Onze gedachten voeren niet meer de boventoon en hebben automatische reacties, maar ons hoofd, hart en lichaam werken met elkaar samen. Er is een soort van vertraging in ons systeem tot stand gekomen. Alles wat we doen, is meer in lijn met wie we in essentie zijn.

In blog 1 tot en met 4 lag de focus op wat jij kunt doen de relatie met jezelf en met de ander(en) te verbeteren. In plaats van een actie-reactie dynamiek met elkaar te creëren, richt ik mij in mijn volgende blog op het verbeteren van de onderlinge communicatie en het creëren van een diepere verbinding, fase 3: Groepsverbinding.

Groetjes,

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

Foto gemaakt door Marco Ferregeau

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 4, De aandacht van binnen naar buiten appeared first on De Vrije Kameleon.

Als ik dit zo stevig ervaar dan moeten er mensen rondlopen die hier ook last van hebben. Ik deed een oproep aan mensen, die getriggerd zijn door het Corona virus en behoefte hebben aan oprechte aandacht. Een trigger is een situatie (mens of omgeving), in dit geval de Corona crisis, die onprettige lichaamssensaties en emoties creëert, zoals angst, stress, boosheid, etc. Deze oproep plaatste ik op mijn site en deelde ik middels verschillende social media kanalen. Diezelfde dag kreeg ik twee aanmeldingen. Eén van een bekende die gewoon even wilde kletsen en één van een onbekende jonge vrouw. Zij voelde zich na het lezen van mijn oproep aangesproken en had de moed contact op te nemen. We spraken af dat we in de avond elkaar zouden ontmoeten via de videochat van WhatsApp.

Om een praktijkvoorbeeld te geven van hoe je door de aandacht naar binnen te brengen angst kan transformeren naar kracht, beschrijf ik deze online chatsessie.

We stelden ons niet eens aan elkaar voor. Geen naam, achtergrond of rol die we vervullen in het leven. We zagen elkaar en hadden eigenlijk direct verbinding. Ik was aanwezig. En zij ook. Ze zat in een stoel. Ik kon alleen haar bovenlichaam waarnemen. Vroeg haar de ogen te sluiten en ondersteunde haar bij het gronden van haar lichaam. Ze voelde zich op dat moment redelijk ontspannen. Toen ik haar vroeg te vertellen over haar angst rondom Corona zag ik haar lichaam een beweging naar achteren maken. Er ontstond op verschillende plekken in het lichaam spanning.

Door deze lichaamssensaties rustig waar te nemen. Ze aan mij te benoemen en erbij aanwezig te blijven, ontstond er ruimte voor de emotie van angst. Iets waar we niet graag bij willen zijn. Het liefste bewegen we hier zelfs van weg. Het voelt onprettig. Vaak hebben we niet geleerd hoe hier mee om te gaan. Juist onder die angst zit onze kracht, ruimte en stilte ‘verstopt’. Naast een stevige gronding zorgde ik voor een interne hulpbron ervaring. Ik vroeg haar te voelen waar ze nog wel rust ervaarde in haar lichaam. Bij teveel stress en overlading kun je terug naar die plek in jouw lichaam waar nog wel ontspanning wordt ervaren. Een hulpbron ervaring toevoegen is belangrijk. Zo heb je altijd een escape als het even teveel wordt.

Er zijn ook externe hulpbronnen die je kunt inzetten. Een externe hulpbron kan bijvoorbeeld een fijne situatie zijn. Als het je teveel wordt dan schakel je over naar de fijne situatie. Je visualiseert deze prettige ervaring, voelt de lichaamsreacties en de emoties die bij de prettige ervaring/ situatie horen. Voor mij is dat een bekende plek in de natuur die ik visualiseer. Zodra ik dat doe, ontspan ik direct. Je kunt dan pendelen tussen twee situaties. De angstige situatie, in dit geval de Corona crisis, en een prettige situatie. Zo kun je jezelf reguleren en jezelf niet overladen met bijvoorbeeld nog meer angst. Jouw lichaam en gevoel moeten het wel kunnen dragen. Als we in stressvolle situaties worden getriggerd en er ontstaat angst, komt er regelmatig extra angst uit het verleden mee. Onze eerste ervaring in ons leven met stress wordt in ons reptielen brein en zenuwstelsel opgeslagen. Deze wordt dan geactiveerd bij een nieuwe stress ervaring.

Samen volgen we haar lichaam. ‘Wat voel je?’ Ik geef haar alle ruimte te voelen wat ze voelt. ‘Hoe voelt dat?’ Ik laat haar benoemen wat ze voelt. ‘Waar voel je dat?’ Ik laat haar in alle rust weer terugkeren naar haar lichaam om te voelen waar ze dat voelt. ‘Lukt het je erbij te blijven?’ Dit proces doen we allemaal in veel stilte, aanwezigheid van het bewustzijn en vertraging. Het lukt haar aanwezig te blijven en ze voelt haar angst. Via de ademhaling breng ik haar dieper in haar gevoel. Ademen betekent voelen. Ik vraag haar de handen te leggen op de plekken waar ze verdriet ervaart. Als een soort van troost. Ze vindt weer rust in haar lichaam. Ook ontstaat er een gevoel van eenzaamheid. Ze kan erbij blijven. Haar lichaam trilt, haar ogen bewegen achter haar oogleden, soms maakt haar lichaam weer een kleine vluchtbeweging. Dit is wat een lichaam kan doen. De spanning van stress en angst hadden zich vastgezet in haar lichaam en ontladen zich nu.

De spanning, het verdriet en de angst zijn verdwenen. Ze voelt haar stevige ademhaling en gronding. We brengen beweging in haar lichaam en masseren de plekken waar de spanning het meest was. Ik beweeg met haar mee en spiegel elke beweging. Ik adem met haar mee. We maken samen geluiden en ontladen.

Ze is stil en zit krachtig voor me met haar ogen dicht. Ik voel dat ze ruimte innemen best lastig vindt. Spreek haar toe dat er geen haast is en we alle tijd hebben. Ook om haar systeem de ruimte te geven dit fijne krachtige gevoel in te nemen. Te ervaren en te laten landen. Dit is zo’n belangrijke fase. In deze fase ontstaat er ruimte voor nieuwe verbindingen in de hersenen en haar autonome zenuwstelsel.

Na ongeveer een uur is de sessie rond. Even geen reflectie of denken na afloop. Maar een liefdevolle afsluiting met de afspraak de volgende ochtend te bellen. Wat intens. Zo dankbaar dat ik niet alleen mezelf kan reguleren in deze onzekere tijd, maar dat ik mensen die behoefte hebben aan liefdevolle aandacht ook kan ondersteunen zichzelf te leren reguleren. Ik vond het zo’n waardevolle sessie dat ik, in overleg met haar, besloot mensen een inkijkje te geven in hoe de eerste drie stappen; lichaamsbewustzijn ontwikkelen, emoties leren doorvoelen en zelfregulatie in de praktijk werkt.

In mijn praktijk maak ik verschillende sessies mee. Niet iedereen is al meteen in staat zo aanwezig te blijven bij de eigen lichaamssensaties en emoties. Mensen zitten vaak in hun hoofd. Ergens zitten blokkades. Ze bewegen vaak onbewust weg van onprettige sensaties en gevoelens. Als het nieuw voor je is dan is een eerste stap lichaamsbewustzijn ontwikkelen. Aanwezig zijn bij alles wat je voelt in het moment. Dit heeft tijd en beoefening nodig. Yoga, mediteren, mindfulness, ademen, massages of andere lichaamsgerichte vertragende oefeningen kunnen ondersteunend zijn aan dit bewustzijn verruimende proces. Het kan ook fijn of nodig zijn naar een coach of therapeut te gaan. Iedereen ontwikkelt zich op zijn eigen manier en tempo. Ben je nieuwsgierig geworden, lees dan ook mijn eerste blog van vrijheid in de praktijk waarin ik jezelf afgrenzen, zelfregulatie en verbinding beschrijf. Bovendien kun je op mijn website meer lezen over trauma en stress of andere interessante onderwerpen.

Lieve groet,

Sirpa van der Steen – Ilsink
De Vrije Kameleon

06-55831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 3, De aandacht naar binnen appeared first on De Vrije Kameleon.

‘Dat is nu wel even anders…… Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die geen afscheid kunnen nemen van hun dierbaren, mensen die in zeer besloten kring een uitvaart hebben of er zelfs door bepaalde omstandigheden niet eens bij kunnen zijn.’

Op de één of andere manier was mijn praktijk op het meest intense moment van het overlijden relatief rustig. Ik wist ook dat mijn agenda vanaf half maart juist zou ontploffen. Nog aan het bijkomen van de prachtige dienst op dinsdag 3 maart, waar we nog kleine grapjes maakten over het corona virus, gleed ik langzaam in de Corona bubbel. Ik kreeg meer ruimte om te lezen en om mij heen te kijken. Had weer eens een flow een blog te schrijven. Het weekend sopte ik het hele huis. Besloot wel alvast in samenwerking met een opdrachtgever de trainingen in maart en april te verzetten. Totdat zondagavond werd besloten de scholen te sluiten en de nieuwe maatregelen werden aangekondigd.

Mijn kinderen vonden al snel de digitale route naar hun scholen. Complimenten voor alle leerkrachten! Mijn man was vanaf zaterdag al druk bezig zijn werk online-proof te maken. De ene conference call na de andere. Het drong tot mij door. Ik moest met pijn in mijn hart en buik mijn praktijk sluiten. Dat deed wel even iets met me. Als donderslag bij heldere hemel realiseerde ik me de ernst van het virus. Het niet weten, het gevoel van onzekerheid zorgden bij mij voor het zoeken naar externe antwoorden. Ik voelde de drang zoveel mogelijk kennis te vergaren en nieuwsberichten te zien en te lezen. Blogs, artikelen, facebook berichtjes, YouTube filmpjes… Het ene verhaal nam het andere over. Mijn telefoon zat aan mijn hand geplakt en ik slurpte alle informatie op. Het ene creëerde angst en het andere zorgde voor vertrouwen. Om nog maar niet te spreken over het sluimerende gevoel van angst zelf het virus te krijgen of een ander ermee te besmetten.

Mijn denkende brein draaide even volle toeren om er een kloppend verhaal van te maken. Ondertussen probeerde ik in verbinding te blijven met mijn lichaam en emoties. Alles te voelen wat er zich in mij en in mijn omgeving aandiende want als een domino effect werden mensen geraakt. Door dit alles voelde ik me ook een soort van lamgeslagen. Bij veel onrust en stress probeert mijn overlevingsmechanisme altijd eerst controle te krijgen met denken. Om vervolgens te verlammen. Voor mij een bekende stressroute.

Corona raakt ons allemaal. Herken jij jouw stressroute? Ga je net zoals ik al het nieuws lezen en raak je vervolgens in verlamming? Of laat je alles van je afglijden en houd je zo lang mogelijk vol dat er niets aan de hand is, zoals mijn man? Sommige mensen gaan alles lezen en verliezen zich in boosheid, waakzaamheid of afwijzing van anderen, etc. Vroeger zou ik hierin blijven hangen. Inmiddels weet ik mezelf steeds beter te reguleren. Na de shock van het sluiten van mijn praktijk en de realisatie van de ernst van het Corona virus is het gelukt om mijn systeem weer in beweging te brengen. De kunst is te balanceren tussen mijn emoties van onzekerheid en basisvertrouwen. Het enige waar ik wel invloed op heb, is mijn manier waarop ik om ga met deze situatie. De manier waarop ik alles waarneem. Laat ik de omgeving mij beïnvloeden of beïnvloed ik mijn omgeving?

Vanaf woensdag besloot ik mij meer af te schermen voor alle nieuwsberichten. Niet dat ik onder een steen ga liggen, maar beperk het nu tot 1 moment op de dag. Met vrienden zoek ik regelmatig online verbinding. Want hoe beleven zij deze tijd? We hebben ruimte voor elkaars ervaringen, want iedereen beleeft deze crisis toch echt op zijn eigen manier. Corona raakt ons allemaal. Ik probeer mijn weg te vinden in deze onzekere bizarre tijd. Die storm was niets vergeleken met deze periode, een stilte na de storm. Dit gaat in onze geschiedenisboeken en wij zijn de waarnemers ervan. Hoe wij waarnemen bepaalt onze gemoedstoestand. En ons gemoedstoestand heeft weer invloed op onze omgeving en elkaar.

Er komen zulke mooie initiatieven op gang. Ik werd uitgenodigd deel uit te maken van een facebookgroep waarin we elkaar informeren, steunen en delen. Super fijn om geclusterd informatie tot me te nemen. Van meditatiesessies, voedingstips en inspirerende vlogs of teksten. Mijn yogalerares deelde video’s met basisstrekkingen zodat we thuis onze yoga kunnen onderhouden. Ook zo lief dat weer iemand anders zomaar een bloemetje kwam brengen. Normaal gesproken zou ik vandaag een trainingsdag hebben, maar deze werd natuurlijk ook gecanceld. Dus werd er vanmorgen een skype sessie met onze trainer en andere lichaamsgerichte professionals ingepland. Het was super fijn iedereen toch nog te kunnen zien. Gezamenlijk delen, mediteren en de ruimte nemen om onze emoties en lichaamssensaties te ontladen. Ik ben zo dankbaar dat ik zulke netwerken en verbindingen heb waarin er ruimte is te voelen, te delen en te ervaren.

Realiseer me heel goed dat anderen dat misschien niet of minder hebben. Gisteren had ik mijn eerste online intake en dat was prima te doen. En met mijn persoonlijke ervaring van vandaag tijdens de skypesessie heb ik een idee gekregen. Er zullen mensen zijn die niet veel hulpbronnen hebben in hun omgeving. Mensen die behoefte hebben aan delen of willen ervaren hoe het is jezelf te reguleren. Daarom wil ik mijn diensten kosteloos aanbieden.

Ervaar je emoties die je lastig vindt tijdens deze crisis. Heb je behoefte aan een telefonische sessie of videochat dan bied ik mijn lichaamsgerichte sessies aan om in deze moeilijke en onzekere tijd meer lichaamsbewustzijn te ontwikkelen en jouw emoties te doorvoelen. Zodat je je krachtiger en vrijer kunt voelen. Ben je familie, een vriend, een bekende, reeds al klant of onbekend en heb je behoefte aan even dieper contact, persoonlijke aandacht en/ of meer innerlijke verbinding? Stuur mij een WhatsApp berichtje. Dan kijken we samen naar een moment die voor ons passend is om online contact te maken. Of ken je iemand die het interessant zou vinden en kan gebruiken? Delen is lief.

p.s. Mocht het drukker worden dan kan ik ook online groepssessies organiseren waarin we met elkaar onze gevoelens en wat ons bezig houdt kunnen delen. Delen geeft verbinding en maakt minder alleen.

Liefs, Sirpa

De Vrije Kameleon

0655831296

The post Vrijheid in de praktijk: Blog 2, Online verbinding in onzekere tijden appeared first on De Vrije Kameleon.